IV SO/Wa 37/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA: - Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 2 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. S. o wymierzenie grzywny P. S.A. z siedzibą w W. za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi dotyczącej rozpatrzenia sprawy o odszkodowanie za spalone budynki postanawia: odrzucić wniosek. W piśmie z dnia 17 sierpnia 2012 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S. zażądał stwierdzenia przewlekłości postępowania w związku z tym, że P. S.A. z siedzibą w W. nie chce przekazać Sądowi złożonej przez niego skargi na "decyzję" dotycząca odszkodowania "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej również jako ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ppsa). Stosownie zaś do art. 55 § 1 powołanej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że z treści pisma z dnia 17 sierpnia 2012 r. wynika, iż W. S. żąda podjęcia przez Sąd czynności w związku z zaniechaniem P. S.A. z siedzibą w W. polegającym na nieprzekazaniu Sądowi skargi na "decyzję" dotyczącą odszkodowania za "spaloną stertę i stodołę", pismo to należało potraktować, jako wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 ppsa. Treść art. 54 § 2 ppsa i art. 55 § 1 ppsa jednoznacznie wskazuje na to, że obowiązek przekazania do Sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę spoczywa tylko na organie administracji, i że tylko na organ administracji można nałożyć grzywnę za niewywiązanie się z tego obowiązku. Legalną definicję organów administracji publicznej zawarto w art. 5 § 2 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyróżnia się w śród nich tzw. organy administracji w znaczeniu ustrojowym, do których ustawodawca zaliczył: ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej) i organy jednostek samorządu terytorialnego, a także tzw. organy administracji w znaczeniu funkcjonalnym, to znaczy inne niż wymienione organy i podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw w drodze decyzji administracyjnych. Jeżeli podmiot, za pośrednictwem którego wniesiono skargę do sądu administracyjnego nie jest organem administracji w znaczeniu ustrojowym, to oceny, czy jest on organem administracji, na którym spoczywają obowiązki określone w art. 54 § 2 ppsa należy dokonać ustalając, czy podmiot ten uprawniony jest do wydawania decyzji administracyjnych (postanowień), ewentualnie do wydawania aktów lub podejmowania czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Ustalić należy zatem, czy jest on organem administracji w znaczeniu funkcjonalnym. Ustalenie, o którym mowa jest niezbędne dla oceny dopuszczalności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ppsa, ponieważ nie sposób przyjąć, że obowiązki, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa spoczywają na każdym podmiocie, do którego wniesiono skargę, niezależnie od tego, czy w ogóle posiada on określoną przez przepis powszechnie obowiązującego prawa kompetencję do wydawania decyzji (postanowienia), wydawania aktu lub podjęcia czynność, które podlegają kognicji sądu administracyjnego. Założenie takie jest niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Nie sposób bowiem przyjąć, że w praktyce każda osoba fizyczna, osoba prawna, czy też inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, za pośrednictwem której wniesiono skargę do sądu administracyjnego, niezależnie od tego, jaką pozycję zajmuje jako podmiot prawa (czy jest organem administracji w znaczeniu ustrojowym) i niezależnie od tego, czy wyposażona jest w kompetencję do wydawania władczych aktów, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, musiałby przekazywać skargę do sądu administracyjnego i liczyć się z sankcją za niewykonanie tej czynności. Przy takim założeniu grzywnę można by nałożyć np. na spółkę akcyjną za nieprzekazanie do sądu administracyjnego skargi na uchwałę walnego zgromadzenia wspólników tej spółki w sprawie udzielenia absolutorium członkom organów tej spółki, czy też na osobę fizyczną ze nieprzekazanie do sądu administracyjnego skargi na pismo jej znajomego, w którym żąda zwrotu pożyczonych pieniędzy. P. S.A. jest spółką prawa handlowego. Nie jest on organem administracji publicznej w tzw. znaczeniu ustrojowym. Nie wymieniono go w art. 5 § 1 pkt 3 k.p.a. W zakresie wykonywania działalności ubezpieczeniowej P. S.A. nie jest również wyposażony w kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych (postanowień), ani też innych aktów lub do podejmowania czynności, które podlegałyby kontroli sadów administracyjnych. W zakresie objętym skargą W. S. Zakład zawarł z nim umowę ubezpieczenia obowiązkowego, zatem łączący strony stosunek prawny ma charakter zobowiązaniowy. Spółka nie jest więc również organem administracji w tzw. znaczeniu funkcjonalnym. Z powyższych względów żądanie nałożenia na P. S.A. grzywny za nie przekazanie do Sadu skargi na "decyzję" w sprawie odszkodowania za "[...]", nie znajduje oparcia w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, co czyni przedmiotowy wniosek niedopuszczalnym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 64 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.