IV SO/Wa 38/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. S. i R. S. o wymierzenie Staroście P. grzywny za nieprzekazanie sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 23 lipca 2015 r. wpłynął do Sądu wniosek J. S. i R. S. o wymierzenie Staroście P. grzywny za nieprzekazanie sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na ich skargę z dnia 19 czerwca 2015 r. wniesioną na bezczynność Starosty P. w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za działkę nr [...] o pow. 0,0070 ha z obrębu [...], która została zajęta pod drogę gminną ul. [...]. W dniu 29 lipca 2015 r. wpłynęło do akt sprawy pismo procesowe wnioskodawców, cofające wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z treścią art. 60 powołanej ustawy skarżący może rozporządzać skargą. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby cofnięcie wniosku niedopuszczalnym. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie wniosku za dopuszczalne i prawnie skuteczne. W tej sytuacji, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji.