IV SO/Wa 39/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W. W. o wymierzenie Wójtowi Gminy O. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi z dnia 26 stycznia 2014 r. postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa 80/100), w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn.. akt IV SO/Wa 9/14 referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie (pismo nadane w urzędzie pocztowym w dniu 31 lipca 2014 r.) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2014 r., sygn. akt IV SO/Wa 9/14 odrzucające wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, bowiem koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Postanowieniem z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II OZ 881/14, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wyznaczony pełnomocnik skarżącego stawił się na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. Poparł skargę i złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one opłacone ani w całości ani w części. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c", stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł, natomiast w postępowaniu zażaleniowym – 120 zł (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit d rozporządzenia). Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu skarżącego złożył zażalenie wraz z wnioskiem o przyznanie stosownego wynagrodzenia a także reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji i złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. W tej sytuacji uznano, że należy mu przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 442,80 zł (za postępowanie zażaleniowe oraz postępowanie przed sądem w pierwszej instancji) na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i pkt 2 lit. "d" rozporządzenia, podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.