IV SO/Wa 39/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] W piśmie z dnia 12 sierpnia 2018 r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] nr[...]. We wniosku podał, że pismem z dnia 8 sierpnia 2018 r. Wójt Gminy [...] wezwał Skarżącego do zapłaty kwoty 189040 zł w terminie 7 dni. W ocenie Skarżącego ze względu na wysokość żądanej szkody i groźby wszczęcia postępowania egzekucyjnego natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej prowadzonej przez Skarżącego działalności rolniczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wpłynął do Sądu przed skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], wobec tego został zarejestrowany pod sygnaturą IV SO/Wa 39/18. Następnie wpłynęła do Sądu skarga na powyższą decyzję i została ona zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wa 2352/18. Z akt tej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w sprawie czasowego odebrania A. P. 33 sztuk zwierząt. W wniosku A. P. wynika, że wnosi on o wstrzymanie wykonania tej decyzji o czasowym odebraniu zwierząt. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 zwaną dalej Ppsa) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazany przepis umożliwia sądowi wstrzymanie nie tylko aktu będącego przedmiotem skargi, lecz również innych aktów podjętych w sprawie. Należy wskazać, że granicę orzekania przez sąd administracyjny stanowi stosunek administracyjnoprawny wyznaczający przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a więc sprawa administracyjna w znaczeniu materialnym (por. J.P.Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 291). Przedmiotem orzekania sądu administracyjnego jest sprawa, której granice wyznacza tożsamość elementów podmiotowych – podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków oraz tożsamość przedmiotowa, a więc tożsamość praw i obowiązków opartych na danej podstawie prawnej i faktycznej (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7; T.Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 300). Tak szerokie materialnoprawne rozumienie pojęcia "sprawy" w zakresie wskazanym w art. 61 § 3 P.p.s.a. powoduje, że wstrzymaniu może podlegać nie tylko zaskarżony akt, ale również akty wydane przez organ I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienia NSA: z 18 marca 2014 r., II OSK 2793/13, z 23 maja 2014 r., II OSK 2809/13). Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, umożliwia wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania dotyczącego kontroli decyzji wydanych w postępowaniu nadzwyczajnym. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie nie zasługiwał na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Należy podkreślić, że konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wywody strony dotyczące konieczności poniesienia kosztów związanych z obowiązkiem wykonania nałożonych nakazów nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Strona przywołując okoliczność poniesienia kosztów finansowych powinna przedstawić swoją sytuację finansową. Należy ponadto zauważyć, że decyzją z dnia 23 lutego 2016 r. nie nałożono na Skarżącego konieczność poniesienia ściśle określonej sumy pieniężnej. Decyzja ta stanowiła jedynie podstawę do obciążenia Skarżącego kosztami transportu, utrzymania i leczenia odebranych zwierząt. Koszty te w tej decyzji nie zostały określone. Wobec tego w sytuacji gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu, jakie koszty utrzymania zwierząt na podstawie powyższej decyzji zostały ustalone oraz brak jest danych, w jaki sposób uiszczenie tej opłaty może wpłynąć na sytuację skarżącego, w szczególności, w jaki sposób – uwzględniając jego sytuację finansową – spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków nie zachodzą przesłanki do udzielenia Skarżący ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wskazanej decyzji. W tym stanie rzecz na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzeczono jak w sentencji.