IV SO/Wa 43/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy z wniosku P. P. o wymierzenie grzywny Ministrowi Obrony Narodowej za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, 2. zwrócić skarżącemu wpis od wniosku w kwocie 100 (słownie: stu) złotych. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2012 r. P. P. wniósł o wymierzenie grzywny Ministrowi Obrony Narodowej za nieprzekazanie do Sądu skargi na bezczynność wymienionego organu administracji wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W piśmie z dnia 27 września 2012 r. Minister Obrony Narodowej stwierdził, że nie zachodzą podstawy do nałożenia grzywny w trybie art. 55 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dniu 27 grudnia 2012 r. P. P. cofnął przedmiotowy wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe ulega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy). Stosownie natomiast do treści art. 64 § 3 powołanej ustawy do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie cofnięcie wniosku nie zmierza do obejścia prawa, zatem jest dopuszczalne. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 w zw. z art. 64 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej samej ustawy.