IV SO/Wa 43/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SO/Wa 54/16 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Z. B. pismem z dnia 2 lipca 2018 r. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SO/Wa 54/16 utrzymującym w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 24 kwietnia 2017 r. odmawiające przyznana prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Powyższe oznacza, że dopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego zarówno prawomocnym wyrokiem, jak i postanowieniem. Warunek zakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem nie jest spełniony, zarówno w przypadku, kiedy orzeczenie nie jest prawomocne, jak i w sytuacji, kiedy orzeczenie jest co prawda prawomocne, ale nie kończy postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej (zob. postanowienie NSA z 22 listopada 2005 r. I OZ 1051/05). Jak wskazał NSA w uzasadnieniu postanowienia z 22 czerwca 2006 r., sygn. akt I GZ 2/06, chodzi o zakończenie sprawy sądowoadministracyjnej, a więc o prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Do takich orzeczeń należą wyroki, czyli orzeczenia, które rozstrzygają sprawę (art. 132 p.p.s.a.), a więc orzekają merytorycznie co do istoty sprawy sądowoadministracyjnej oraz postanowienia, które w inny sposób kończą postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej (art. 160-165, art. 173 § 1 p.p.s.a.). Z powyższego wynika zatem, że art. 270 p.p.s.a. nie obejmuje możliwości wznowienia postępowania incydentalnego, wpadkowego, to jest zakończonego prawomocnym postanowieniem niekończącym postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SO/Wa 54/16, utrzymującym w mocy postanowienie referendarza sądowego z 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SO/Wa 54/16, odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Powyższe postanowienie jest prawomocne, jednak nie kończy ono postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt IV SO/Wa 54/16. Postanowienie to dotyczy jedynie utrzymania w mocy postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy i rozstrzyga jedynie zagadnienie o charakterze incydentalnym jakim jest przyznanie stronie prawa pomocy. Z uwagi na powyższe Sąd uznał skargę o wznowienie postępowania za niedopuszczalną, co obliguje do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 276 p.p.s.a.