IV SO/Wa 5/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. T. o wymierzenie grzywny Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych za nie przekazanie w terminie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie pisma z dnia 2 marca 2012 r. postanawia: odrzucić wniosek. S. T., na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniósł o wymierzenie grzywny Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych za nie przekazanie w terminie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie pisma z dnia 2 marca 2012 r. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt VII SO/Wa 39/12 wymierzył Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych grzywnę w wysokości: 1.000 zł za nie przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 12/13 uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w szczególności, że stwierdzenie naruszenia przez Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych wymogu z art. 54 § 2 p.p.s.a. sąd I instancji powinien poprzedzić oceną, czy Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest organem w sensie ustrojowym lub funkcjonalnym, któremu zostały powierzone do wykonywania zadania z zakresu administracji publicznej obejmujące swym zakresem przedmiot "pisma", które nie zostało do Sądu przekazane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając ponownie wniosek S. T. o wymierzenie grzywny Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Niepełnosprawnych za nie przekazanie w terminie do Sądu "pisma" z dnia 2 marca 2012 r., Sąd w pierwszej kolejności jest zobligowany do zbadania dopuszczalności tego wniosku. Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że wymierzenie grzywny za nie przekazanie skargi w ustawowym terminie możliwe jest jedynie w stosunku do organów administracji. Pojęcie organów administracji zostało usystematyzowane w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej "k.p.a.". Organy wymienione w art. 1 pkt 1 k.p.a. określa się mianem organów administracji w znaczeniu ustrojowym, natomiast inne organy państwowe i podmioty gdy są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych pkt 1 powołanego przepisu, określa się mianem organów administracji w znaczeniu funkcjonalnym. W art. 5 § 1 pkt 3 k.p.a. wymieniono podmioty, zaliczane do organów administracji publicznej. Są nimi: ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej) oraz organy jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś zgodnie § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto zgodnie z treścią art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Pozycja ustrojowa Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych została określona w art. 34 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.). Zgodnie z ust. 1 powołanego przepisu jest on sekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, i wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura, które stanowi wyodrębnioną komórkę organizacyjną w tym urzędzie (ust. 10 cytowanego przepisu). Stosownie do treści § 4 załącznika do zarządzenia nr 68 Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 sierpnia 2012 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej (M. P. z 2012 r. poz. 590) Biuro Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych zapewnia obsługę zadań Ministra Pracy i Polityki Społecznej w zakresie działu zabezpieczenie społeczne. Ponadto z analizy przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wynika, że nie przewidują one władczych form działania Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Przyjąć więc należy, że powszechnie obowiązujące przepisy prawa nie powierzyły Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych do wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej w formie określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd stanął na stanowisku, że Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowym ani podmiotem, który z uwagi na nałożone na niego przepisami prawa kompetencje należy uznać za organ administracji w sensie funkcjonalnym. Niedopuszczalny jest zatem wniosek o wymierzenie grzywny Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 64 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.