IV SO/Wa 53/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA Marta Laskowska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. B. o ukaranie grzywną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w związku z nieprzekazaniem w terminie Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Postanowieniem z dnia 14 września 2007r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. Pismem z dnia 25 września 2007r. skarżący wniósł sprzeciw od tego postanowienia. Podał, że nie żądał pomocy finansowanej przez sąd, ale prosił o pomoc sądu w ustanowieniu adwokata. Zapewnił, że pokryje on koszty jego ustanowienia. M. B. we wniosku o przyznanie prawa pomocy podał, że jest inwalidą II grupy, ma wyłącznie służebność mieszkania w gospodarstwie rolnym. Oświadczył, że utrzymuje się bez niczyjej pomocy z emerytury która wynosi "poniżej 3 000 euro". Podał ponadto, że nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych, nieruchomości, ani oszczędności pieniężnych "powyżej 3 000 euro". Według oświadczenia skarżącego prowadzi on samodzielne, jednoosobowe gospodarstwo domowe. Na wezwanie sądu, wnioskodawca oświadczył, że nie posiada nieruchomości, kont bakowych, a jedynie służebność mieszkania i socjalną emeryturę, która "nie jest majątkiem". Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje: M. B. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zatem musi on wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy). Analiza znajdującego się w aktach sprawy formularza PPF pozwala stwierdzić, że sytuacja majątkowa i osobista skarżącego nie odpowiada pozytywnym przesłankom ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, zarówno w zakresie całkowitym jak i w częściowym. Wnioskodawca lakonicznie podał, że jego miesięczne dochody są "niższe niż kwota 3000 euro", oraz że nie posiada oszczędności powyżej 3 000 euro. Informacji tej nie uszczegółowił, mimo wezwania Sądu. Co więcej - z treści jego pisma z dnia 10 września 2007r. wynika, że nie neguje on możliwości pokrycia kosztów zastępstwa adwokackiego. W istocie wniósł bowiem, o "ustanowienia adwokata z urzędu bez pomocy Sądu". Zarówno w piśmie jak i w późniejszym sprzeciwie wnioskodawca oświadczył, że posiada środki na pokrycie kosztów zastępstwa adwokackiego. Podkreślić raz jeszcze należy, że ustanowienie adwokata przez Sąd może nastąpić wyłącznie w ramach prawa pomocy, którego przyznanie uzależnione jest od sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie dla strony zawodowego pełnomocnika powoduje, że strona, której przyznano prawo pomocy, zwolniona jest z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, w tym pokrywania wynagrodzenia pełnomocnika (art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W razie przyznania adwokata w ramach prawa pomocy (a więc z urzędu), jego wynagrodzenie pokrywane jest z budżetu Sadu. Jeżeli zamiarem skarżącego było ustanowienie adwokata z wyboru (i w konsekwencji opłacenie jego działań) to winien to uczynić samodzielnie, bez pomocy Sądu. Wyjaśnić ponadto należy, że przepisy powołanej ustawy nie przewidują dla Sądu uprawnienia do imiennego wyznaczania adwokata, należy to bowiem do kompetencji właściwego organu samorządu zawodowego - w tym wypadku do Okręgowej Rady Adwokackiej. Reasumując, Sąd stwierdził, że M. B. nie znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej go do skorzystania z pomocy państwa i z mocy art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 260 ustawy, orzekł, jak w sentencji postanowienia.