IV SO/Wa 54/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. A. w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) postanawia: wymierzyć Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych za nieprzekazanie do Sądu w terminie określonym w art. 55 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) skargi K. A. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, objętej pismem z dnia 17 sierpnia 2012 r. wraz z aktami sprawy Pismem z dnia 17 sierpnia 2012 r. K. A. (dalej również: skarżąca) wniosła za pośrednictwem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Prezesa ZUS) skargę na bezczynność Prezesa ZUS w przedmiocie ponownego ustalenia prawa do emerytury lub renty. W treści skargi wskazała, że jej adresatem jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Prezes ZUS pismem z dnia 8 listopada 2012 r. wskazał skarżącej, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych należą do właściwości sądów cywilnych. Przywołał, między innymi, art. 83 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, ze zm.) i stwierdził, ze z przepisów tych wynika, że w razie niewydania przez Prezesa ZUS decyzji w terminie 2 miesięcy od dnia zgłoszenia wniosku o świadczenie lub inne roszczenia stronie przysługuje odwołanie do sądu powszechnego. W ocenie Prezesa ZUS brak było podstaw prawnych do przekazania skargi z dnia 17 sierpnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z tym organ administracji publicznej stwierdził, że skargę tę potraktuje jako odwołanie do sądu powszechnego – o ile skarżąca nie wskaże inaczej, w terminie 30 dni od otrzymania pisma z dnia 8 listopada 2012 r. Pismem z dnia 16 listopada 2012 r. K. A. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Prezesowi ZUS grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.) za to, że w terminie, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., nie przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi z dnia 17 sierpnia 2012 r. W piśmie do Prezesa ZUS dnia 26 listopada 2012 r. skarżąca ponownie wskazała, między innymi, że skarga z dnia 17 sierpnia 2012 r. powinna być przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na wniosek z dnia 16 listopada 2012 r. Prezes ZUS, pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. wskazał – między innymi – że w dniu 8 grudnia 2012 r. skierował odpowiedź na skargę z dnia 17 sierpnia wraz z aktami sprawy do Sądu Okręgowego w S. W pismach procesowych z dnia 25 i 27 lutego 2013 r. skarżąca przedstawiła argumentację przemawiającą – w jej ocenie – za uwzględnieniem skargi z dnia 17 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi Jak wynika z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w art. 54 § 1 P.p.s.a., przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do uzależniania wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. od oceny, czy skarga spełnia wymogi formalne lub jest zasadna. W szczególności nie może odmówić przekazania skargi wraz z aktami sprawy, jeśli uzna, że skarga ta zostanie odrzucona przez sąd administracyjny. Co więcej, nie jest również dopuszczalne przekazanie skargi do innego podmiotu, niż określony w treści skargi, nawet jeśli organ administracji publicznej jest przekonany, że właściwy w sprawie byłby ten właśnie podmiot. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ administracji publicznej, w sytuacji budzącego wątpliwość określenia adresata skargi, może zwrócić się do skarżącego o doprecyzowanie, komu należy przekazać skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzą na skargę. Jednakże, w sytuacji, w której skarżący jednoznacznie określi adresata skargi jako sąd administracyjny, organ administracji publicznej jest związany wolą skarżącego. Organy administracji publicznej nie są bowiem uprawnione do badania dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W myśl art. 55 § 1 zd. 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Górną granicą wysokości grzywny, określona w art. 154 § 6 P.p.s.a. jest dziesięciokrotne przeciętne wynagrodzenie miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z treścią Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. (M. P. z 2013 r., Nr 0, Poz. 89), wysokość grzywny nie mogła przenieść kwoty trzydziestu pięciu tysięcy dwustu szesnastu złotych i siedemdziesięciu groszy. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że Prezes ZUS uchybił obowiązkowi określonemu w art. 54 § 2 P.p.s.a. Nie przekazał bowiem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Prezes ZUS niesłusznie pominął fakt, że zarówno z treści skargi z dnia 17 sierpnia 2012 r. jak i kolejnych pism skarżącej wyraźnie wynika, że jej intencją jest skierowanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie do sądu powszechnego. Wątpliwość, a nawet pewność po stronie Prezesa ZUS, co do tego, że skarga ta została skierowana do niewłaściwego sądu (gdyż zdaniem organu administracji publicznej właściwy w sprawie jest sąd powszechny) nie powinna była spowodować zaniechania przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. To nie Prezes ZUS był bowiem uprawniony do badania dopuszczalności wniesienia przez K. A. skargi do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że Prezes ZUS wyznaczył skarżącej trzydziestodniowy termin do ponownego określenia adresata skargi. Termin ten miał być liczony od dnia doręczenia pisma z dnia 8 listopada 2012 r. Jednakże, do akt nie dołączono dokumentu, z którego wynikałaby data doręczenia wyżej wskazanego pisma. Nie stoi to jednak na przeszkodzie stwierdzeniu, że Prezes ZUS zachował się sprzecznie z jego treścią. W przypadku, gdyby przyjąć założenie, że wyżej wskazane pismo doręczono w dniu 8 listopada 2012 r., termin trzydziestodniowy mijał w dniu 10 grudnia 2012 r. Do tego dnia skarżąca nie stwierdziła, że skarga z dnia 17 sierpnia 2012 r. skierowana jest do sądu powszechnego. Co więcej, pismem z dnia 26 listopada ponownie jako adresata swojej skargi podała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie zaś z twierdzeniem Prezesa ZUS skarga została przekazana do Sądu Okręgowego w S. w dniu 8 grudnia 2012. Określając wysokość wymierzonej grzywny Wojewódzki Sąd Administracyjny ma na uwadze powyższe oraz fakt, że skarga została wniesiona w dniu 17 sierpnia 2012 r., a dopiero w dniu w dniu 8 grudnia 2012 r. – zgodnie z twierdzeniem Prezesa ZUS – przekazana do sądu, przy czym nie był to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wobec całokształtu okoliczności sprawy, uzasadnione jest wymierzenie organowi administracji grzywny w wysokości pięciuset złotych, wobec czego, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.