IV SO/Wa 54/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 czerwca 2017 r. w sprawie z wniosku Z. B. o wymierzenie grzywny Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego za nieprzekazanie skargi na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpoznania skargi postanawia odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia z 9 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 24 kwietnia 2017 r., oddalając wniosek Z. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Powyższe postanowienie zostało doręczone wnioskodawcy 26 czerwca 2017 r. i zawierało pouczenie, że od postanowienia nie przysługuje środek odwoławczy. Z. B. w piśmie z 28 czerwca 2017 r. wniósł sporządzony osobiście "wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem" postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 285a § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, bądź sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych (art. 285f § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zostanie wniesiona z naruszeniem tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego, sąd odrzuca skargę na posiedzeniu niejawnym, stosownie do treści art. 285f § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia została sporządzona i podpisana przez skarżącego osobiście. Z treści skargi nie wynika, aby Z. B. był adwokatem lub radcą prawnym, jak również nie wynika, aby był jedną z osób, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a. W świetle powyższego Sąd uznał, że Z. B. nie miał wymaganej ustawowo zdolności do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Wobec tego wniesiona skarga, jako niespełniająca wymogu określonego w art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 285 f § 3 w związku z art. 175 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.