IV SO/Wa 56/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia odmówić przyznania prawa pomocy S. K. w dniu 23 września 2013 r. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, podnosząc, że nie pracuje, nie otrzymuje żadnych świadczeń, nie posiada żadnego majątku. Jako przedmiot skargi w rubryce nr 3 formularza PPF wskazał decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. Jak wynika z akt sprawy IV SA/Wa 2576/13, S. K. nadał na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w urzędzie pocztowym przesyłkę, zawierającą skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazał tę skargę do organu w dniu 1 października 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o odrzucenie skargi, z powodu wniesienia skargi z uchybieniem terminu, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Bezzasadność skargi zachodzi zaś wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego. Sąd uznał, że tego typu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. została doręczona skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2013 r. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 25 września 2013 r. Skarżący winien złożyć skargę we wskazanym terminie za pośrednictwem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, o czym został wyraźnie pouczony w zaskarżonej decyzji. Tymczasem skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Sądu, a Sąd przekazał ją do organu w dniu 1 października 2013 r. Zatem należy stwierdzić, że skarga została wniesiona w dniu 1 października 2013 r., tj. z uchybieniem ustawowego terminu. W tej sytuacji przedmiotowa skarga nie może być rozpoznana merytorycznie, a co za tym idzie, oczywiste jest, że taka skarga nie może zostać uwzględniona. Powyższe okoliczności przesądziły o zasadności zastosowania w rozpatrywanej sprawie powołanego wyżej przepisu art. 247 P.p.s.a. Dlatego też, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.