IV SO/Wa 69/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie dotyczącej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2007 r., nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1) zwolnić M. B. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla M. B. radcę prawnego. W dniu 21 maja 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek M. B. sporządzony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Jako przedmiot zaskarżenia (rubryka nr 3 formularza) wnioskodawczyni wskazała decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem oraz dwoma niepełnoletnimi synami. Posiada dom o pow. (...) m- do wykończenia i remontu, siedlisko o pow. (...) ha oraz (...) ha lasu. Ponadto skarżąca posiada samochód marki Citroen rok prod. 1997. Wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną z prawem do zasiłku w kwocie 530 zł (brutto), mąż z tytułu wynagrodzenia za prace dorywcze uzyskuje przeciętnie w miesiącu ok. 300 zł. Rozpoznając wniosek M. B. należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przepis art. 243 § 1 cyt. wyżej ustawi stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawczyni, przed wszczęciem postępowania sądowego, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Mając na względzie informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy należało uznać, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Trudna sytuacja materialna wnioskodawczyni - w szczególności mając na uwadze fakt, że jedynym jego dochodem czteroosobowej rodziny jest okresowy zasiłek dla osób bezrobotnych w kwocie 530 zł (brutto), oraz wynagrodzenie za prace dorywcze w kwocie ok. 300 zł - daje podstawę przypuszczać, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Biorąc pod uwagę sytuację opisaną we wniosku, należało więc uznać, że M. B. wykazała, iż spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowiono jak w sentencji.