IV SO/Wa 7/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. i G. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić przywrócenia terminu. R. i G. małż. K. wystąpili do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ze względu na obowiązki zawodowe Wnioskodawcy, który przebywał poza [...], oraz zły stan psychiczny jego żony ([...]) i pobyt w szpitalu, wysłanie korespondencji powierzyli osobie trzeciej. Wiedzę o uchybieniu terminu do wniesienia skargi Wnioskodawcy powzięli zaś 1 kwietnia 2019 r., kiedy poprosili o przekazanie im potwierdzenia wysłania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek R. i G. małż. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej "p.p.s.a."), czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma zatem na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w jego uchybieniu. Intencją prawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowych było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Fundamentalne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma jednak ustalenie, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z winy strony. Co więcej, brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności rozpoznawanej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Inny słowy, z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, oraz niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu, których doszło do przekroczenia terminu procesowego. Zwrócić jednak należy uwagę, że zakres pojęcia winy w uchybieniu terminu obejmuje także odpowiedzialność za działania oraz zaniechania procesowe, podejmowane w toku postępowania przez osoby trzecie, upoważnione przez stronę do dokonania czynności. Skoro zaś pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, to strona odpowiada również za działania osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu czynności, jak za własne. Wnioskodawcy jako okoliczność usprawiedliwiającą brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi wskazali, że w związku z okolicznościami życiowymi, które były od nich niezależne, skorzystali z pomocy osoby trzeciej, która nie wysłała pisma. W ocenie Sądu, Wnioskodawcom można więc przypisać winę w uchybieniu terminu, ponieważ to oni dokonali wyboru osoby, której zaniedbanie doprowadziło do uchybienia terminu do wniesienia skargi. Skutki niestarannego działania osoby, którą posłużyli się do dokonania czynności procesowej, obciążają Wnioskodawców, ponieważ to oni odpowiadają za działania osoby, którą posłużyli się przy wykonywaniu czynności procesowej. Wnioskodawcy nie wskazali bowiem, aby po stronie osoby trzeciej zaszły jakiekolwiek niezależne oraz niemożliwe do przezwyciężenia przez nią okoliczności uniemożliwiające terminowe nadanie skargi, czy poinformowanie Wnioskodawców o niewysłaniu korespondencji. Wnioskodawcy ponoszą więc winę, polegającą na wyborze osoby, która nie dochowała odpowiedniej staranności, a to z kolei doprowadziło do uchybienia terminu procesowego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.