IV SO/Wa 8/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. A. H. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania o nadanie statusu uchodźcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do regulacji art. 245 § 1 cytowanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 p.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Dodatkowo należy zaznaczyć, że w myśl art. 247 p.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że cytowany art. 247 znajduje zastosowanie, w szczególności gdy są podstawy do odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, gdyż przedmiotowa skarga została złożona po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców została doręczona pełnomocnikowi A. H. w dniu 23 stycznia 2014 r. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 24 lutego 2014 r. Skargę na powyższą decyzję A. H. wniósł bezpośrednio do Sądu w dniu 20 lutego 2014 r. Za datę wniesienia skargi należy więc uznać datę przekazania skargi do właściwego organu w celu nadesłania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę (art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a.), co Sąd uczynił w dniu 25 lutego 2014 r. Wobec powyższego Sąd uznał, że wystąpiły podstawy odmowy przyznania prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., ponieważ skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.