IV SO/Wa 90/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.O. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia (...) kwietnia 2007. znak (...) w przedmiocie przyznania niezrealizowanego świadczenia po zmarłym małżonku postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia (...) kwietnia 2007 r. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przyznał na rzecz A.O. niezrealizowane świadczenie za okres od 01.04.2007 r. do 30.04.2007 r. po z marłym w dniu (...) kwietnia 2007 r. mężu J.O. w kwocie 709,27 zł.. W w/w decyzji organ pouczył osobę ubiegającą się o niezrealizowane świadczenie, że przysługuje jej prawo wniesienia zażalenia na przedmiotową decyzję do Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. A.O. w dniu 7 maja 2007 r. (data prezentaty Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) złożyła skargę na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia (...) kwietnia 2007. znak (...) w przedmiocie przyznania niezrealizowanego świadczenia po zmarłym małżonku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżając decyzję Prezesa KRUS z dnia (...) kwietnia 2007 r. A.O. domaga się de facto wypłaty zapomogi na zakup inhalatora elektrycznego oraz podkładu odleżynowego. Przede wszystkim należy więc stwierdzić, że zawarte w skardze A.O. żądania nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego. Właściwość sądu administracyjnego określona jest w art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten wskazuje, jakie akty i czynności organów administracji publicznej podlegają kontroli sądu administracyjnego. Nadto, zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1-4 wspomnianego przepisu. W sprawach emerytur i rent, w tym również emerytur z ubezpieczenia społecznego rolników indywidualnych i członków ich rodzin, przewidziano drogę postępowania przed sądem powszechnym (art. 4778 w zw. z art. 476 § 2 i § 4 in fine kodeksu postępowania cywilnego). Oznacza to, że wyłączona została droga sądowoadministracyjna, albowiem nie jest dopuszczalna dwutorowość postępowań sądowych. Podkreślić nadto należy, iż w trybie art. 83a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ostateczne decyzje organu rentowego, od których nie wniesiono odwołania do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych mogą być uchylone, zmienione lub unieważnione na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego jedynie z urzędu, a nie na wniosek strony (tak też Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 25 lutego 2003 r., III KKO 18/02, OSNP z 2004 r. nr 5, poz. 91). Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że skarga A.O. jest niedopuszczalna i na podstawie regulacji art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.