V SA 1165/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - S. Kaliński, Sędzia NSA del. do WSA - M. Myślińska (spr.), Sędzia WSA - K. Madalińska-Urbaniak, Protokolant - E. Winiarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w W. z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. Uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...]. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz R. B. 176,60 zł (sto siedemdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Celnej [...] w W. decyzją z dnia [...].02.2003 r. Nr [...] powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. Nr 137 z dnia 13 listopada 1997 r., poz. 926 z późn. zm.), art. 85 § 1, art. 23 § 7, art. 29 § 1 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 z późn. zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11.12.2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 146, poz. 1639), Dyrektor Izby Celnej [...] w W. po rozpatrzeniu odwołania z dnia 2.10.2002 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...].09.2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z następującym uzasadnieniem. W dniu [...].08.2002 r. zgłoszono do objęcia procedurą celną dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym na podstawie JDA SAD nr [...] samochód marki [...], o numerze nadwozia [...] i numerze silnika [...] wyprodukowany w 1991 r., określony w zgłoszeniu jako samochód ciężarowy. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. rachunek z dnia 18.07.2002 r. dotyczący zakupu w/w samochodu za kwotę 300,00 CHF, (tj. 837,06 PLN), a także deklarację wartości celnej. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją nr [...] dnia [...].09.2002 r. uznał w/w zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji towarowej oraz w części dotyczącej wartości celnej zgłoszonej pojazdu i uznał, iż przedmiotowy pojazd winien być zataryfikowany jako samochód osobowo-towarowy (kod PCN 870032390 9) i ustalił wartość przedmiotowego samochodu na podstawie art. 29 § 1 w związku z art. 23 § 7 Kodeksu celnego na kwotę 5.565,00 PLN (1.994,60 CHF). Dyrektor Izby Celnej [...] w W. w postępowaniu odwoławczym podniósł, że należności celne przywozowe, zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego, są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego oraz według stawek w tym dniu obowiązujących. W świetle art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towaru jest wartość transakcyjna tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana – o ile to konieczne – z uwzględnieniem art. 30 i 31 Kodeksu celnego. Wartość ta powinna odzwierciedlać rzeczywistą wartość towaru w dniu zgłoszenia celnego. Stosownie do postanowień art. 23 § 7 Kodeksu celnego wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, o której mowa w § 1 art. 23, w wypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionuje wiarygodność i dokładność informacji i dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego. Organ celny pierwszej instancji czynności takiej dokonał i porównał podaną wartość z wartością pojazdu o zbliżonych parametrach notowaną na europejskim obszarze celnym w katalogu "E." aktualnym w dacie zgłoszenia celnego stwierdzając, że cena ta kształtuje się na poziomie znacznie odbiegającym od wartości transakcyjnej zadeklarowanej przez importera. Zgodnie z danymi zawartymi w w/w katalogu średnia cena analogicznego pojazdu na Europejskim Obszarze Gospodarczym wynosiła 1.350,00 EURO – tj. 1.976,56 CHF, ("E." nr 8/2002 str. 528). Należy zatem stwierdzić, że istniały uzasadnione podstawy do przyjęcia, że podana w przedłożonej na rachunku cena transakcyjna mogła zostać zaniżona. Powołano się także na studium 1.1 Technicznego Komitetu Ustaleń Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO). Wyjaśnienia tego komitetu do Porozumienia w sprawach stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. zostały opublikowane w formie załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.09.1999 r. – Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (załącznik do Dz.U. Nr 80, poz. 908). W przypadku zakwestionowania wartości transakcyjnej importowanego towaru (zgodnie z art. 23 § 7 Kodeksu celnego) wartość celna jest ustalana metodami zastępczymi wyceny określonymi w art. 25-29 § 1 Kodeksu celnego. Przepisy obowiązujące w przypadku zakwestionowania wiarygodności umowy sprzedaży (rachunku) dają organom celnym możliwość ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych, sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 25 i 26 Kodeksu celnego). Zastosowanie tych metod w przypadku importu używanych naczep samochodowych Techniczny Komitet Ustalania wartości Celnej uznał za problematyczne. Niemożliwe jest bowiem znalezienie pojazdów o identycznym lub podobnym stopniu zużycia, co przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalenia wartości pojazdów używanych. Kolejna metoda ustalania wartości celnej towaru – metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 27 Kodeksu celnego) – może znaleźć w zasadzie, zgodnie z opinią Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem towarów masowych, sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jakim są towary, dla których jest ustalana wartość celna. Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej wypowiedział się także przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów w oparciu o metodę wartości kalkulowanej (art. 28 Kodeksu celnego). Używane pojazdy samochodowe nie są bowiem produkowane jako takie, dlatego też metoda oparta na koszcie produkcji importowanych towarów nie może być brana pod uwagę. Wartość celna używanych pojazdów samochodowych jest ustalana według metody "ostatniej szansy" (art. 29 Kodeksu celnego). Przepis ten przewiduje, że jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 23, 25-28 Kodeksu, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: 1. Artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. 2. Porozumienia w Sprawie Stosowania Artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu. 3. Przepisów Działu III tytuł II Kodeksu celnego – "wartość celna towarów". Zdaniem technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej można przy stosowaniu tej metody oprzeć się na katalogach lub wyspecjalizowanych czasopismach podających bieżące ceny na rynku kraju importu dla używanych pojazdów samochodowych. Wykorzystanie średnich cen pojazdów na rynku krajowym, publikowanych w specjalistycznych wydawnictwach zaakceptował Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie, m.in. w wyroku z dnia 14 października 1997 r. (sygn. akt I SA/Ka 273/96). W niniejszej sprawie wartość rynkową pojazdu o porównywalnych parametrach ustalono na poziomie 7.000,00 PLN – z wykorzystaniem informacji uzyskanych z katalogu "E." nr 8/2002 r. Działanie takie zdaniem organu odwoławczego było prawidłowe, gdyż zgodnie z zasadą równego traktowania wszystkich importerów organ celny pierwszej instancji winien stosować w pierwszej kolejności, do ustalenia wartości rynkowej pojazdu, cenę wynikającą ze specjalistycznego katalogu "E.", który podaje informacje dotyczące średnich cen pojazdów, ustalone na podstawie analizy prowadzonej w reprezentatywnej próbie samochodów używanych z całego kraju, informacje dotyczące danego samochodu uwzględniają spadek ceny z uwagi na wiek, przebieg i tan techniczny pojazdu. Warto podkreślić, iż katalog E. jest wykorzystywany nie tylko przez organy celne, ale również przez towarzystwa ubezpieczeniowe i urzędy skarbowe. Organ celny pierwszej instancji zasadnie przyjął do obliczeń wartość wskazaną w wydawnictwie E. jako w pełni odpowiadającą wymogom art. 29 Kodeksu celnego. W/w wartość pomniejsza się o należności podatkowe (w przypadku, gdy cena wskazana w katalogu jest ceną brutto) pobierane w związku z importem towaru, uzyskując w ten sposób średnią cenę pojazdów o w/w parametrach, importowanych na polski obszar celny. Tak ustalona kwota może być przyjęta za wartość celną auta na podstawie art. 29 Kodeksu celnego. Organ odwoławczy weryfikując ceny wyjściowe stwierdził, iż zostały przyjęte prawidłowo i nie zachodzi też konieczność jakiejkolwiek ich korekty. Ustalenie wartości celnej nastąpiło w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy spełniający wymogi określone w Wyjaśnieniach Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej. Powody stosowania metody tzw. "ostatniej szansy" uregulowanej w art. 29 Kodeksu celnego wyjaśniono powyżej. Cena brutto samochodu marki [...], o parametrach najbardziej zbliżonych do charakteryzujących przedmiotowy pojazd na rynku krajowym ustalona przez organ pierwszej instancji wynosiła 7.000,00 PLN. Z powyższej kwoty wyłączono należności podatkowe, tj. VAT i akcyzę. Obliczenia wartości celnej pojazdu dokonano w następujący sposób: 7.000,00 : 1,22 (22% VAT) = 5.737,70 PLN 5.737,70 : 1,031 (3,1% akcyzy) = 5.565,18 PLN (wartość celna pojazdu wynosi 5.565,00 PLN). Od tak ustalonej wartości celnej pojazdu obliczono kwotę długu celnego w wysokości 0% wartości celnej importowanego auta. Dyrektor Izby Celnej [...] w W. uznał, iż organ celny pierwszej instancji miał prawo do odmówienia wiarygodności wartości transakcyjnej wskazanej na rachunku załączonym do zgłoszenia celnego. Ustalona w postępowaniu celnym wartość pojazdu odbiega o 4.449,00 PLN od zadeklarowanej w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Tak więc zakwestionowanie wartości sprowadzonego samochodu należy uznać za uzasadnione. Przyjęta na podstawie art. 29 Kodeksu celnego wartość celna sprowadzonego towaru nie może być kwestionowana, gdyż jako wartość wyjściową przyjęto cenę sprzedaży używanego samochodu tego samego typu oraz rocznika. Tym samym zakwestionowanie wartości transakcyjnej zawartej w fakturze przedłożonej przez stronę nie naruszyło art. 23 § 7 Kodeksu celnego. Należy także nadmienić, iż ujednolicenie zasad ustalania wartości celnej pojazdów w przypadku zastosowania metody ostatniej szansy (art. 29 Kodeksu celnego) spowodowane jest polityką państwa zmierzającą do ochrony polskiego rynku motoryzacyjnego, polskiego rynku pracy, a także brakiem akceptacji dla sprowadzenia pojazdów nadmiernie uszkodzonych i eksploatowanych (ze względu na bezpieczeństwo obywateli i środowiska naturalnego).Ceny katalogowe są cenami średnimi, a więc do ich określenia posłużyły nie tylko ceny aut w dobrym stanie, ale też zużytych ponadprzeciętne, skorodowanych czy wręcz uszkodzonych. Do ustalenia wartości celnej posłużyła organowi celnemu cena auta ([...]) z katalogu "E." nr 8/2002 r., a więc z miesiąca, w którym zostało dokonane zgłoszenie celne. Tak więc ustalenie wartości celnej towaru w opisany powyżej sposób jest prawidłowe i zgodne z cytowanymi wyżej wyjaśnieniami Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej. Ponadto Dyrektor Izby celnej [...] w W. podał, że rozporządzeniem z dnia 8.03.2001 r. Minister Środowiska zmienił rozporządzenie w sprawie klasyfikacji odpadów (Dz.U. z 2001 r. Nr 17, poz. 204). W wyniku tej nowelizacji jako odpad zostały zakwalifikowane pojazdy wycofane z eksploatacji – niezarejestrowane lub niezdolne do ruchu. Rozporządzenie weszło w życie w dniu 24 marca 2001 r. W dniu 28.10.2001 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7.09.2001 r. w sprawie deklaracji skróconych zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 117 z 2001 r., poz. 1250). Przepis § 234 rozporządzenia szczegółowo reguluje dokumenty, jakie należy dołączyć do zgłoszenia celnego używanych pojazdów samochodowych (jednym z tych dokumentów jest zaświadczenie o przeprowadzonym z pozytywnym wynikiem badaniu technicznym pojazdu). W/w przepisy zostały wprowadzone w celu wyeliminowania importu samochodów znacznie uszkodzonych i nadmiernie zużytych. W związku z tym służby celne podjęły działania mające na celu zapewnienie przestrzegania wprowadzonych w życie przepisów. Jednym z takich działań jest ustalenie wartości celnej sprowadzonych pojazdów zgodnie ze stanem pojazdu z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. W świetle powyższych regulacji mających na celu ograniczenie przywozu pojazdów uszkodzonych, zakwalifikowanych jako odpad, wykluczone są poprzednio stosowane korekty z tytułu ponadnormatywnego zużycia (w tym przebiegu) a także braków i uszkodzeń. Okoliczność powyższa wynika z faktu, iż pojazdy samochodowe nadmiernie eksploatowane lub uszkodzone nie zostałyby dopuszczone do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. Zgodnie z zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia [...].08.2002 r. importowany pojazd był w momencie dokonania zgłoszenia celnego sprawny technicznie i został dopuszczony do ruchu. W odwołaniu R.B. podniósł, iż przywieziony na polski obszar celny [...] był samochodem ciężarowym i stosowne oznaczenia widniały na dokumencie rejestracyjnym [...]. Przedmiotowy samochód był wyprodukowany na potrzeby poczty [...] jako pojazd ciężarowy i nie podlegał żadnym przeróbkom w czasie poprzedzającym przywóz w/w pojazdu do Polski. W związku z powyższym, w ocenie strony, organ celny bezpodstawnie dokonał zmiany klasyfikacji towarowej importowanego samochodu. Odpowiadając na powyższe Dyrektor Izby Celnej [...] w W. wyjaśnia, że ujęty w poz. 1 zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...].08.2002 r. towar, zgodnie z regułą nr 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, winien być klasyfikowany wg kodu PCN 8703 23 90 9. Ze zgromadzonych materiałów dowodowych oraz rewizji wynika bowiem, że zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu towar to samochód osobowo-towarowy marki [...] z silnikiem o pojemności 1596 cm3, nr nadwozia [...], rok produkcji 1991. Karoseria przedmiotowego samochodu jest pięciodrzwiowa i całkowicie oszklona, a boczne i tylne drzwi wyposażone są w osprzęt umożliwiający ich normalne użytkowanie. Samochód posiada: 2 miejsca siedzące, przymocowaną za pomocą śrub metalową przegrodę za siedzeniami, która oddziela przestrzeń ładunkową od kierowcy oraz uchwyty do mocowania siedzeń oraz pasów bezpieczeństwa w części ładunkowej. Przedstawiony wyżej opis potwierdza, że importowany samochód nie posiada trwałych zmian konstrukcyjnych (np. wzmocnienia budowy, wykończenia wnętrza), które zmieniłyby jego rodzaj na ciężarowy. Ponadto zmian konstrukcyjnych nie odnotowano także w przedłożonych dokumentach, wręcz przeciwnie, [...] dowód rejestracyjny oraz dokument identyfikacyjny pojazdu stwierdzają, że maksymalna ładowność wynosi tylko 450 kg. Zamontowanie przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od bagażowej w przedmiotowym samochodzie nie zmieniło jego rodzaju na samochód przeznaczony wyłącznie do transportu towarowego. Zamontowana przegroda nie stanowi bowiem trwałej zabudowy czy przebudowy tylnej części tego samochodu, w sposób opisany w komentarzu do działu 87, zawartym w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej, w odniesieniu do pojazdów przeznaczonych wyłącznie do transportu towarowego, zbudowanych na bazie nadwozia samochodów osobowych lub osobowo-towarowych (kombi). Zależnie od potrzeb, różne może być wykorzystanie wnętrza przedmiotowego samochodu. Zamontowane uchwyty do mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa umożliwiają szybką zmianę przestrzeni bagażowej na pasażerską. Uzyskanie zwiększonej przestrzeni bagażowej poprzez usunięcie tylnych siedzeń nie przesądza o zmianie kategorii tego pojazdu, gdyż w myśl nomenklatury towarowej taryfy, nadal zachowuje on status samochodu osobowo-towarowego. Z przedstawionej wyżej charakterystyki pojazdu wynika, że jest on przeznaczony zarówno do przewozu osób jak i bagażu. Komentarz do pozycji 8703 Wyjaśnień do Taryfy celnej definiuje samochody przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów, jako samochody osobowo-bagażowe (osobowo-towarowe). Przedmiotowy samochód jest samochodem tego typu i należy go zaklasyfikować do pozycji 8703 Taryfy celnej. Powyższe wynika bezpośrednio z reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury scalonej, która mówi, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Treść pozycji 8703 jednoznacznie wskazuje, że obejmuje ona zarówno samochody przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, jak również samochody osobowo-towarowe (kombi). W taryfie celnej nie jest stosowane nazewnictwo "samochód ciężarowy". W tej kwestii nomenklatura towarowa dzieli pojazdy samochodowe na samochody osobowo-towarowe (kombi) oraz samochody do transportu towarowego. Natomiast z przepisu art. 2 pkt 42 ustawy – Prawo o ruchu drogowym wynika, że określenie "samochód ciężarowy" obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie 4 do 9 łącznie z kierowcą. W skardze na powyższą decyzję R.B. podniósł, że w postępowaniu odwoławczym zaproponowano mu złożenie dokumentów potwierdzających ciągłość rejestracji samochodu oraz informację producenta, iż samochód został wyprodukowany jako ciężarowy, które pozwolą na uwzględnienie odwołania. Pomimo złożenia tych dokumentów organ nie uwzględnił odwołania. Skarżący podniósł, że nie dokonywał żadnych zmian w samochodzie, jak również samochód nie posiadał uchwytów na pasy bezpieczeństwa oraz uchwytów tylnej kanapy, co ustalił organ I instancji. Skarżący zarzucił nadto przewlekłość postępowania odwoławczego, które trwało 5 miesięcy oraz bezpodstawne korzystanie z katalogu "E." zawierającego ceny samochodów na rynku niemieckim, podczas gdy przedmiotowy samochód zakupiono w [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby celnej [...] w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Organ I instancji dokonując weryfikacji zgłoszenia celnego dysponował dokumentami w postaci rachunku (k.11), dowodu rejestracyjnego (k.10), zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym (k.9), dokumentu identyfikacyjnego pojazdu (k.8) i wyciągu z katalogu cen samochodów marki [...] na polskim rynku ([...]) (k. 6,7). Z dokumentów tych wynika, że skarżący sprowadził samochód ciężarowy od dostawcy. Tymczasem organ ten przyjmuje, że skarżący sprowadził samochód "wyprodukowany jako osobowy", który został przebudowany w ten sposób, ze tylna część przebudowana jest na część ładunkową, wmontowano płaską podłogę, dodatkowe ścianki boczne tworzące wewnętrzną skrzynię ładunkową z pokrywą i uchwyty w podłodze do mocowania pasmami przewożony ładunek. Wg przepisów krajów zachodnich "tego rodzaju samochody traktowane są jako małe ciężarówki i to zarówno wg przepisów producenta jak i przepisów drogowych. Samochody te klasyfikowane są do kodu 8704 pod warunkiem, że zabudowa tylnej części do przewozu ładunków jest trwała i nie występują w niej żadne uchwyty i mocowania do umieszczenia siedzeń. Jeżeli takie uchwyty czy mocowania występują w części tylnej samochodu, to nie może on być uznany jako samochód do transportu towarowego." W ocenie organu I instancji powyższych warunków nie spełnia, co wykazała rewizja celna. Organ odwoławczy podzielając stanowisko organu I instancji powołał się na "zgromadzony materiał" oraz "rewizję celną" i jej wyniki przytoczone przez organ I instancji, które nie pozwalają na ustalenie, że przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym. W ocenie organu jest to samochód służący do przewozu osób i towarów i należy go zaklasyfikować do pozycji 8703 Taryfy celnej. W postępowaniu odwoławczym skarżący przedłożył szereg dokumentów charakteryzujących przedmiotowy samochód usiłując dowieść, że jest to samochód ciężarowy (dostawczy), który należy zaklasyfikować do pozycji Taryfy celnej 87043199. Organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły przepisy art. 122, 180 § 1, 191, art. 210 § 1 pkt 4 i § 4 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim podkreślić należy, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego przeprowadzenie rewizji celnej. Wobec tego ocena stanu technicznego samochodu na tej podstawie jest absolutnie dowolna, a tym samym dowolne jest ustalenie, iż parametry, o których mowa na str. 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji dają podstawę do zakwalifikowania przedmiotowego samochodu do kodu 8703. Ustalenia te nie znajdują potwierdzenia w przedłożonych dowodach. Organy obu instancji z naruszeniem cyt. przepisów Ordynacji podatkowej uchyliły się od oceny poszczególnych dowodów przedłożonych zarówno w postępowaniu przed organem I instancji jak i w postępowaniu odwoławczym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji nie zawiera uzasadnienia faktycznego, o którym mowa w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, nie zawiera oceny wszystkich przedłożonych dowodów, które przeczą tezie przyjętej przez te organy. Skoro nie dokonano oceny dowodów przedłożonych przez skarżącego, nie udokumentowano oględzin samochodu, to za dowolne należy uznać ustalenie, że jest to "samochód osobowo-bagażowy" przeznaczony do przewozu 9 osób, którego wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów, co wynika z interpretacji pozycji 8703. Organy orzekające nie ustosunkowały się do interpretacji pozycji 8704, która obejmuje m.in. furgony dostawcze (870431). Z oświadczenia producenta przedmiotowego samochodu wynika, że jest to samochód ciężarowy (furgon zamknięty) (k. 48 akt adm.). Dowód ten, podobnie jak pozostałe, nie został poddany ocenie organu odwoławczego. Z powyższego wynika, że z naruszeniem art. 122 Ordynacji podatkowej nie został wyjaśniony stan faktyczny sprawy w sposób umożliwiający wydanie zaskarżonej decyzji zgodnie z prawem. Kwestia ustalenia wartości celnej towaru jest wtórna i uzależniona od prawidłowego zaklasyfikowania towaru do odpowiedniego kodu Taryfy celnej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy ustalić m.in. na podstawie przedłożonych dowodów rodzaj samochodu i w zależności od tego właściwą jego klasyfikację taryfową, a konsekwencji wartość celną, usuwając uchybienia podniesione we wcześniejszej fazie uzasadnienia. Z przytoczonych względów, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 cyt. ustawy p.p.s.a.