V SA 1267/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia WSA Bronisław Szydło, Asesor WSA Joanna Kube (spr.), Protokolant Wojciech Wiktorowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją z dnia[...]lutego 2003 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...]stycznia 2003 r. [...]orzekającej o wymeldowaniu M.G. z pobytu stałego z lokalu [...] przy ul. [...]w W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając Wojewoda [...] wskazał, że warunek opuszczenia lokalu niewątpliwie został spełniony, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że M. G. w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje od 1988 r. Fakt ten nie jest kwestionowany przez samą zainteresowaną, która w oświadczeniu złożonym do protokołu, jak i w pismach i innych dokumentach znajdujących się w aktach sprawy podkreśla, że w 1988 r. opuściła lokal nr [...] przy ul. [...] w W.. Taki stan sprawy podaje także wnoszący o wymeldowanie Z.J.. Odzwierciedlenie takiego stanu rzeczy znalazło potwierdzenie w wyroku Sądu Rejonowego dla W., który odmówił wymienionej przywrócenia posiadania tego lokalu (wyrok z dnia [...] kwietnia 2000 r. sygn. [...]). W związku z tym, że zostało wykazane opuszczenie przedmiotowego lokalu przez M. G., Wojewoda [...] uznał, że zaistniała podstawa do wydania decyzji o wymeldowaniu w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 Nr 87, poz. 960 ze zm.). Odnosząc się do stanu prawnego, Wojewoda [...] podniósł, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. orzekł o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2001 r. Nr 87, poz. 960) z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP (o czym ogłoszono w Dzienniku Ustaw z 2002 r. Nr 78, poz. 716). W konsekwencji tego orzeczenia, do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym przepisie tj. warunku faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2003 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Podała, że w 1988 r. m. in. z powodu alkoholizmu męża opuściła wraz z synem lokal nr [...]przy ul. [...] w W. Stwierdziła, że nie zrezygnowała z tego mieszkania, ponieważ posiada wraz z synem prawo do tego lokalu. Wskazała, że nie jest możliwe zamieszkiwanie pod wspólnym dachem z byłym mężem oraz, że od 24 lat oczekuje na mieszkanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zbieżne z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody[...] – art. 13 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nakładał na osobę dokonującą zameldowania się na pobyt stały lub czasowy ponad 2 miesiące obowiązek przedstawienia organowi meldunkowemu potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01) orzekł o niezgodności przepisu art. 9 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności z przepisami art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Przepis ten utracił moc od 19 czerwca 2002 r. W uzasadnieniu do tego orzeczenia (OTK – A 2002/3/34) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych dotyczy danych, które nie są objęte ewidencją ludności, a zameldowanie jest formą realizacji obowiązku meldunkowego przez zgłoszenie wymaganych danych właściwemu organowi. W uzasadnieniu podnosi też, że stosowanie art. 9 ust. 2 odnosi się również do art. 15 ust. 2, art. 29 ust. 1 i art. 47 ust. 2 omawianej ustawy. Oznacza to, że w pierwszym stanie faktycznym przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych od 19 czerwca 2002 r. nie występuje już, z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. – przesłanka uprawnienia do przebywania w lokalu. Czyli, jeżeli osoba posiadająca dotychczas uprawnienie do przebywania w lokalu opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania, to od dnia 19 czerwca 2002 r. wystarczającą i jedyną przesłanką do wymeldowania - jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu bez wymeldowania. Należy w związku z tym stwierdzić, że organy administracyjne trafnie przyjęły, że badaniu i ocenie w przedmiotowej sprawie podlega jedynie fakt niezamieszkiwania skarżącej w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Jak wynika z ustaleń organu orzekającego, M. G. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, Fakt ten potwierdzony został przez skarżącą w skardze do Sądu z dnia 2 kwietnia 2003 r. Nie budzi również wątpliwości, że skarżąca opuściła lokal dobrowolnie. Jak wynika bowiem z wyroku Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] kwietnia 2000 r. sygn. akt [...] powództwo skarżącej o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu nr [...] przy ul. [...] zostało oddalone. W tej sytuacji spełniona została jedyna i konieczna przesłanka opuszczenia lokalu, opuszczenia o charakterze trwałym i dobrowolnym. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca nie podnosiła zarzutu aby po wydaniu powołanego wyroku z dnia [...] kwietnia 2000 r. obejmowała lokal ponownie w posiadanie. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że organ orzekający miał podstawę do oceny, że w sprawie zachodzi podstawa do wymeldowania skarżącej z pobytu stałego z lokalu nr [...]przy ul. [...] w W. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 powołanej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.