V SA 1620/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędziowie: sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska, sędzia WSA Małgorzata Rysz(spr.), Protokolant Joanna Gierak, po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi M. [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w W. z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...]; 2. stwierdza, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz M. [...] Sp. z o.o. w W. kwotę 794,10 zł. (siedemset dziewięćdziesiąt cztery złote 10/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].03.2003r., powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926), art. 85 § 1, 222 § 4 i 5, art. 262 ustawy z 9.01.1996 r. Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15.12.1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. nr 158, poz. 1036), Dyrektor Izby Celnej [...] w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2002r. zmieniającą klasyfikację taryfową sprowadzonego przez skarżącą towaru o nazwie "[...]" oraz określającą kwotę wynikającą z długu celnego, w następującym stanie faktycznym: Zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. Agencja celna "[...]", działająca w imieniu skarżącej, zgłosiła w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towar określony jako "[...]", deklarując kod PCN [...] ze stawką celną w wysokości 20%. W dniach [...].04.2002r. funkcjonariusze Działu Powtórnej Kontroli Celnej przeprowadzili w firmie " M. [...]" Sp. z o.o. w W. kontrolę, w trakcie której ustalono, iż do importowanego przez spółkę towaru o nazwie handlowej "[...] " oraz "[...]", należało zastosować, zgodnie z obowiązującą wówczas taryfą celną kod PCN [...] ze stawką 27,5 %, minimum 0,24 ECU/kg. Posiłkując się treścią wyników niniejszej kontroli, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. postanowieniem z dnia [...].06.2002 r. wszczął postępowanie celne dotyczące klasyfikacji taryfowej towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu wg zgłoszenia celnego SAD nr jw. Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towaru i zastosowanej stawki celnej uznając, iż "[...]" powinien być klasyfikowany do kodu PCN [...] ze stawką 27,5 % minimum 0,24 EUR/kg, z uwagi na to, iż zawierał w swoim składzie między innymi [...], [...] i [...] . Zmiana klasyfikacji w przedmiotowej sprawie miała wpływ na wymiar cła. W decyzji organ celny wskazał także, że pobór i kwotę odsetek wyrównawczych określi Dział Finansowy Izby Celnej stosownie do § 1 ust. 3 pkt 2, §2.1 i 2.3 rozporządzenia Ministra Finansów z 20.11.1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania . Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej [...] w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby przywołał treść "Wyjaśnień do Taryfy celnej" do pozycji [...] i w konkluzji stwierdził, iż w świetle zacytowanych wyjaśnień, kod PCN [...] -"pozostałe aromatyzowane syropy cukrowe" obejmuje aromatyzowane syropy cukrowe wskazane w wyjaśnieniach w grupie preparatów do produkcji lemoniady lub napojów. Organ celny stwierdził, iż w syropach cukrowych parametry takie jak liczba formolowa i ekstrakt bezcukrowy są zbliżone do zera, co jest wynikiem braku w nich składników charakterystycznych dla soków, tj. azotu aminokwasowego wpływającego na wysokość liczby formolowej oraz kwasów organicznych, garbników itp., wchodzących w skład ekstraktu bezcukrowego. Natomiast w przypadku towaru sprowadzonego przez stronę - "[...]" wyniki badań Centralnego Laboratorium Celnego wskazują, że w przypadku badanej próbki liczba formolowa wynosiła 17 ml 0,1 NaOH/100 ml. Liczba ta zawiera się w przedziale 14-30 ml 0,1 NaOH/100 ml określonym w Kodeksie praktyki do oceny soków owocowych i warzywnych Unii Europejskiej dla soku grapefruitowego. Porównując również pozostałe wyniki badań z wymogami określonymi w powoływanym Kodeksie należy stwierdzić, że zawartość cukrów w badanej próbce nie wykracza poza dopuszczalną zawartość cukrów w naturalnych sokach grejpfrutowych. W świetle powyższego, zdaniem Dyrektora Izby Celnej [...], należy uznać, że sporny towar nie jest aromatyzowanym syropem z dodatkiem soku owocowego, tylko zagęszczonym sokiem grejpfrutowym, co wyklucza klasyfikację tego towaru do kodu PCN [...] Taryfy celnej, jak również wyklucza klasyfikację z kodu PCN [...] Taryfy celnej jaką zastosował Dyrektor Urzędu Celnego w swojej decyzji. Sok grejpfrutowy o powyższych parametrach należy klasyfikować do kodu PCN [...] Taryfy celnej. Odnośnie natomiast towaru " [...]" wyniki badań Centralnego Laboratorium Celnego wskazują, że w przypadku badanej próbki liczba formolowa wynosiła 14,2 ml 0,1 NaOH/100 ml. Liczba ta zawiera się równię w przedziale 13 - 26 ml 0,1 NaOH/100 ml określonym dla soku cytrynowego w cytowanym Kodeksie praktyki ...W badanej próbce nie stwierdzono zawartości sacharozy a zawartość cukrów redukujących niewiele przekracza górną granicę tych cukrów w sokach cytrynowych określoną w ww. Kodeksie. To dowodzi, że sporny towar nie jest aromatyzowanym syropem z dodatkiem soku owocowego, tylko zagęszczonym sokiem cytrynowym, co wyklucza klasyfikację tego towaru do kodu PCN [...] Taryfy celnej, jak również wyklucza klasyfikację do kodu PCN [...] jaką zastosował Dyrektor Urzędu Celnego. Wg. Dyrektora Izby Celnej [...] w W. sok cytrynowy o powyższych parametrach należy klasyfikować do kodu PCN [...] Taryfy celnej. Jednak pomimo zasadności klasyfikacji taryfowej importowanego towaru wg kodu PCN [...] oraz [...] Taryfy celnej Dyrektor Izby Celnej [...] utrzymał w mocy skarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Celnego zobligowany instytucją reformationis in peius. Zgodnie z ww. zakazem organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść Strony odwołującej się chyba, że zaskarżona decyzja rażąco narusza interes społeczny. W niniejszej sprawie prawidłowa klasyfikacja taryfowa importowanego towaru pogorszyłaby sytuację prawną Strony, albowiem do kodów PCN [...] oraz [...] Taryfy celnej przyporządkowana była stawka celna autonomiczna 30%. Tymczasem Dyrektor Urzędu Celnego określił kwotę długu celnego wg stawki 27,5 min 0,24 ECU/kg. Ponadto Dyrektor Izby Celnej nie mógł skorzystać z delegacji art. 230 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi o obowiązku organu odwoławczego zwrócenia sprawy właściwemu organowi pierwszej instancji w celu zmiany decyzji, gdy w toku postępowania odwoławczego stwierdzone zostanie, że zobowiązanie zostało określone w kwocie niższej niż wynika to z przepisów prawa podatkowego, ponieważ w niniejszej sprawie wystąpiła instytucja przedawnienia prawa do wymiaru kwoty długu celnego w prawidłowej wysokości ( towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu wg zgłoszenia celnego z 1999r.). Ustosunkowując się do zarzutu strony, że stosując do importowanego towaru kod PCN [...] postępowała zgodnie z pismem Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] .03.1995 r., nr [...] organ celny wyjaśnił, iż informacja, na którą powołuje się strona była odpowiedzią na zapytanie firmy I., a nie Spółki M., ponadto została wydana dla towaru określonego przez I. jako "[...]", natomiast przedmiotem przywozu w niniejszej sprawie był towar " [...]" i "[...]", które są sokami. Wniosek firmy I. z [...] .02.1995 r. nie zawierał parametrów towaru oraz informacji, co uzyska się w wyniku rozcieńczenia, dlatego w piśmie GUC poinformowano stronę, że nie jest możliwe wskazanie właściwej pozycji taryfy celnej dla wnioskowanego towaru. W kwestii twierdzeń Strony, że sprawa wymiaru cła na koncentraty cytrusowe i z owoców południowych budziła kontrowersje już od początku lat 90-tych i stosowane były różne zasady taryfikacji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że nie ma ono oparcia w istniejącym stanie rzeczy. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia zakazu stosowania prawa wstecz organ wskazał, że przyjęcie rozumowania Strony o niemożliwości uznania wstecz zgłoszenia celnego za nieprawidłowe czyniłoby zarówno przepis art. 70 jak i art. 83 Kodeksu celnego przepisami martwymi. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił: obrazę art. 2 Konstytucji poprzez naruszenie zakazu niestosowania prawa wstecz, poprzez zastosowanie do wcześniejszych zgłoszeń celnych wykładni dokonanej przez Główny Urząd Ceł w 2000r.; naruszenie zasady równoprawnego traktowania podmiotów występujących w obrocie gospodarczym poprzez przeprowadzenie kontroli i weryfikację zgłoszeń celnych wyłącznie w małych firmach, z pominięciem zaś największych importerów np. H.; obrazę przepisów postępowania administracyjnego, polegającą na niewyjaśnieniu istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz naruszeniu zasady zaufania do organów państwa wyrażającą się w braku jednoznacznego określenia przez organy celne jakie parametru towaru mają być ustalone, kto ma prowadzić badania i jakie dokumenty ma dostarczać strona. Jednocześnie przy braku norm oraz jednoznacznej definicji produktów bliskoznacznych jakimi są "koncentraty" oraz "[...]" powoduje to trudności interpretacyjne w zakresie klasyfikacji towaru. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej [...] w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, właściwy do rozpoznania sprawy z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje. Na wstępie należy stwierdzić, że do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni jeden kod taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzony towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Klasyfikacja towarów podlega ogólnym regułom interpretacji systemu zharmonizowanego (ORINS), które to reguły wraz z uwagami wyjaśniającymi i uwagami dodatkowymi zawartymi w taryfie celnej uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji taryfy celnej. Uwagi te nie mają charakteru wskazówek interpretacyjnych, lecz są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzących od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany (por. wyrok SN z dnia 25 lipca 1996 r., III ARN 22/96, OSNAPiUS, 1997 r, nr 4, poz. 45). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towaru o nazwie "[...]". Organ celny I instancji uznał, iż do przedmiotowego towaru należy zastosować kod PCN [...], organ II instancji stwierdził natomiast, że prawidłowa powinna być klasyfikacja do kodów [...] i [...] Taryfy celnej, natomiast w ocenie skarżącej, właściwym do zastosowania jest kod PCN [...]. Istotnym w sprawie jest to, iż decyzja organów celnych wydana została w wyniku kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru. Zgłoszenie celne zostało przyjęte w dniu [...].08.1999 r., natomiast decyzje organów celnych zostały podjęte odpowiednio w I instancji - [...].07.2002 r., w II instancji - [...].03.2003r. Sąd w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez organ celny w zaskarżonej decyzji, iż za prawidłowe zgłoszenie celne odpowiada zgłaszający, oraz że organ celny może w trybie art. 83 Kodeksu celnego kontrolować zgłoszenie celne w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym a w razie stwierdzenia nieprawidłowości, ma obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. Przyjęcie zgłoszenia celnego jest czynnością materialno - techniczną. Organ celny w momencie przyjmowania zgłoszenia obowiązany jest sprawdzić, czy spełnia ono wymogi formalne określone w art. 64 Kodeksu celnego, to znaczy, czy jest złożone na właściwym formularzu, prawidłowo wypełnionym, czy jest podpisane oraz czy załączono do niego wszystkie dokumenty wymagane do objęcia towaru procedurą celną. Jeżeli zgłoszenie spełnia określone wyżej wymogi, organ celny zobowiązany jest je przyjąć. Jeżeli zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym, organ celny odmawia jego przyjęcia. Odmowa przyjęcia nie jest weryfikacją zgłoszenia celnego, a jedynie oceną jego kompletności. Przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Dopiero po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może przystąpić do jego weryfikacji. Weryfikacja może rozpocząć się niezwłocznie po przyjęciu zgłoszenia w trybie art. 70 § 1 Kodeksu celnego, czyli przed zwolnieniem towaru, albo też w trybie art. 83 § 1 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towaru. Weryfikacja zgłoszenia celnego polega na ocenie materialnej treści dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego oraz danych zawartych w tym zgłoszeniu, a więc np. faktury, świadectwa pochodzenia, certyfikatu towaru, wskazanego przez zgłaszającego kodu PCN, stawki celnej itp. Decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe może być wydana, jeżeli nie upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Decyzja może być wydana w oparciu o te same dokumenty, które strona przedstawiła w zgłoszeniu celnym, jeżeli organ celny wykaże że w oparciu o te dokumenty należało np. zastosować inną stawkę celną, inny kod PCN, inaczej określić wartość celną. Jednakże, jeżeli weryfikacja dotyczy klasyfikacji taryfowej, organ celny powinien uwzględniać, czy i na ile zgłaszający mógł zastosować w zgłoszeniu celnym prawidłowy kod PCN, to znaczy, czy obowiązujące przepisy dotyczące klasyfikacji (tj. regulacje zawarte bezpośrednio w Taryfie celnej, Wyjaśnieniach do taryfy celnej, ewentualnie regulacje zawarte w innych przepisach), są na tyle precyzyjnie sformułowane, że umożliwiały zgłaszającemu, przy zachowaniu należytej staranności, prawidłowo zaklasyfikować towar, a także, czy wcześniejsze działania organu celnego nie przyczyniły się do zastosowania przez zgłaszającego nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru. O tym, że z klasyfikacją towaru będącego przedmiotem zgłoszenia celnego objętego zaskarżoną decyzją miały problemy same organy celne świadczy fakt, że organ celny I instancji zastosował kod [...], natomiast Dyrektor Izby Celnej [...] w uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedmiotowy produkt jest [...], który należy klasyfikować do kodu PCN [...] oraz [...]. W ocenie Sądu, w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia brak było podstaw do wydania decyzji o odmiennej niż w zgłoszeniu, klasyfikacji taryfowej towaru. Klasyfikacja taryfowa importowanego przez Skarżącą towaru nie wynika wprost z przepisów prawa. Organ celny pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na zawartości w składzie produktu między innymi kwasku cytrynowego, witaminy C i olejki esencjonalnego, nie uzasadniając, dlaczego zawartość tych składników przesądza o klasyfikacji do kodu PCN [...] . Organ drugiej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na całkowicie odmiennych przesłankach. Powołał się mianowicie na Kodeks praktyki do oceny soków i nektarów z owoców i warzyw Unii Europejskiej, stosowany w Unii Europejskiej i jako podstawowy czynnik wykluczający klasyfikację "[...]" do kodu PCN [...] wskazał liczbę formolową, która została określona dla "syropu cukrowego". Powoływanie się w decyzji na dokument (powołany wyżej Kodeks), ustanowiony przez Stowarzyszenie Przemysłu Soków i Nektarów z Owoców i Warzyw Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, który nie był przyjęty do stosowania w Polsce, budzi wątpliwości, zwłaszcza w sytuacji, gdy w przepisach prawa polskiego brak jest regulacji precyzujących pojęcie "syropu cukrowego". Sąd podziela wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że w sytuacji braku legalnej definicji pojęć, dopuszczalne jest korzystanie przez organ orzekający z innych źródeł wiedzy, np. słowników, encyklopedii czy też innych tego rodzaju publikacji. Jednakże powołanie na takie źródła powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w decyzji administracyjnej. W ocenie sądu takie postępowanie organów celnych narusza zasadę z art. 121 § 1 Ordynacji Podatkowej. Należy ponadto zwrócić uwagę na fakt, iż produkt o nazwie "[...]" był przywożony przez skarżącą od kilku lat. W 1998 r. organy celne kilkakrotnie pobrały próbki towaru i wysłały je do badania przez Centralne Laboratorium Celne w Ś.. Mimo otrzymania wyników badań, które wskazywały, że badane towary stanowią zagęszczone soki z owoców cytrusowych, organy celne nie zweryfikowały żadnego ze zgłoszeń celnych, których dotyczyły badania ( k 78-80 akt admin.). Prawidłowa klasyfikacja towaru została po raz pierwszy wskazana w decyzji organu celnego II instancji - Dyrektora Izby Celnej [...] w W. - w maju 2003r. Nie do pogodzenia z zasadą wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji Podatkowej, który nakazuje prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (celnych) jest sytuacja, w której organ celny, pomimo powziętej informacji o nieprawidłowym zgłoszeniu celnym nie podejmuje żadnych działań, natomiast po upływie kilku lat, w oparciu o te właśnie badania weryfikuje inne zgłoszenia celne. Reasumując, w ocenie sądu organy celne są jedynym organem uprawnionym do ustalania prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru. Jednakże, co do zasady, jeśli prawidłowa klasyfikacja nie wynika wprost z przepisów prawa i do jej ustalenia niezbędne jest powoływanie się na inne źródła wiedzy, klasyfikacja powinna być stosowana do zgłoszeń celnych przyjmowanych po dniu, w którym organy celne ustaliły prawidłową klasyfikację towaru. Sąd orzekający w tym składzie uważa ponadto, iż błędne było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji w której organ odwoławczy stwierdził, że klasyfikacja zastosowana przez Naczelnika Urzędu Celnego była nieprawidłowa. Zgodnie z cytowanymi na wstępie regułami nomenklatury scalonej każdy towar może być zataryfikowany wyłącznie do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Skoro, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, właściwą pozycją Taryfy Celnej, do której należało zaklasyfikować importowane towary jest 2009 ( kod PCN [...]- sok grapefruitowy oraz [...]- sok cytrynowy ), nie mogła ostać się decyzja organu I instancji, przypisująca do tychże towarów nieprawidłową pozycję [...] . Dyrektor Izby Celnej [...] oddalając w tej sytuacji odwołanie strony naruszył art. 233§ 1 pkt 2 a) Ordynacji podatkowej . Wobec tego, że nie mógł wydać w postępowaniu odwoławczym decyzji na niekorzyść strony skarżącej, nie mógł też skorzystać z możliwości, jaką dawał art. 230 § 1 Ordynacji z powodu przedawnienia prawa do wymiaru kwoty długu celnego, powinien zaskarżoną decyzję uchylić i postępowanie w sprawie umorzyć. Należy ponadto stwierdzić, że zaskarżona decyzja narusza również przepis art. 222 § 4 Kodeksu celnego dotyczącego poboru odsetek wyrównawczych. Zawarte w sentencji decyzji utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną stwierdzenie iż "pobór i kwotę odsetek wyrównawczych określi Dział Finansowy" nie odpowiada wymaganiom art. 210 ordynacji podatkowej. Jest to zapis ujęty w formie informacyjnej późniejszego wyliczania kwoty odsetek w drodze czynności materialno-technicznej przez Dział Finansowy Izby Celnej w W.. W ocenie Sądu, decyzja wymiarowa nie musi zawierać wyliczenia konkretnej kwoty należnych odsetek, ale powinna zawierać rozstrzygnięcie o tym, że odsetki są należne, według jakich zasad powinny być obliczone oraz wskazywać początkową datę ich naliczania wraz ze wskazaniem daty końcowej. Ponadto, stosownie do postanowień art. 222 § 4 Kodeksu celnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze, jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej. Ta przesłanka także powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w decyzji wymierzającej odsetki. Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów merytorycznych skutkujących wadliwością rozstrzygnięć, dlatego opierając się na art. treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.