V SA 1643/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del do WSA - Stanisław Kaliński Sędzia NSA del. do WSA - Maria Myślińska (spr.) Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak Protokolant - Elżbieta Winiarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania celnego - skargę oddala - W postępowaniu celnym dotyczącym zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzonych z zagranicy leków, importer tego towaru - J. Spółka z o.o. w W., wniósł o wystąpienie przez Ministra Finansów do Światowej Organizacji Celnej o uzyskanie porady odnośnie wpływu upustów przyznanych importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów i o zawieszenie postępowania celnego do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii przez Światową Organizację Celną. Zdaniem importera, kwestia wpływu udzielonego po zgłoszeniu celnym upustu na wartość celną towaru stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego i uzasadnia zawieszenie postępowania celnego. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. odmówił zawieszenia postępowania celnego i postanowienie to Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu zażalenia importera, utrzymał w mocy postanowieniem z [...] marca 2003 r. Nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu celnego pierwszej instancji, że przedstawiona przez importera kwestia nie stanowi zagadnienia wstępnego, które wymagałoby rozstrzygnięcia przez inny organ i nie uzasadnia zawieszenia postępowania celnego. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, J. Sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie postanowień obu instancji, zarzucając naruszenie: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 201 § 1 pkt 2 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, - art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - art. III lit. d i g Konwencji o utworzeniu rady Współpracy Celnej, sporządzonej w Brukseli dnia 15.12.1950 r. (Dz.U. z 1978 r. Nr 11, poz. 43) oraz postanowień pkt. 2 i 3 zał. II Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Dz.U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483 z późn. zm.). Skarżąca wyraziła pogląd, że zagadnieniem wstępnym w sprawie administracyjnej jest przesądzenie, czy właściwym jest korygowanie wartości transakcyjnej dla ustalenia wartości celnej, gdy po dokonaniu zgłoszenia celnego kupujący otrzyma rabat od eksportera, oraz że organem właściwym do rozstrzygnięcia tego zagadnienia jest Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, organ administracji celnej zawiesza postępowanie celne, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne w rozumieniu powyższych przepisów zachodzi w sytuacji, gdy w ramach przedmiotu sprawy administracyjnej obejmującego podstawę jej rozstrzygnięcia występuje jako jej element kwestia, której uprzednie rozpoznanie warunkuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozpoznania tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpatrujący sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Powoływane przez skarżącą postanowienia art. III lit. d i g Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej przewidują jako funkcje Rady udzielanie zaleceń w celu zapewnienia jednolitości w interpretacji i stosowaniu m.in. Konwencji w sprawie wartości celnej towarów oraz udzielanie z własnej inicjatywy lub na prośbę zainteresowanych Rządów informacji lub porad w sprawach celnych oraz udzielanie zaleceń w tym zakresie. Są to kompetencje Rady ujęte w formie zaleceń, informacji i porad i nie wynika z tych postanowień norma prawna, która ocenę takiej kwestii, jak wpływ udzielonej przez eksportera zniżki wartości (ceny) transakcyjnej towaru na wartość celną, rezerwowałaby dla Rady i wyłączała w tym zakresie właściwość krajowych organów celnych. Dotyczy to również powoływanych przez skarżącą postanowień ust. 2 i 3 zał. II Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, które określają funkcje Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej, również ujęte w formie możliwości konsultowania zagadnień związanych z ustalaniem wartości celnej oraz dostarczania informacji i wydawania opinii doradczych w tym zakresie. Również z tych postanowień nie wynika norma prawna, która w zakresie obejmującym rozstrzygnięcie co do skutków zniżki ceny towaru w odniesieniu do jego wartości celnej wyłączałaby właściwość krajowych organów celnych i właściwym w tym przedmiocie czyniła Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej. W konkluzji stwierdzić należy, że wpływ udzielonych rabatów na wartość celną towaru nie stanowił w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, rozstrzygnięcie w tym zakresie należało do krajowych organów celnych i nie zachodziła w sprawie obligatoryjna podstawa do zawieszenia postępowania celnego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić jako nieuzasadnioną.