V SA 1648/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - B. Krajewska (spr.), Sędziowie NSA del. do WSA - S. Kaliński, - B. Wasilewska, Protokolant - E. Winiarska, po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2004 r. sprawy ze skargi "J." Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania celnego - oddala skargę - W postępowaniu celnym dotyczącym zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzonych z zagranicy leków J. Spółka z o.o. w W., importer tego towaru, wniósł o spowodowanie przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. wystąpienia przez Ministra Finansów do Światowej Organizacji Celnej (WCO) o uzyskanie opinii odnośnie wpływu rabatów (od ceny towaru) przyznanych importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów i o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie celnej. Zdaniem importera, kwestia wpływu udzielonego po zgłoszeniu celnym rabatu (zniżki ceny) na wartość celną towaru stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego i uzasadnia zawieszenie postępowania do czasu uzyskania w tej kwestii powyższej porady. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2002r nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. odmówił zawieszenia postępowania celnego, a rozstrzygnięcie to Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu zażalenia importera, utrzymał w mocy postanowieniem z [...] marca 2003 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu celnego pierwszej instancji, że przedstawiona przez importera kwestia nie stanowi zagadnienia wstępnego, które wymagałoby rozstrzygnięcia przez inny organ i nie uzasadnia zawieszenia postępowania celnego. W skardze wniesionej do Sądu Spółka wniosła o uchylenie postanowień obu instancji, zarzucając naruszenie: - przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 201 § 1 pkt 2 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej; - przepisów art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; - postanowień art. III lit. d i g Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzonej w Brukseli 15 12 1950 r. [Dz.U. z 1978 r. Nr 11, poz. 43) oraz postanowień pkt 2 i 3 zał. II Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (zał. do Dz.U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483 ze zm.]. Skarżąca wyraziła pogląd, że zagadnieniem wstępnym w sprawie administracyjnej jest przesądzenie, czy właściwym jest korygowanie wartości transakcyjnej dla ustalenia wartości celnej, gdy po dokonaniu zgłoszenia celnego kupujący otrzyma rabat od swojego dostawcy oraz, że organem właściwym do rozstrzygnięcia tego zagadnienia jest Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny , właściwy do rozpoznania sprawy z mocy art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./, zważył co następuje: W myśl art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z 29 08 1997 r. - Ordynacja podatkowa [Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.] w związku z art. 262 ustawy z 9 01 1997 r. - Kodeks celny [Dz.U. nr 75 z 2001 r., poz. 802 ze zm.], organ administracji celnej zawiesza postępowanie celne, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne w rozumieniu powyższych przepisów zachodzi w sytuacji, gdy w ramach przedmiotu sprawy administracyjnej obejmującego podstawę jej rozstrzygnięcia występuje jako jej element kwestia, której uprzednie rozpoznanie warunkuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozpoznania tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpatrujący sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Powoływane przez skarżącą postanowienia art. III lit. d i g Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej przewidują jako funkcje Rady udzielanie zaleceń w celu zapewnienia jednolitości w interpretacji i stosowaniu m.in. Konwencji w sprawie wartości celnej towarów oraz udzielanie z własnej inicjatywy lub na prośbę zainteresowanych Rządów informacji lub porad w sprawach celnych oraz udzielanie zaleceń w tym zakresie. Są to kompetencje Rady ujęte w formie zaleceń, informacji i porad i nie wynika z tych postanowień norma prawna, która ocenę takiej kwestii, jak wpływ udzielonej przez eksportera zniżki wartości (ceny) transakcyjnej towaru na wartość celną, rezerwowałaby dla Rady i wyłączała w tym zakresie właściwość krajowych organów celnych. Dotyczy to również powoływanych przez skarżącą postanowień ust. 2 i 3 zał. II Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, które określają funkcje Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Rady Współpracy Celnej, również ujęte w formie możliwości konsultowania zagadnień związanych z ustalaniem wartości celnej oraz dostarczania informacji i wydawania opinii doradczych w tym zakresie. Również z tych postanowień nie wynika norma prawna, która w zakresie obejmującym rozstrzygnięcie co do skutków zniżki ceny towaru w odniesieniu do jego wartości celnej wyłączałaby właściwość krajowych organów celnych i właściwym w tym przedmiocie czyniła Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Rady Współpracy Celnej. W konkluzji stwierdzić należy, że wpływ zniżki ceny na wartość celną towaru nie stanowił w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego; rozstrzygnięcie w tym zakresie należało do krajowych organów celnych i nie zachodziła w sprawie podstawa do zawieszenia postępowania celnego. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z tych względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. /Dz.U.Nr 153, poz.1270/ Sąd skargę oddalił jako niezasadną.