V SA 1752/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA: - Ewa Kwiecińska Asesor WSA: - Joanna Kube (spr.) Protokolant: - Iwona Cichocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2004 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01), orzekającym o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy. o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP (o czym ogłoszono w Dzienniku Ustaw z 2002 r. Nr 78, poz. 716), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta m. Z. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] o wymeldowaniu W. T. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Odnosząc się do stanu prawnego podniesiono, że w konsekwencji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym przepisie, tj. warunku faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się. Uzasadniając decyzję Wojewoda [...] wskazał, że warunek opuszczenia lokalu, jako przesłanka wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych został spełniony, co zostało ustalone na podstawie wyjaśnień stron, oświadczeń świadków G. S., J.S., oględzin lokalu oraz na podstawie informacji uzyskanych z Policji. W toku sprawy ustalono, że W. T. opuścił sporny lokal w 1991 r., kiedy to po zawarciu związku małżeńskiego wyprowadził się do lokalu rodziny żony. Obecnie ośrodek spraw życiowych W. T. znajduje się w lokalu przy ul. [...] w Z., w którym zamieszkuje z rodziną. Organ uznał, że opuszczenie lokalu nastąpiło dobrowolnie, ponieważ postępowanie z powództwa W. T. przeciwko A. T.o przywrócenie naruszonego posiadania przedmiotowego lokalu zostało prawomocnie oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2001 r. sygn. akt [...] oddalającego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] października 2000 r. sygn. akt [...]. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucając naruszenie przepisów art. 79 i 81 kpa, podniósł, że nie mógł być obecny przy oględzinach lokalu nr [...] przy ul. [...] w dniu 21 stycznia 2003 r., ponieważ zawiadomienie o przeprowadzeniu tego dowodu odebrał dopiero w dniu 15 stycznia 2003 r., a więc z uchybieniem 7 dniowego terminu określonego w przepisie art. 79 § 1 kpa. Skarżący wskazał także, że decyzja Wojewody [...] zawiera ogólniki i nie odnosi się do złożonego przez niego odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z argumentacją zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody [...] – art. 13 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w którym od 19 czerwca 2002 r. nie występuje już, z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., przesłanka utraty uprawnienia do przebywania w lokalu. Czyli, jeżeli osoba posiadająca dotychczas uprawnienie do przebywania w lokalu opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania, to od dnia 19 czerwca 2002 r. wystarczającą i jedyną przesłanką do wymeldowania jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu bez wymeldowania. Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – wyrok z dnia 14 maja 2001 r. sygn. akt V SA 1496/00 - LEX nr 54454). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 3169/00 LEX nr 50123). W ocenie Sądu, okoliczność opuszczenia przez skarżącego lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. została przekonywująco i zgodnie z zasadami poprawnego wnioskowania wykazana przez Wojewodę [...]. Skarga stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi wnioskami i dokonaną przez organ oceną faktów. Należy zwrócić uwagę, że sam skarżący potwierdził w piśmie skierowanym w dniu 22 stycznia 2002 r. do Urzędu Miejskiego w Z. (k.77 akt adm.), że od lipca 2000 r. nie jest wpuszczany w ogóle do przedmiotowego lokalu. Organ prawidłowo uznał opuszczenie lokalu przez W. T. za dobrowolne, ponieważ wyrokiem z dnia [...] października 2000 r. sygn. akt [...] został oddalony jego pozew o przywrócenie naruszonego posiadania tego lokalu z dnia 8 sierpnia 2000 r. (Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] maja 2001 r. sygn. akt [...] oddalił apelację skarżącego). Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów kpa, a w szczególności art. 79 § 1 kpa to należy stwierdzić, że skarżący został prawidłowo zawiadomiony o wyznaczonym na dzień 21 stycznia 2003 r. terminie oględzin przedmiotowego mieszkania. Jak bowiem wynika z karty nr 60 akt administracyjnych (potwierdzenia odbioru), zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu zostało złożone w dniu 27 grudnia 2002 r. w urzędzie pocztowym w związku z nieobecnością skarżącego pod wskazanym przez niego adresem. Zgodnie z art. 44 kpa w wypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata (...); w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Fakt, że skarżący odebrał osobiście przesyłkę zawierającą zawiadomienie o oględzinach na poczcie po tym terminie nie ma wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 kpa. Reasumując, należy stwierdzić, że organ przeprowadzając postępowanie administracyjne zgodnie z regułami kpa zgromadził materiał dowodowy, który daje podstawę do oceny, że w sprawie została spełniona przesłanka do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.