V SA 1779/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie W składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska, Asesor WSA: - Joanna Kube (spr.), Asesor WSA: - Janusz Walawski, Protokolant: - Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi W. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. Burmistrz Gminy [...] orzekł o wymeldowaniu W. J. z lokalu nr [...]przy ul. [...] w W. Wobec niemożności ustalenia miejsca pobytu wymienionego organ prowadzący postępowanie na podstawie art. 34 § 1 k.p.a. wystąpił do Sądu Rejonowego [...] o ustanowienie przedstawiciela dla osoby nieobecnej. Ustanowiony kurator – J. O. odebrała decyzję w dniu 18 kwietnia 2002 r. i w terminie 14 dni nie złożyła odwołania. Odwołanie (nazwane zażaleniem) od powyższej decyzji wniósł w dniu 17 lutego 2003 r. W. J.. Podał, że od 21 lutego 2002 r. odbywa karę pozbawienia wolności. Podniósł, że decyzja Burmistrza o wymeldowaniu jest oparta na błędnych ustaleniach faktycznych. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2003 r. na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził, że odwołanie z dnia 17 lutego 2003 r. od decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. o wymeldowaniu zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2002 r. o wymeldowaniu W. J. uprawomocniła się, ponieważ ustanowiony dla nieznanego z miejsca jego pobytu kurator - po zapoznaniu się z materiałami sprawy i otrzymaniu decyzji nie wniósł odwołania. Doręczenie decyzji kuratorowi wywołuje skutek prawny doręczenia decyzji stronie, bowiem przedstawiciel dla osoby nieobecnej działa za stronę. Oznacza to, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji kuratorowi. Stanowisko to, zdaniem organu znajduje uzasadnienie w orzecznictwie NSA (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2000 r. sygn. akt SA/Bk 1283/99 - publ. ONSA 2001 Nr 3 poz. 1150). W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (nazwanej zażaleniem) od postanowienia z dnia [...] marca 2003 r. W. J. podniósł, że odwołanie od decyzji o wymeldowaniu wniósł w terminie, ponieważ o decyzji w sprawie wymeldowania dowiedział się w dniu 13 lutego 2003 r. z pisma Zarządu Budynków Komunalnych nr [...] Poinformował, że obecnie tj. od 21 lutego 2002 r. odbywa karę pozbawienia wolności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, nie stwierdzając podstaw do zmiany zajętego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody [...] - art. 13 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżone postanowienie stwierdzające, iż odwołanie od wymienionej w nim decyzji zostało złożone po upływie ustawowego terminu 14 dni (art. 129 § 2 k.p.a.) nie naruszało przepisów prawa tj. kodeksu postępowania administracyjnego. Termin 14 dni do wniesienia odwołania jest "zawity" - co oznacza, iż jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia niedopuszczalności odwołania (art. 134 k.p.a.). Czynność ta jest wówczas bezskuteczna. Terminy te mogą być jedynie przywrócone w trybie i na zasadach określonych w stosownych przepisach prawa (art. 58 k.p.a.) - jest to jednak zagadnienie odrębne, które nie było przedmiotem postępowania w tej sprawie. O przywróceniu (lub o odmowie przywrócenia terminu) organ administracji orzeka w odrębnym postanowieniu, na które służy skarga do sądu administracyjnego. W sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym wyznaczony został przez sąd przedstawiciel dla osoby nieobecnej (kurator), 14-dniowy termin do wniesienia odwołania liczy się od daty doręczenia decyzji kuratorowi. Jak słusznie podkreślił organ, późniejsze doręczenie decyzji organu I instancji stronie reprezentowanej w postępowaniu administracyjnym przez kuratora ustanowionego na podstawie art. 34 k.p.a., któremu została doręczona decyzja w danej sprawie nie powoduje otwarcia od początku dla strony terminu do wniesienia odwołania. Tak więc, skarżący błędnie uważał, że doręczenie mu decyzji organu I instancji nastąpiło dnia 13 lutego 2003 r. W tym dniu dowiedział się on o decyzji (i jednocześnie ją otrzymał), ale skutecznie była ona doręczona w postępowaniu z udziałem kuratora ustanowionego dla nieznanego z miejsca pobytu. Nastąpiło to dnia 18 kwietnia 2002 r., a zatem termin wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 maja 2002 r. Skoro odwołanie W. J. zostało wniesione po upływie kilku miesięcy od doręczenia decyzji kuratorowi reprezentującemu go w postępowaniu administracyjnym i nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu, trafnie Wojewoda orzekł zaskarżonym postanowieniem o uchybieniu terminu. W postępowaniu, którego przedmiotem jest kwestia stwierdzenia niedopuszczalności odwołania nie może podlegać ocenie zgodność z prawem decyzji, której dotyczy spóźnione odwołanie. Decyzja taka podlegać może kontroli instancyjnej, a następnie sądowej tylko wówczas gdy skuteczną będzie czynność, od której zależy uruchomienie postępowania odwoławczego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 j ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.