V SA 1941/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Ewa Jóźków, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia NSA del. do WSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant - Elżbieta Winiarska, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2004 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Decyzją organu drugiej instancji (której precyzyjne oznaczenie, a także datę wydania oraz numer porządkowy zawiera sentencja wyroku) – po uprzednim rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia – utrzymano w mocy akt administracyjny wydany przez organ pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż brak jest podstaw, aby uwzględnić wniesione odwołanie, gdyż organ pierwszej instancji dokonał trafnych ustaleń bazując na podstawie prawidłowego i wnikliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, co stanowiło podstawę do zastosowania właściwie powołanych norm prawa procesowego. Organ drugiej instancji uzupełniając treść podstawy rozstrzygnięcia o art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 7, poz. 8022) w motywach wskazał, iż w myśl artykułu 65 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Stąd od tej daty należy liczyć termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Skoro przedmiotowe żądanie wpłynęło [...] lutego 2003 r., przeto naruszono przepis art. 2652 pkt 1 powołanego Kodeksu celnego. W skardze – żądającej uchylenia obu instancji – zarzucono naruszenie przepisów Prawa celnego oraz przepisów Ordynacji podatkowej zawartych w rozdziale IX Kodeksu celnego oraz przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego w związku z przepisami Prawa materialnego, tj. art. 65 w zw. z art. 3 Kodeksu celnego. W odpowiedzi na skargę – żądając oddalenia wniesionego środka zaskarżenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. W powyższym kontekście – oceniając wniesiony środek zaskarżenia – wskazać trzeba, iż decyzję organu I instancji podpisał młodszy rewident celny D. P. Tenże – w postępowaniu odwoławczym – zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wyznaczył termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (pismo z dnia [...].04.2003 r. – [...] do [...] od [...] do [...]). Mając na względzie powyższe zastanowić należy się, czy dopuszczono się naruszenia treści art. 2621 § 2 Kodeksu celnego. Przede wszystkim dostrzec należy, że w/w - na etapie postępowania odwoławczego – podpisał jedynie wyżej wymieniony dokument. Nie przeprowadzał w sprawie innych czynności jak też nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia. Mając na względzie treść powołanego przepisu stwierdzić należy, iż wprawdzie naruszono przepis, jednak to uchybienie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wskazać też należy, że w myśl art. 65 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa określenie kwoty wynikającej z długu celnego. W tej sprawie dług celny, o którym mowa w art. 2652 Kodeksu celnego, powstał w dniu [...].05.1999 r. Skoro przedmiotowy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wpłynął [...] lutego, to – zgodnie z art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego – nie było możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. z uwagi na wpływ terminu, o którym była mowa w powołanym przepisie. Mając na uwadze treść art. 151 Pr. o p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.