V SA 2012/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.), Sędzia NSA - Stanisław Kaliński, Sędzia WSA - Irena Kudiura, Protokolant - Beata Smulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania celnego - oddala skargę - Pismem z dnia [...] kwietnia 2003 r. A. Sp. z o.o. w W. wniosła o wystąpienie do Ministra Finansów z wnioskiem o uzyskanie porady Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) w przedmiocie wpływu rabatów przyznawanych importerowi po zgłoszeniu celnym na wartość celną importowanego towaru i o zawieszenie postępowania celnego do czasu uzyskania opinii. Zdaniem importera, kwestia wpływu udzielonego po zgłoszeniu celnym rabatu (upustu) na wartość celną towaru stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego i uzasadnia zawieszenie postępowania celnego do czasu uzyskania w tej kwestii powyższej opinii. Postanowieniem z dnia [...] 01 2003 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. odmówił zawieszenia postępowania celnego, zaś Dyrektor Izby w W. postanowienie to, po rozpatrzeniu zażalenia importera, utrzymał w mocy postanowieniem z [...] 04 2003 r.. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że przedstawiona przez importera kwestia nie stanowi zagadnienia wstępnego, które wymagałoby rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ i nie uzasadnia zawieszenia postępowania celnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka A. wniosła o uchylenie powyższych postanowień, zarzucając naruszenie: - przepisów art. 120, art. 122, art. 124, art. 180, art. 201 §1 pkt 2 i art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, - przepisów art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Dz.U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483 z późn. zm.). Skarżąca wyraziła pogląd, że zagadnieniem wstępnym w sprawie administracyjnej "jest rozstrzygnięcie przez WCO, czy rabat finansowy wspierający działalność A. w Polsce stanowi element kalkulacyjny wartości celnej i czy w związku z tym powinien być uwzględniany przy ustalaniu tej wartości." oraz że organem właściwym do rozstrzygnięcia tego zagadnienia jest Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wobec tego, że w sprawie niniejszej skarga została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004r. a postępowanie nie zostało przed tym dniem zakończone, to stosownie do art. 97 ustawy z dn.30 sierpnia 2003r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd ten sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § l i § 2 pkt. l ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W myśl art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, organ administracji celnej zawiesza postępowanie celne, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne w rozumieniu powyższych przepisów zachodzi w sytuacji, gdy w ramach przedmiotu sprawy administracyjnej obejmującego podstawę jej rozstrzygnięcia występuje jako jej element kwestia, której uprzednie rozpoznanie warunkuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozpoznania tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpatrujący sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Powoływane przez skarżącą postanowienia art. III lit. d i g Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej przewidują jako funkcje Rady udzielanie zaleceń w celu zapewnienia jednolitości w interpretacji i stosowaniu m.in. Konwencji w sprawie wartości celnej towarów oraz udzielanie z własnej inicjatywy lub na prośbę zainteresowanych Rządów informacji lub porad w sprawach celnych oraz udzielanie zaleceń w tym zakresie. Są to kompetencje Rady ujęte w formie zaleceń, informacji i porad i nie wynika z tych postanowień norma prawna, która ocenę takiej kwestii, jak wpływ udzielonej przez eksportera zniżki wartości (ceny) transakcyjnej towaru na wartość celną, rezerwowałaby dla Rady i wyłączała w tym zakresie właściwość krajowych organów celnych. Dotyczy to również powołanych przez skarżącą postanowień ust. 2 i 3 zał. II Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, które określają funkcje Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO), również ujęte w formie możliwości konsultowania zagadnień związanych z ustalaniem wartości celnej, wydawania opinii doradczych w tym zakresie. Również z tych postanowień nie wynika norma prawna, która w zakresie obejmującym rozstrzygnięcie, co do skutków zniżki ceny towaru w odniesieniu do jego wartości celnej wyłączałoby właściwość krajowych organów celnych i właściwym w tym przedmiocie czyniła Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej. W konkluzji stwierdzić należy, że wpływ zniżki ceny na wartość celną towaru nie stanowił w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, rozstrzygnięcie w tym zakresie należało do krajowych organów celnych i nie zachodziła w sprawie podstawa do zawieszenia postępowania celnego. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr l53, poz. 1270 ), należało oddalić skargę jako niezasadną.