V SA 2126/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Dałkowska-Szary (spr.), Sędziowie NSA S. Kaliński, K. Madalińska-Urbaniak, Protokolant A. Milewska, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie Pozbawienie uprawnień kombatanckich oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2001 r. , Nr [...] - wydaną na podstawie przepisów art. 117 ust. 4 w zw. z art. 7 pkt. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm. ) oraz art. 22 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( t. j. Dz. U. z 1997 r., nr 142, poz. 950 ze zm. ) i art. 104 § 1 kpa – Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił D. G. potwierdzenia, że w okresie od czerwca 1982 r. do [...] listopada 1992 r. pozostawała bez pracy na skutek represji politycznych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że D. G. wystąpiła do Kierownika Urzędu z wnioskiem o potwierdzenie, że w okresie od czerwca 1982 r. do [...] listopada 1992 r. pozostawała bez pracy na skutek represji politycznych. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wnioskodawczyni z dniem [...] maja 1982 r. utraciła pracę w NSZZ "Solidarność", co było konsekwencja likwidacji związku. W okresie od grudnia 1982 r. do czerwca 1984r. D. G. była trzykrotnie zatrudniona na umowy na czas określony. W ocenie organu zebrane dowody nie dają jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że pozostawanie bez pracy w okresach pomiędzy okresami zatrudnienia na czas określony, bądź też po 30 czerwca 1984 r. miało związek ze stosowaniem wobec wnioskodawczyni represji politycznych. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, po rozpoznaniu wniosku D. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 kpa w związku z art. 127 § 2 kpa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona nie przedstawiła dostatecznie wiarygodnych dowodów, które potwierdzałyby brak możliwości zatrudnienia na skutek represji politycznych. Powyższą decyzję D. G. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca zarzuciła, że decyzja jest dla niej krzywdząca i wniosła o nakazanie Kierownikowi wydania o zaświadczenia zgodnie z jej wnioskiem. Podniosła, że na żądanie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przedstawiła dowody świadczące o tym, ze pozbawienie jej pracy w stanie wojennym i po nim miało charakter represji politycznej - opinię Ogólnopolskiej Federacji Stowarzyszeń Represjonowanych w R. oraz oświadczenia działaczy NSZZ "Solidarność" Ziemia R. A. S., B. A. i Z. P. Kierownik bezpodstawnie uznał te dowody za niedostatecznie wiarygodne. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec tego, że w sprawie niniejszej skarga została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004r. a postępowanie nie zostało przed tym dniem zakończone, to stosownie do art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd ten sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1266 ) Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do przepisu art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm. ) okresem podlegającym zaliczeniu jako nieskładkowy przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty jest niewykonywanie pracy w okresie przed 4 czerwca 1989 r. na skutek represji politycznych, nie więcej jednak niż 5 lat. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 117 ust. 4 powołanej ustawy okres ten może być udowodniony dokumentami lub zeznaniami świadków. Oceny tych dokumentów i zeznań dokonuje, w drodze decyzji, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zgodnie z przepisami o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Niezbędną przesłanką wydania decyzji potwierdzającej jest ustalenie przez w/w organ faktu zaistnienia okoliczności o których mowa w art. 7 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach. Wbrew zarzutom skargi sam okres pozostawania bez pracy przed dniem 4 czerwca 1989 r., bez udowodnienia związku z represjami politycznymi stosowanymi wobec skarżącej, nie może być uznany za okres nieskładkowy w rozumieniu art. 7 ust. 4 ww ustawy. Za dowody represji politycznych stosowanych konkretnie wobec skarżącej nie mogą być uznane ogólnikowe stwierdzenia zawarte w piśmie Ogólnopolskiej Federacji Stowarzyszeń Represjonowanych w Stanie Wojennym w R. z dnia [...].06.2001 r. czy też załączonym do skargi oświadczeniu B. A. z dnia [...].05.2003 r. Z pism tych nie wynika bowiem kiedy i jakie konkretnie i represje dotyczyły D. G. Nie powołano żadnych faktów ani nie przedłożono żadnych dowodów wskazujących, że skarżąca starała się o zatrudnienie u konkretnego pracodawcy i odmówiono jej przyjęcia do pracy, pomimo posiadanych przez nią kwalifikacji. Okoliczność, że skarżąca w okresie od [...]. 12. 1982 r. do [...]. 04. 1983 r. i od [...].09.1983 r. do [...]. 06. 1984 r. była zatrudniona w Przedsiębiorstwie Państwowym R. [...] w R. wskazuje, że nie były przeciwko jej osobie stosowane represje polityczne. Skarżąca w okresie od [...] czerwca 1981 r. do [...] maja 1982 r. była zatrudniona w NSZZ Solidarność MKR "Ziemia R." na stanowisku [...]. (świadectwo pracy -k.12 akt adm. ).Umowa o pracę została rozwiązana w związku z likwidacją pracodawcy przez likwidatora majątku związków zawodowych w drodze wypowiedzenia ( pismo z dn. 4.02.1982 r. k. 13 ) i skarżąca nie wniosła odwołania. Zatem, w tym stanie faktycznym sprawy organ administracji zasadnie przyjął, że skarżąca nie spełnia przesłanek z art. 7 ust. 4 cyt. ustawy o emeryturach i rentach, czego konsekwencją była odmowa potwierdzenia tych okoliczności. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny powołany jest do kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności, tzn. zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa materialnego, na podstawie których została wydana. Badając zaskarżoną decyzję w takim zakresie, Sąd nie stwierdził aby została ona wydana z naruszeniem prawa. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.