V SA 2650/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia NSA - Czesław Zieliński, Asesor sądowy w WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] 1. Oddala skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. 2. Odrzuca skargę w pozostałej części. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] maja 2003 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz poprzedzająca je decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] czerwca 2002 r. nr [...], którą uznano zgłoszenie celne nr [...] z [...] czerwca 1999 r. za nieprawidłowe i dokonano ponownego ustalenia wartości celnej z uwzględnieniem opłat licencyjnych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Warunek wyczerpania środków zaskarżenia jest spełniony również w przypadku, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, którego skutkiem jest ostateczność decyzji wydanej przez organ I instancji. W takim przypadku skarga nie przysługuje jednak na decyzję organu I instancji, ponieważ odwołanie od tej decyzji nie zostało wniesione w sposób skuteczny, co powoduje, iż nie było przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez organ II instancji. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę w części określonej w pkt 2 sentencji należało odrzucić, jako niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza , że niniejsze orzeczenie jest prawomocne od dnia 1 lipca 2004r.