V SA 279/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie W składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Pocztarek Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska Asesor WSA: - Joanna Kube (spr.) Protokolant: - Magda Magdoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2004 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Burmistrz Miasta i Gminy L. decyzją z dnia [...] września 2002 r. nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), orzekł o wymeldowaniu P. K. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w L. W postępowaniu o wymeldowaniu wszczętym na wniosek J. B. – K. i A. K., współwłaścicieli budynku przy ul. [...], ustalono, że P. K. opuścił miejsce pobytu stałego w dniu [...] października 1982 r., nie dokonując wymeldowania się. Fakt nieprzebywania w przedmiotowym lokalu potwierdziła przeprowadzona kontrola meldunkowa oraz przesłuchani świadkowie. Decyzja ta została doręczona J. B.- K. w dniu 11 października 2002 r. W dniu 31 października 2002 r. P. K. skierował do Urzędu Miasta i Gminy w L. pismo datowane 15 października 2002 r., w którym podał, że lokal nr [...] przy ul. [...] w L. jest jego domem rodzinnym, lecz z uwagi na fakt sprawowania opieki nad chorą matką oraz wykonywania zawodu handlowca nie jest w stanie często tam przebywać. W piśmie tym wyjaśnił, że jest chory i nie może osobiście stawić się w Urzędzie Gminy w L., na dowód czego załączył zwolnienia lekarskie oraz podał adres do doręczeń w miejscu pracy. W dniu [...] listopada 2002 r. organ I instancji przekazał akta sprawy Wojewodzie [...] celem rozpoznania odwołania P. K. od decyzji z dnia [...] września 2002 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] września 2002 r. o wymeldowaniu P. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. P. w L.. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że w sprawie spełniona została przewidziana w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanka faktycznego opuszczenia lokalu bez dokonania obowiązku wymeldowania się. Zdaniem organu, P. K. został prawidłowo poinformowany o toczącym się postępowaniu jednak ze swej winy nie brał w nim udziału. Wskazano, że zebrany materiał dowodowy potwierdził, iż wymieniony od 15 lat nie mieszka w przedmiotowym lokalu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2003 r. P. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy. Skarżący podniósł, że nie brał udziału w postępowaniu, w którym wydana została zaskarżona decyzja z powodu udokumentowanej choroby. Podał, że nigdy nie otrzymał decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L., mimo iż wskazał organowi adres do doręczeń. Wskazał, że w związku z niebraniem udziału w postępowaniu nie miał możliwości powołania się na dowody w postaci zeznań świadka sąsiada - zamieszkałego przy ul. [...] oraz przesłuchania jego matki Z. K.. W piśmie uzupełniającym odpowiedź na skargę organ wniósł o rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody [...] – art. 13 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Należy podkreślić, że w myśl art. 134 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 127 § 1 i 2 kpa, wszczęcie postępowania przed organem odwoławczym uzależnione jest od tego, czy strona w ogóle skorzystała z uprawnienia do wniesienia odwołania i czy wniosła je w terminie. W związku z powyższym, obowiązkiem organu w toczącym się postępowaniu odwoławczym było zbadanie, czy złożono odwołanie i czy odwołanie wniesiono w przewidzianym prawie terminie. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie składa się w terminie czternastu dni od dnia doręczania decyzji stronie. Jak wynika z akt sprawy, pismo sporządzone przez skarżącego w dniu 15 października 2002 r., a skierowane w dniu 31 października 2002 r. do organu I instancji uznane przez organy za odwołanie, zostało wniesione po terminie określonym w ostatnio powołanym przepisie. Termin bowiem do wniesienia odwołania dla strony, która jak w przypadku skarżącego, była pozbawiona udziału w postępowaniu w I instancji, liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie która brała udział w postępowaniu (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C. H. Beck Warszawa 1996 str. 564-565). W przedmiotowej sprawie uczestnik postępowania decyzję organu I instancji otrzymała w dniu 11 października 2002 r., co oznacza, że termin do złożenia odwołania także dla skarżącego upływał z dniem 25 października 2002 r. Uchybienie terminu do złożenia odwołania powoduje bezskuteczność odwołania. Zatem rozpatrzenie przez Wojewodę [...] w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości przewidzianej w art. 16 § 1 kpa (por. B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak i J. Borkowski, Wydawnictwo CH. Beck, Warszawa 1996, str. 576, a także wyrok NSA z dnia 10 września 2001 r. sygn. akt II SA 1866/00 - LEX nr 55303). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 powołanej ustawy.