V SA 2891/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant Iwona Cichocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2004r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości W dniu 12 grudnia 2002 r. do Urzędu Dzielnicy W. wpłynął wniosek W. H. o zameldowanie go na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w dniu 11 kwietnia 2003 r. wydana została z up. Prezydenta W. decyzja, mocą której orzeczono o zameldowaniu W. H. na pobyt stały w ww. lokalu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż W. H. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu a fakt ten potwierdzony został na druku zgłoszenia pobytu stałego przez najemcę lokalu – E. H.. Od decyzji tej wniosła odwołanie współwłaścicielka nieruchomości – J. P.. W odwołaniu podniesiono, iż W. H. zamieszkiwał w ww. lokalu w okresie od [...] maja 2002 r. do października 2002 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania w dniu 18 czerwca 2003 r. Wojewoda [...] wydał decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż jedyny wymóg konieczny do zameldowania osoby na pobyt stały został spełniony. W ocenie organu II instancji przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że W. H. zamieszkuje w spornym lokalu od maja 2002 r. i w nim skoncentrował swoje interesy życiowe. Fakt zamieszkiwania W. H. potwierdziła, zdaniem Wojewody [...], również J. P.. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła J. P.. W skardze podniesiono, iż ustalenia poczynione przez organ a zawarte w zaskarżonej decyzji, jakoby skarżąca potwierdziła fakt zamieszkiwania W.H. w przedmiotowym lokalu są błędne. Skarżąca potwierdziła bowiem jedynie fakt zamieszkiwania W. H. w tym lokalu w okresie od [...] maja 2002 r. do października 2002 r. Zdaniem J.P., w chwili wydania decyzji o zameldowaniu W. H. w spornym lokalu już nie zamieszkiwał. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a., (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych powyżej przepisów należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.). W świetle tego przepisu, wobec niekonstytucyjności art. 9 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu na pobyt stały jest sam fakt przebywania w nim bez konieczności legitymowania się dokumentem uprawniającym do tego. Jest to konsekwencja charakteru i istoty czynności zameldowania, wyłącznie jako aktu rejestracji osoby (art. 1 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Należy zwrócić uwagę, iż przesłanka przebywania określonej osoby w oznaczonym lokalu winna występować przede wszystkim w chwili rozstrzygania sprawy o zameldowaniu. Podejmują decyzje w przedmiocie zameldowania organ ma obowiązek przestrzegania wyrażonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady prawdy obiektywnej. Organ powinien zatem podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Spoczywa na nim także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego – art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. – oraz obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.. W rozpatrywanej sprawie organ naruszył przywołane reguły w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wydając decyzje w przedmiocie zameldowania organy nie oparły swych rozstrzygnięć na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a w szczególności pominęły wyjaśnienia przesłuchanej w charakterze strony J.P. (k-16) oraz jej twierdzenia zawarte w odwołaniu z dnia 7 maja 2003 r. od decyzji Prezydenta W.. Zarówno bowiem w swych wyjaśnieniach, jak i w przywołanym piśmie procesowym J. P. stwierdza, iż W. H. zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu jedynie od [...] maja 2002 r. do października 2002 r. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji zwrócił się, co prawda, w dniu [...] stycznia 2003 r. do Komisariatu Policji W. wnioskiem o sprawdzenie, czy W.H. zamieszkuje w opisanym lokalu (k-18), nie otrzymał jednak odpowiedzi na swój wniosek. Fakt zatem przebywania W.H. w ww. lokalu począwszy od listopada 2002 r. ustalony został jedynie w oparciu o zeznania E. H. (k-30) oraz wyjaśnienia W. H. (k-5). Zeznania te pozostają jednak w sprzeczności z wyjaśnieniami współwłaścicielki nieruchomości J. P.. Występujące w materiale dowodowym sprzeczności powinny zostać wyjaśnione w toku postępowania administracyjnego, a w przypadku braku możliwości wyjaśnienia takich rozbieżności organ powinien przekonująco uzasadnić w decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) dlaczego oparł swe rozstrzygnięcie na określonych dowodach i odmówił uwzględnienia innych dowodów. Organ administracji publicznej może określonym dowodom odmówić wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji ograniczono się do stwierdzenia, iż W.H. zamieszkuje w lokalu od maja 2002 r. Organy nie ustaliły natomiast, czy spełniona została przesłanka zameldowania W.H. na pobyt stały w chwili rozstrzygnięcia sprawy. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a..