V SA 2928/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Asesor WSA Janusz Walawski, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2004 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę W dniu [...] marca 2003 r. wydana została z upoważnienia Prezydenta W. decyzja orzekająca o wymeldowaniu z pobytu stałego I.F. z domu G. z lokalu nr [...]przy ul. [...] w W.. Od decyzji tej I.F. złożyła odwołanie. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]maja 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że została spełniona przesłanka wymeldowania, o której mowa w pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.). I. F.opuściła bowiem sporny lokal kilka lat temu, zrywając łączące ją z nim związki, a własne interesy życiowe skoncentrowała poza nim. Wojewoda[...]podkreślił, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, że miejsce pobytu stałego, to miejsce, w którym się przebywa, wypoczywa i prowadzi gospodarstwo domowe. Sporadyczne zatem wizyty zainteresowanej w spornym lokalu, w którym nie ma odpowiednich warunków do wykonywania podstawowych czynności życia codziennego (w lokalu brakuje energii elektrycznej i gazu) – nie noszą znamion pobytu stałego. Powyższy stan faktyczny organ II instancji ustalił w oparciu o wyjaśnienia J.G., zeznania świadka W. K., wyniki kontroli meldunkowych oraz postanowienie sądu ustalające miejsce pobytu małoletniego G. F.. Organ odwoławczy nie dał natomiast wiary wyjaśnieniom I. F.. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż wyjaśnienia te są wzajemnie sprzeczne. Zainteresowana bowiem z jednej strony twierdzi, iż w przedmiotowym lokalu zamieszkuje, z drugiej zaś strony kwestionuje dobrowolność opuszczenia tego lokalu. Ponadto zainteresowana twierdzi, iż do opuszczenia lokalu została zmuszona nagannym zachowaniem J. G., a równocześnie wyjaśnia, iż opuszczenie przez nią lokalu wiązało się z zawarciem przez nią związku małżeńskiego. Skargę na powyższą decyzję wniosła I.F. z domu G.. W skardze tej podniesiono, iż skarżąca zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od 30 lat. Ponadto skarżąca podnosi, iż do opuszczenia lokalu zmuszona została przez naganne zachowanie I. G.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpatrując sprawę w świetle powołanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Po orzeczeniu przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 27 maja 2002 r. o niekonstytucyjności przepisu art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym przepisie, a mianowicie przesłanki faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania się. Zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że przesłanka wymeldowania, określona w pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy, została spełniona. Skarżąca opuściła bowiem przedmiotowy lokal, a własne interesy życiowe skoncentrowała poza nim. Fakt ten potwierdzają: wyjaśnienia J.Gr. (k-1), zeznania świadka W.K.(k-20), notatka z kontroli meldunkowej (k-28), notatka sporządzona przez pracownika Zarządu Budynków Komunalnych B. (k-35), z której wynika, iż w Zarządzie tym znajdują się klucze od spornego lokalu, postanowienie Sądu Rejonowego dla W. XI Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] marca 1998 r. ustalające miejsce pobytu małoletniego G.F.(k-45) oraz pismo Komisariatu Policji W.(k-17). Wojewoda [...] słusznie ocenił wyjaśnienia skarżącej jako wewnętrznie sprzeczne. Skarżąca twierdzi bowiem, że nadal zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, jednocześnie podnosi, iż została zmuszona przez J. G. do jego opuszczenia, a mimo to dysponuje kluczami do jednego z pokoi w lokalu. Ponadto skarżąca wyjaśnia, że wynajmowała mieszkania, w których zamieszkiwała wspólnie ze swym synem (k-52). Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie administracyjnej spełniona została przesłanka wymeldowania, określona w pierwszej części przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, to organy zobligowane były do orzeczenia o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego. Ewidencja ludności służy bowiem zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego. Konkludując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego i dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.