V SA 3015/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, WSA Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Wojciech Wiktorowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 października 2004 r. sprawy ze skargi J. i J. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę 2. oddala wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960), w dalszej treści uzasadnienia zwanej ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego K.C. z lokalu nr [...] przy ul. [...] nr [...] w W.. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia podał, że wszczęto postępowanie na wniosek współwłaścicieli budynku nr [...] przy ul. [...]w W., J. oraz J. R.. Szczegółowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że decyzją Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicy Gminy W. z dniem [...] lipca 1993 r. lokal nr [...] przy ul. [...]został przydzielony K. C.. Właściciele tego budynku – J. i J. R., z dniem [...]stycznia 1998 r. wypowiedzieli K.C. umowę najmu lokalu nr [...]. Ustalono, że K.C. nie mieszka w tym lokalu. W związku z tym, że zostały spełnione warunki określone w art. 15 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzeczono wymeldowanie K.C. z pobytu stałego w lokalu nr[...]przy ul. [...] nr [...] w W.. W odwołaniu od powyższej decyzji do Wojewody [...] pełnomocnik K. C. zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie mających istotne znaczenie dla wyniku rozstrzygnięcia, a ponadto powołując przepis art. 97 ust. 1 pkt 4 kpa, wnosił o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania cywilnego w sprawie z powództwa K.C. o ustalenie bezskuteczności umowy najmu. Organ odwoławczy – Wojewoda [...]– postanowieniem z dnia [...] marca 1999 r. nr [...]wydanym na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 4 kpa, zawiesił postępowanie w sprawie wymeldowania K.C. z lokalu nr [...] przy ul. [...] nr [...] w W. do czasu orzeczenia przez Sąd Rejonowy dla W. bezskuteczności wypowiedzenia najmu lokalu. Wobec tego, że wyrokiem z dnia [...] lipca 2002 r. Sąd Rejonowy dla W. Wydział III Cywilny oddalił powództwo K.C. o stwierdzenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu z lokalu nr [...] przy ul. [...]nr [...], ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania i dlatego też Wojewoda [...]postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r., na podstawie art. 97 § 2 kpa, podjął postępowanie w niniejszej sprawie. Rozpatrując odwołanie po podjęciu postępowania, Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy W. i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że stwierdził konieczność zbadania aktualnego stanu faktycznego sprawy z uwagi na znaczny upływ czasu od złożenia odwołania. Zachodzi bowiem konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia czy nadal zachodzą przesłanki do wymeldowania K.C. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżących wnosił o uchylenie decyzji Wojewody[...]podnosząc w uzasadnieniu, że przekazanie niniejszej sprawy Burmistrzowi Gminy W. do ponownego rozpoznania stanowi obrazę art. 388 § 1 kpc, bowiem powództwo K. C. o stwierdzenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu z lokalu przy ulicy [...] nr[...], zostało oddalone, w związku z tym wypowiedzenie umowy najmu stało się skuteczne. Wojewoda [...]w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do postanowień art. 13 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrując skargę J. i J. R. pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych określa sytuacje, przy wystąpieniu których organ administracji jest obowiązany wydać decyzję o wymeldowaniu. Następstwo takie powinno wynikać, gdy osoba, której dotyczy wszczęte postępowanie administracyjne bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie przebywa w nim co najmniej 6 miesięcy. W każdym z przypadków, o których mowa w art. 15 ust. 2 możliwość orzeczenia o wymeldowaniu uzależniona jest od zaistnienia wszystkich koniecznych przesłanek łącznie. Powyższy przepis wyczerpująco wyznacza sytuacje, w których dopuszczalne jest wymeldowanie określonej osoby z pobytu stałego lub czasowego bez jej oświadczenia woli. Z tego względu musi być interpretowany ściśle jako rozwiązanie o charakterze wyjątkowym, stanowiące odstępstwo od ogólnej reguły działania organów prowadzących ewidencję ludności wyłącznie na wniosek osób wykonujących własny obowiązek meldunkowy. W związku z tym, organ zobowiązany jest do zebrania materiału dowodowego stanowiącego dostateczną podstawę do ustalenia, że spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w powołanym wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uzasadniających wydanie decyzji o wymeldowaniu K. C. z lokalu nr [...] przy ul. [...] nr [...] w W.. Należy zaznaczyć, że organ podejmujący decyzję o wymeldowaniu tej osoby w trybie art. 15 ust. 2, jest związany rygorami procedury administracyjnej. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), podejmować wszelkie kroki niezbędne do dodatkowego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Musi wreszcie, w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa. W niniejszej sprawie, z uwagi na znaczny upływ czasu od wydania decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] grudnia 1998 r., zachodzi więc konieczność ustalenia w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, czy nadal zachodzą przesłanki wymienione w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uzasadniających wymeldowanie K. C. z lokalu nr [...] przy ulicy [...] nr [...] w W.. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji, a na podstawie art. 200 tej ustawy nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania.