V SA 3056/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Adam Lipiński, WSA Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., wydanego w sprawie o sygn. akt: K 20/01, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] orzekającej o wymeldowaniu D. C. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] nr [...] w W.. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia podał, że Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia [...] marca 2000 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: [...], orzekł eksmisję, nakazując D. C. opuszczenie i opróżnienie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W. wraz z rzeczami i osobami prawa jego reprezentującymi. Komornik sądowy rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym [...] w dniu [...] października 2000 r. wykonał orzeczoną tym wyrokiem eksmisję. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego opuszczenie lokalu w wyniku przymusowej eksmisji uznawane jest za dobrowolne opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wyjaśnił także, iż po przeprowadzeniu opisanej wyżej eksmisji w lokalu tym mieszka nowy jego najemca Z. C., zgodnie z zawartą z nim przez Zarząd Budynków Mieszkalnych [...] umową najmu z dnia [...] stycznia 2001 r. Zgodnie z art. 1 ust. 2 w związku z art. 4 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych właściwy organ administracji obowiązany jest w każdym czasie podejmować czynności służące rejestracji dotyczących danych o miejscu pobytu osób. W sytuacji, gdy ujawnią się rozbieżności pomiędzy danymi w ewidencji, a stanem faktycznym, wówczas konieczne jest przeprowadzenie przez organ postępowania i wydanie decyzji dotyczącej ustalenia rzeczywistego stanu ewidencji ludności. Skoro więc zapis w ewidencji ludności dotyczącej lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. nie był zgodny ze stanem faktycznym, gdyż D. C. w tym lokalu nie mieszkał, Wojewoda [...] uznał, że wydanie przez Burmistrza Gminy [...] decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] było konieczne i uzasadnione. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. C. wnosił o uchylenie powołanej decyzji Wojewody [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Gminy [...], zarzucając, że Wojewoda [...] błędnie przyjął za podstawę swego rozstrzygnięcia twierdzenie, że dobrowolnie opuścił on lokal nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W.. Wyjaśnił, że w okresie rozpoznawania sprawy o jego eksmisję z tego lokalu przez Sąd Rejonowy [...] o powołanej sygn. akt: [...], a później podczas prowadzonego postępowania administracyjnego, odbywał karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do postanowień art. 13 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 powołanej ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrując skargę p. D. C. pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 15 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych określa sytuacje, przy wystąpieniu których organ administracji jest obowiązany wydać decyzję o wymeldowaniu. Następstwo takie powinno wynikać, gdy osoba, której dotyczy wszczęte postępowanie administracyjne, bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie przebywa w nim. W każdym z przypadków, o których mowa w art. 15 ust. 2, możliwość orzeczenia o wymeldowaniu uzależniona jest od zaistnienia koniecznych przesłanek. Powyższy przepis wyczerpująco wyznacza sytuacje, w których dopuszczalne jest wymeldowanie określonej osoby z pobytu stałego bez jej oświadczenia woli. Z tego względu musi być interpretowany ściśle jako rozwiązanie o charakterze wyjątkowym, stanowiące odstępstwo od ogólnej reguły działania organów prowadzących ewidencję ludności wyłącznie na wniosek osób wykonujących własny obowiązek meldunkowy. Niewątpliwie muszą być również ustalenia powoływane jako faktyczna podstawa rozstrzygnięć tej treści. Zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił dostateczną podstawę do ustalenia, że D. C. w miejscu swego dotychczasowego pobytu w lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W. nie przebywa. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] marca 2000 r. Sądu Rejonowego [...], Wydział [...], wydanym w sprawie o sygn. akt: [...], orzeczono eksmisję i nakazano skarżącemu opuszczenie i opróżnienie tego lokalu wraz z rzeczami i osobami prawa jego reprezentującymi. Bez znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia był bezsporny fakt, że w okresie rozpoznawania sprawy o jego eksmisję przez Sąd Rejonowy [...] odbywał on karę pozbawienia wolności i przebywał w zakładzie karnym. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.