V SA 3423/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Asesorzy WSA Janusz Walawski, WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Wojciech Wiktorowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2004 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2003 r., którą na mocy art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.) wymeldowano p. J. J. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. Wojewoda [...] podzielił ustalenia faktyczne i ocenę organu I instancji, zgodnie z którą w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wymeldowanie p. J. J. Wymieniona od 1995 r. nie przebywa w lokalu, w którym pozostawała zameldowana. Pomimo, że z wyjaśnień p. J. J. wynika, że przedmiotowy lokal opuściła pod przymusem, Wojewoda [...] uznał, że nastąpiło trwałe opuszczenie mieszkania, ponieważ p. J. J. nie podjęła żadnych przewidzianych prawem działań w celu powrotu do miejsca zameldowania. Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że zameldowanie jest czynnością techniczną, rejestracyjną, która potwierdza wyłącznie fakt pobytu określonych osób w danym miejscu, zaś obowiązek meldunkowy służy tylko do ewidencjonowania ruchów ludności. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi p. J. J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że do wyprowadzenia się z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. została zmuszona przez swego byłego męża – J. J., który znęcał się nad nią fizycznie i psychicznie. Skarżąca podała również, iż nie ma gdzie mieszkać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Obowiązek meldunkowy ludności służy wyłącznie rejestracji faktu przybycia przez daną osobę do określonego mieszkania (budynku) i faktu opuszczenia przez nią tego miejsca. Realizacja obowiązku, o jakim mowa służy więc potwierdzeniu istniejących stanów faktycznych. Obowiązujące przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) nie wiążą zameldowania z uprawnieniem do określonego lokalu. Nie wiążą też wymeldowania z utratą prawa własności lub innego prawa do miejsca zameldowania. Innymi słowy realizacja obowiązku meldunkowego nie jest sposobem dochodzenia praw do lokalu, a samo zameldowanie–wymeldowanie nie stanowi dowodu potwierdzającego posiadanie lub brak tytułu prawnego do lokalu. Mając na uwadze powyższe rozważania zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Bezsporny jest bowiem fakt opuszczenia przez skarżącą mieszkania przy ul. [...] w P. Skarżąca przyznała, że w mieszkaniu tym nie zamieszkuje od 10 lat. Skoro skarżąca opuściła miejsce zameldowania na pobyt stały, to zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy obowiązana była wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Ponieważ skarżąca nie wykonała ciążącego na niej obowiązku, konieczne stało się jej wymeldowanie w trybie ust. 2 ww. przepisu. Należy wyjaśnić, że okoliczności podnoszone przez skarżącą, a dotyczące powodów opuszczenia mieszkania przy ul. [...] w P., nie mają wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Jeżeli skarżąca ponownie zamieszka w spornym lokalu, na nowo zaistnieje przesłanka do jej zameldowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.