V SA 3613/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - P. Piszczek (spr.), Sędziowie WSA - Małgorzata Rysz, - Jakub Pinkowski, Protokolant - A. Będzikowska-Sadura, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2002 r. Nr (nie podano) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w zakresie ceł antydumpingowych I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2002 r. Decyzją z dnia [...].10.2002 r. Minister Gospodarki – stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1 Kpa – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].05.2002 r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...].10.1998 r. wprowadzającej cło antydumpingowe w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, pochodzących z C., po cenie dumpingowej (M.P. Nr 39, poz. 550). W motywach wskazano pogląd, że wniosek o wznowienie postępowania, złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, w istocie nie przeczy trafnym ustaleniom Ministra Gospodarki dokonanym w toku postępowania antydumpingowego prowadzonego w 1997 i 1998 r., a okoliczności faktyczne i dowody przedstawione przez wnioskodawcę nie były dowodami i okolicznościami nowymi, nie znanymi Ministrowi Gospodarki w dniu wydania decyzji. Wprawdzie załączona dokumentacja – szczegółowo wymieniona na str. 2-4 decyzji z dnia [...].05.2002 r. – nie była znana Ministrowi w momencie wydawania decyzji z dnia [...].10.1998 r., ale po przeanalizowaniu jej treści organ doszedł do wniosku, ze nie potwierdzają one istnienia nowych okoliczności ani stanu faktycznego innego niż ten, który został stwierdzony w toku postępowania antydumpingowego. Tym samym brak jest spełnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Zgodnie zaś z art. 151 § 1 pkt 1 Kpa organ administracji odmawia uchylenia decyzji jeśli stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a Kpa. W skardze – skierowanej do NSA w dniu [...].11.2002 r. – zarzucono: a) rażące naruszenie art. 7 Kpa poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; b) rażące naruszenie art. 7 i 107 Kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego i rzeczywisty brak ustosunkowania się do przedstawionego przez stronę materiału dowodowego, a także przedstawienie sprzecznych ustaleń w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; c) rażące naruszenie art. 80 Kpa poprzez błędne ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności; d) rażące naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 oraz art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 28.12.1989 r. Prawo celne, poprzez bezzasadne przyjęcie, iż istniały przesłanki do wszczęcia postępowania antydumpingowego zakończonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...].10.1998 r. W efekcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2002 r. W motywach zwrócono uwagę, że organ administracji w dniu wydania decyzji z dnia [...].10.1998 r. nie wyjaśnił istotnych dla sprawy okoliczności, a mianowicie czy ówczesny wnioskodawca postępowania antydumpingowego był legitymowany do wszczęcia takiego postępowania. Opierając swe twierdzenia na analizie ujawnionych w sprawie okoliczności i przepisach aktów normatywnych skarżący doszedł do wniosku, że dokonywanie przez wnioskodawcę importu towaru, co do którego istnieje podejrzenie dumpingu, stanowi ujemną przesłankę w kwestii uznania go za legitymowanego do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania antydumpingowego. W szczególności firma [...] s.c. opierała swoją działalność na częściach importowanych z C. (tudzież sama importowała stamtąd ten towar), a tylko w niewielkim stopniu wykorzystywała swoje urządzenia montażowe, a zatem istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że wnioskodawca postępowania antydumpingowego zakończonego decyzją z dnia [...].10.1998 r. nie spełniał ustawowej definicji przedstawiciela "przemysłu krajowego". Powołując się na orzecznictwo NSA wskazano, że wszczęcie postępowania antydumpingowego na wniosek strony winno być poprzedzone wnikliwą analizą legitymacji procesowej. Wskazano też, że przeprowadzone w sprawie oględziny urządzeń technicznych do produkcji zapalniczek przeprowadzone w firmie [...] s.c. i [...] nie mogą stanowić dowodu w sprawie, gdyż Minister Gospodarki nie zawiadomił skarżącego o tej czynności. Został on tym samym pozbawiony możliwości zadawania pytań i składania wyjaśnień. Brak jest też dokumentacji, która odzwierciedlałaby wolę ustawodawcy wyrażoną treścią art. 67 § 2 pkt 3 Kpa. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. W powyższym kontekście – oceniając wniesiony środek zaskarżenia – wskazać trzeba, iż zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1c Pr.op.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę na decyzję, o ile dostrzeże naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu. W niniejszej sprawie taki brak stanowi wadliwe dokonanie tłumaczeń tekstów obcojęzycznych. Z akt administracyjnych nie wynika ani kto dokonał przekładu, ani też czy osoba ta dysponowała odpowiednimi ku temu kwalifikacjami. W tomie I dotyczy to k. 14, 15, 16, 17, 19-20, 22, 25, 111-112, 270-273, 352-353; w tomie II to k. 390-392, 427, 447, 454-456, 471-475, 478, 481-500, 501-506, a także dokumentów tłumaczonych w dalszych tomach. Można więc przyjąć, że uchybienie to dotyczy setek pism przetłumaczonych przez bliżej nieustalone osoby. Trudno na tak wadliwej czynności dokonywać jakichkolwiek ustaleń faktycznych, zaś brak tego rodzaju należy uznać za mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konieczność zaś dokonania tłumaczeń wynika ze stanowiska – między innymi – Dyrektora Generalnego Ministerstwa Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej (k. 54-55 akt sądowych), warunkującego sporządzenie odpowiedzi na skargę. Jest to tym bardziej konieczne (sporządzone w przewidzianej przez prawo postaci) w sytuacji kiedy Sąd ma sprawować wskazane i opisane wyżej funkcje. Zwrócić też trzeba uwagę na konieczność przetłumaczenia wszystkich załączonych do akt sprawy sądowej dokumentów; nie zostały bowiem przetłumaczone załączniki nr 3 i 4 do pisma [...] z dnia [...].05.2003 r. Nie jest to odosobnione uchybienie. Mając na względzie potrzebę sanacji stwierdzonych uchybień, a także uwzględniając to, że pełnomocnicy skarżących nie żądali zwrotu kosztów sądowych, należało orzec jak w sentencji – stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1c Pr.op.p.s.a.