V SA 3659/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia - Ewa Jóźków, Sędziowie - Marzenna Zielińska, - Barbara Wasilewska (spr.), Protokolant - Marcin Jurkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę - W dniu [...].01.2000r. skarżący zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie JDA SAD nr [...] uszkodzony samochód marki [...] z 1999 roku o pojemności [...] ccm. Do zgłoszenia celnego została załączona m.in. rachunek nr [...] z dnia [...].01.2000r. dotyczący zakupu samochodu za kwotę [...], deklaracja wartości celnej oraz badanie techniczne pojazdu nr [...] z dnia [...].01.2000r. W dniu [...].07.2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął postępowanie w zakresie wartości celnej i określenia kwoty wynikającej z długu celnego a następnie decyzją nr [...] z dnia [...].01.2003r uznał. ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej, stawki celnej oraz kwoty długu celnego i określił wartość celną przedmiotowego towaru na podstawie art. 29 § 1 w związku z art. 23 § 7 Kodeksu celnego na kwotę [...] zł. (tj. [...]). Przy ustalaniu wartości celnej organ celny przyjął jako cenę wyjściową do przeprowadzenia kalkulacji średnią cenę rynkową pojazdów określoną w katalogu Info-Ekspert z lutego 2000 r.. Następnie z uwagi na przebieg importowanego pojazdu mniejszy niż normatywny dokonał korekty jego wartości In plus w wysokości 1,2 %, otrzymując kwotę [...] zł. Wyżej wymienioną kwotę pomniejszono o 10% marżę handlową, 22% podatek VAT, 17,6% podatek akcyzowy oraz cło w wysokości 35%. Nałożył także na skarżącego obowiązek uiszczenia odsetek wyrównawczych od dnia powstania długu celnego. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej wartości celnej oraz określenia podstawy prawnej. Dyrektor Izby Celnej stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do stanu technicznego pojazdu, dla którego ustalana była wartość celna. Stwierdził, że ocena techniczna załączona do zgłoszenia celnego nie uwzględniała procentowego określenia uszkodzeń i braków pojazdu ani nie wskazywała, czy ustalona w niej wartość pojazdu jest wartością "brutto" czy "netto", wystąpił więc do Zespołu Rzeczoznawców o ustalenie procentowego stopnia uszkodzenia importowanego pojazdu. W oparciu o ustalenia dokonane w postępowaniu odwoławczym ustalono wartość celną pojazdu na kwotę [...] zł, na podstawie notowań rynkowych z katalogu "Pojazdy Samochodowe Wartości Rynkowe I - 2000", z uwzględnieniem przebiegu niższego niż normatywny. Następnie wartość pomniejszono o należności podatkowe pobrane w związku z importem towarów, marżę importera oraz procentowy stopień ubytku wartości z tytułu zużycia i braków (58,5%) określony w opinii technicznej nr [...] z dnia [...].06.2003 r.. Dyrektor Izby Celnej określił na nowo kwotę długu celnego, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie decyzji. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: naruszenie art. 23 § 8 Kodeksu celnego, polegający na braku uzasadnienia nie przyjęcia wartości transakcyjnej pojazdu art. 122 Ordynacji Podatkowej poprzez nieprawidłowe ustalenie danych samochodu art. 121 § 3 Ordynacji Podatkowej polegający nie wywiązaniu się z obowiązku informowania strony o obowiązujących przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania, rozporządzenia ministra Finansów z dnia 20.11.1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania i nałożenie na skarżącego obowiązku uiszczenia odsetek wyrównawczych W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącej, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, organy celne nie naruszyły przepisy zarówno prawa formalnego jak i materialnego, w związku z powyższym Sąd stwierdza, że skarga nie jest zasadna. Sąd w pełni podziela stanowisko organów celnych zaprezentowane w decyzjach, iż organy celne uprawnione są do kontroli zgłoszenia celnego oraz że przepisy Kodeksu celnego przewidują możliwość ochrony interesów państwa przed posługiwaniem się przez podmioty dokonujące obrotu towarowego z zagranicą niewiarygodnymi dokumentami, upoważniając organy celne do odmowy przyjęcia w takim przypadku wartości transakcyjnej jako wartości celnej towaru. W razie zakwestionowania umowy sprzedaży (faktury lub rachunku) organy celne uprawnione są do ustalenia wartości celnej towaru posługując się metodami określonymi w przepisach Kodeksu celnego. Wbrew zarzutom skargi organy celne nie naruszyły przepisu art. 23 § 7 Kodeksu celnego, w sytuacji gdy organ celny zakwestionował wiarygodność i dokładność dokumentów służących do określenia wartości celnej towaru. W niniejszej sprawie przedmiotem importu był uszkodzony samochód osobowy, towar szczególny. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został wyrażony pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że nie jest możliwe znalezienie materiału porównawczego dla ustalenia jego wartości. Zatem wartość celna używanych, uszkodzonych samochodów powinna być ustalana według metody przewidzianej w art. 29 Kodeksu celnego. Decyzja oraz przesłanki rozstrzygnięcia w tym zakresie znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego określił wartość celną pojazdu w oparciu o katalog Info-Ekspert, i określił wysokość długu celnego w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, po wydaniu postanowienia z dnia [...].01.20000 r.. W uzasadnieniu postanowienia o wszczęciu postępowania, doręczonego stronie w dniu 27.07.2002 r., wskazane zostały przyczyny wszczęcia postępowania, a także zostało zawarte pouczenie o przysługujących stronie prawach związanych z uczestnictwem w toczącym się postępowaniu. Skarżący skorzystał ze swoich uprawnień, przesyłając dokumentację fotograficzną. Nie zostały naruszone prawa strony wynikające z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, również przed wydaniem decyzji, jak również w toku postępowania przed organem II instancji. W ocenie Sądu, decyzja Dyrektora Izby Celnej wydana została zgodnie z przepisami art. 233 § 1 lit. b) i art. 234 Ordynacji podatkowej. Ustalona przez organ drugiej instancji wartość celna jest niższa niż ustalona w decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ pierwszej instancji przyjął przy ustalaniu wartości celnej, że pojazd był nieuszkodzony, organ drugiej instancji uznał, że pojazd był uszkodzony i przeprowadził postępowanie zmierzające do ustalenia, w jaki sposób uszkodzenie pojazdu wpłynęło na jego wartość. Organ celny ma prawo do zweryfikowania rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji i wydania nowego rozstrzygnięcia, jeżeli jest ono korzystniejsze dla strony, nawet po upływie terminu wynikającego z art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Zatem i w tym zakresie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.11.1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz.u. Nr 143, poz 958 ze zm.). Zarówno decyzja Organu I instancji jak również uzasadnienie zawierają, bowiem orzeczenie w zakresie wartości celnej, stawki celnej oraz długu celnego i daty jego powstania oraz nałożenie obowiązku uiszczenia odsetek wyrównawczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów merytorycznych skutkujących wadliwością rozstrzygnięć, dlatego opierając się na treści art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że niniejsze orzeczenie jest prawomocne od 9 października 2004 r.