V SA 3814/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia NSA - Marzenna Zielińska, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Protokolant - Magdalena Tołwińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w W. z dnia ... sierpnia 2003 r. Nr ... w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę - Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2003 r. Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w W. stwierdził uchybienie przez pełnomocnika A. W. – K. N. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia ...05.2003 r. nr ... W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby wskazał, że w myśl art. 262 ustawy Kodeks Celny w sprawach celnych mają zastosowanie art. 12 i przepisy działu IV ustawy Ordynacja Podatkowa. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji Podatkowej odwołanie składa się w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. W myśl art. 148 § 1 Ordynacji Podatkowej osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Zgodnie z art.150 § 1 Ordynacji w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 lub art.149 : 1. poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2. pismo składa się na okres 7 dni w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Zgodnie z § 2 art. 150 zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za doręczone z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W przedmiotowej sprawie decyzja Naczelnika Urzędu Celnego, wobec niemożności jej doręczenia w trybie art. 148 § 1, była dwukrotnie awizowana w dniach 22 maja 2003 r. i 29 maja 2003 r. co wynika z adnotacji doręczyciela tj. kuriera Poczty Polskiej – Pocztexu. W takiej sytuacji termin doręczenia przesyłki określony w art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej upłynął w dniu 29 maja 2003 r. a dla skuteczności tego doręczenia we wskazanym terminie, nie ma znaczenia fakt, że po jego upływie pełnomocnik faktycznie odebrała przesyłkę w dniu 9 czerwca 2003r. Powoduje to, że odwołanie wniesione w dniu 18 czerwca 2003 r. należy uznać za wniesione z uchybieniem terminu. Od powyższego postanowienia A. W. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucił naruszenie art. 122, art. 148 § 2 pkt 2, art. 150 § 1, art. 210 § 4, art. 212, art. 223 § 2 pkt 1ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. 137/1997 poz. 926 z późn. zm.), a przez to obrazę przepisów art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 ustawy Ordynacja Podatkowa, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że naruszenie przepisów postępowania jest wynikiem wyeliminowania przez organ właściwego sposobu doręczenia decyzji w zaistniałym stanie faktycznym poprzez przyjęcie fikcji doręczenia decyzji w sytuacji, gdy w istocie doszło do doręczenia bezpośredniego. Doręczenie bezpośrednie powinno być traktowane jako reguła doręczenia w postępowaniu administracyjnym. Fakt doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego, co miało miejsce w sprawie w dniu 9 czerwca 2003 r., powoduje, że nie można przyjąć - tak jak uczynił to organ - że doręczenie miało miejsce w dniu 9. 06. 2003 r. Dyrektor Izby Celnej wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. (Dz. U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa sprawa jako nie rozpoznana przez NSA przed 1.01.2004 r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny. W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarżący jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą (przedsiębiorcą) w związku z czym w odniesieniu do niego mają zastosowanie przepisy art. 144 - 150 ustawy Ordynacja Podatkowa z dnia 29.08.1997 r. (Dz.U.137 poz.926 z późn.zm.). Jest także wiadome, że w sprawie miało miejsce zastosowanie doręczenia przewidzianego treścią art.150 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa. Aby doręczenie zastępcze było skuteczne, wywołujące w następstwie skutki materialno-prawne, muszą być bezwzględnie spełnione warunki określone tym artykułem. W przedmiotowej sprawie organ zasadnie przyjął, że termin doręczenia upłynął po upływie terminu związanego z pierwszym pozostawieniem tzw."awizo" adresatowi. Z treści dowodu doręczenia wynikała przyczyna /adresat nieobecny/, która wymagała zastosowania doręczenia zastępczego oraz informacja, iż przesyłkę pozostawiono na poczcie. W tym stanie rzeczy, skoro doręczenie zastępcze może być uznane za skuteczne, datą doręczenia decyzji organu I instancji jest data upływu 7 dniowego terminu z art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej. WSA nie podzielił przy tym zarzutów skarżącego co do naruszenia pozostałych, wskazywanych przez niego przepisów postępowania. Jest przy tym oczywiste, że tylko w sytuacji, gdy przesyłka, wobec której zastosowano doręczenie w trybie art.150 § 1, byłaby podjęta w czasie biegu ówczesnego terminu ustawowego, byłaby uznana za doręczoną z datą jej faktycznego odbioru (pokwitowania przez odbiorcę). Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), oddalił skargę jako niezasadną.