V SA 3841/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA - Janusz Zajda Sędziowie: NSA - Ewa Jóźków WSA - Małgorzata Rysz (spr.) Protokolant - Aneta Opyrchał po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. z 1997 r. Nr 23, poz. 117 z późn. zm.), Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że odwołanie M.G. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].12.2002r. w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, wniesione zostało z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].12.2002r.,Nr. [...] została doręczona Stronie z dniem 27.12.2002r.( w trybie art.150 Ordynacji podatkowej, awizo pozostawiono w skrzynce w dniu 20.12.2002r.). Odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. zostało nadane w Urzędzie Pocztowym listem poleconym, w dniu 20.03.2003r., a więc z uchybieniem terminowi przewidzianemu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia [...].08.2003r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. Tym samym odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminowi do dokonania tej czynności. Od postanowienia tego skargę wniósł M.G., zarzucając obrazę przepisów postępowania tzn. art. 228§1 pkt 2 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 ustawy z dnia 9.01.1997r. Kodeks celny. Ponadto zarzucił naruszenie art.120,121,122, 180 §1 i 187§1 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący, a tym samym niezrealizowanie zasady dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej. Dyrektor Izby Celnej niezasadnie uznał, że strona zaniedbała obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o każdej zmianie swojego adresu, podczas, gdy w dokumentach firmy dołączonych do zgłoszenia celnego SAD z [...].01.2000r. podała adres swojego zamieszkania aktualny do dzisiaj. Po zmianie drugiego adresu - działalności gospodarczej – fakt ten zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej w Urzędzie Miasta w R., gdzie organ mógł się z łatwością dowiedzieć o zmianie adresu strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi, tak jak w niniejszej sprawie, zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, w szczególności w aspekcie zarzucanych w skardze naruszeń prawa procesowego należało stwierdzić, że: Zgodnie z alternatywnym brzmieniem § 1 art. 148 Ordynacji podatkowej (mającego zastosowanie w postępowaniu celnym wobec treści art. 262 Kodeksu celnego ) pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W niniejszej sprawie pierwsze doręczenie było dokonane Skarżącemu do rąk własnych w miejscu pracy ( k 20 akt administracyjnych – odpis postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego ). Wobec tego, że doręczenie odpisu decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, dokonane na ten sam adres, nie zostało przez M.G. podjęte - prawidłowo organ uznał doręczenie za dokonane z dniem 27.12.2002r., na podstawie art. 150 § 1 ( awizo pozostawiono w skrzynce pocztowej 20.12.2002r.- k 30 akt administracyjnych). Termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...].12.2002r. upłynął zatem w dniu 10.01.2003r. Wobec tego, że odwołanie od ww. decyzji zostało nadane w polskim urzędzie pocztowym w dniu 20.03.2003r. ( k 36 akt admin.), a więc z uchybieniem terminowi przewidzianemu w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a wniosek Strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie został uwzględniony, zasadnie Dyrektor Izby Celnej w W. uznał odwołanie za wniesione z uchybieniem terminowi. Nie można podzielić zarzutów skargi, które opierają się na twierdzeniach, nie mających oparcia w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W szczególności Skarżący podnosi, że organ wskazał na obowiązek strony powiadomienia o każdej zmianie miejsca swojego zamieszkania, czego on nie uczynił, zaś w dalszych wywodach skargi polemizuje z zastosowaniem przez Dyrektora Izby Celnej w sprawie art. 146 Ordynacji podatkowej. Należy zważyć, że w zaskarżonym postanowieniu brak jest powołania się przez organ celny na treść tego ostatniego przepisu, gdyż jak wcześniej wskazano doręczenie zostało uznane za dokonane – na podstawie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej - wobec niepodjęcia go przez Skarżącego w terminie i jednocześnie braku jakiejkolwiek informacji, iż Skarżący pod tym adresem już nie przebywa. Polemika zawarta w skardze jest w istocie polemiką z postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z tego samego dnia, co zaskarżone postanowienie -w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, które jednakże jest przedmiotem odrębnego zaskarżenia i nie może być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Z tych też przyczyn nie są zasadne dalsze zarzuty skargi naruszenia przez organ przepisów postępowania przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący, a tym samym niezrealizowania zasady dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej, poprzez uznanie, iż strona zaniedbała obowiązku zawiadomienia organu o każdej zmianie swojego adresu. U źródeł tych zarzutów stoi błędne założenie, iż jako przesłankę wydanego rozstrzygnięcia organ przyjął dokonanie zastępczego doręczenia odpisu decyzji - na podstawie art. 146§ 2 Ordynacji podatkowej, gdy tymczasem, o czym wcześniej wspomniano, z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wprost wynika, że był to przepis art. 150 Ordynacji podatkowej. Na marginesie należy tylko dodać, że wbrew stanowisku M. G. organy administracji nie mają obowiązku poszukiwać aktualnych adresów stron postępowania, w sytuacji, gdy było już dokonane skutecznie pierwsze doręczenie, na którykolwiek z adresów przewidzianych w 148 Ordynacji podatkowej. Nie można również wywieść obowiązku organu dokonywania doręczeń na wszystkie znane jej adresy, w sytuacji, w której – jak w niniejszej sprawie - strona nie podejmuje wezwań wysyłanych na prawidłowy, wcześniej wskazany przez siebie adres. Wreszcie, z treści art.148 § 1 nie wynika, aby pierwszeństwo miało dokonywanie doręczeń osobom fizycznym w miejscu zamieszkania, przepis ten jest bowiem sformułowany alternatywnie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej odpowiada prawu, zostało wydane w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy Ordynacji podatkowej, dlatego też skarga jako niezasadna, na podstawie art. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) podlegała oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że niniejsze orzeczenie jest prawomocne od 29 lipca 2004 r.