V SA 3930/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Kazimierz Brzeziński Sędzia NSA del. do WSA - Ewa Jóźków Sędzia WSA - Irena Kudiura ( spr. ) Protokolant - Katarzyna Wielgosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2004 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] Kierownik Urzędu ds. Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].02.2003 r. nr [...] o odmowie zmiany decyzji własnej z [...].09.1999 r. o przyznaniu uprawnień kombatanckich S. M. z tytułu działalności w Zrzeszeniu "[...]" ("WiN") w okresie od XII 1949 r. do V 1952 r. Kierownik Urzędu wskazał, że S. M. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej rozszerzenia mu uprawnień kombatanckich, które uzyskał uprzednio w związku z treścią decyzji z dnia [...].09.1999 r. Decyzją tą S. M. uzyskał uprawnienia kombatanckie z tytułu przynależności do Zrzeszenia "[...]" w okresie od grudnia 1949 r. do czerwca 1952 r. Zwracając się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnioskodawca nie podał żadnych faktów, które nie byłyby znane organowi w czasie podejmowania decyzji z dnia [...].09.1999 r. W związku z tym w dniu [...] .02.2003 r. Kierownik Urzędu wydał decyzję, którą odmówił zmiany decyzji z [...].09.1999 r. Nie godząc się z tą decyzją S. M. zwrócił się do Kierownika Urzędu z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Kierownik Urzędu utrzymał swoją decyzję w mocy. Kierownik Urzędu podniósł, że dotychczasowe ustalenia odpowiadają stanowi faktycznemu, przedstawione dokumenty w postaci zeznań świadków i własnej relacji strony potwierdzają fakt służby S. M. w Zrzeszeniu "[...]" w okresie od grudnia 1949 do czerwca 1952 r. Fakt służby w tym okresie został potwierdzony m.in. przez świadka J. K., który sam należał do "[...]" w tym czasie, w przeciwieństwie do świadków E. S. i H. S., których oświadczenia S. M. złożył przy wniosku o powtórne rozpatrzenie sprawy. Od decyzji tej S. M. złożył skargę. W skardze zarzucił, że decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ nie uwzględniono przy jej wydawaniu treści zeznań świadków w osobach E. S. i H. S. uzasadniając to faktem, że nie posiadają oni uprawnień kombatanckich z tytułu służby w "[...]". Skarżący podkreślił, że nie powinno mieć to wpływu na ocenę dotyczącą prawdziwości tych zeznań. Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z mocy art. 97 ust. 1 ustawy z 30.08.2002 r. (Dz.U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) przepisy wprowadzające ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie jest uzasadniona. Kwestia przyznania uprawnień kombatanckich S. M., została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...].09.1999 r. Decyzja ta była zgodna z treścią wniosku zainteresowanego S. M., potwierdzonego treścią jego życiorysu i oświadczeniami świadków J. K. działającego w "[...]" w Okręgu [...] w okresie XII 1947-XI 1952 r. oraz świadka T. K. działającego w "[...]" w okresie XII 1949-XI 1952 r. (dowód: k. 4, 5, 6, 7, 8, 9 akt administracyjnych). Decyzja ta stwierdzała przynależność S.M. do organizacji "[...]" w okresie od XII 1949 do VI 1952 r. i wobec jej nie zaskarżenia, stała się decyzją ostateczną. W dniu [...] grudnia 2002 r. S. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy celem rozszerzenia jego uprawnień kombatanckich wskazując na swoją działalność w "[...]" od 1947 r. Do wniosku tego dołączył ponownie życiorys, oświadczenie świadka J. K. w kserokopii i dodatkowo oświadczenia św. H. S. i E. S. (dowód: k. 16-17, 15-14, 19-18 akt administracyjnych). Z oświadczenia świadka E.S. wynikało, że S.M. był mu podległy w okresie od I 1947 do VII 1949 r. i zajmował się magazynem broni (dostarczając ją innym osobom) jak również zajmował się aprowizacją. Świadek wskazał, że zainteresowany nosił pseudonim "L.". Świadek ten uzyskał swoje uprawnienia kombatanckie z tytułu przynależności do ZWZ AK w okresie od I 1942 do VII 1944 r. Z kserokopii legitymacji tego świadka znajdującej się w aktach wynika dodatkowo, że w latach 1940-1941 był on żołnierzem [...] Batalionu Śmierci. Świadek H. S. wskazał, że był ze S. M. w oddziale "[...]" Huzara od 1948 r. Zainteresowany nosił pseudonim "L.", zajmował się magazynem broni, dostarczaniem żywności, organizował pomoc lekarską. Świadek ten uprawnienia kombatanckie uzyskał z tytułu pobytu w obozie koncentracyjnym (dowód: k. 27 akt administracyjnych), a z kserokopii jego legitymacji, którą uzyskał [...] maja 2001 r. wynika, że należał on także do "[...]" (dowód: k. 28 akt administracyjnych). Jeśli chodzi o działalność S.M. wszyscy świadkowie, w tym J. K. i T. K., byli zgodni co do tego, że zajmował się on magazynem broni i organizowaniem żywności. Wszyscy świadkowie także potwierdzali udział strony w potyczce zbrojnej, która odbyła się w miejscowości S., w czasie której zainteresowany został ranny w nogę i szyję. Okoliczności dotyczące działalności strony są niesporne i wynika z nich, że pełnił on funkcję łącznika oraz magazyniera. Niesporne jest także, że S. M. został zaprzysiężony [...] grudnia 1949 r., że wówczas otrzymał pseudonim "L." i działał w "[...]" do rozwiązania oddziału Huzara. Zatem świadkowie S1. i S2., wskazując pseudonim zainteresowanego mogli mieć wiedzę co do tego faktu dopiero po dacie jego zaprzysiężenia, wstąpienia do organizacji, uzyskania stałego, formalnego przydziału i zadań w oddziale. Brak jest podstaw do negowania działalności zainteresowanego na rzecz organizacji niepodległościowej t.j. "[...]" także przed datą jego zaprzysiężenia jeśli się zważy, że jego ojciec F., również działał w organizacjach niepodległościowych w czym pomagał mu zainteresowany. Wynika to choćby z tzw. "odwołania" strony, czyli wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy po wydaniu decyzji z [...].02.2003 r. opartej m.in. o treść art. 155 kpa, a także z oświadczenia świadka J. K., który wskazywał na ukrywanie się członków "[...]" u ojca strony – F. Tak więc oświadczenia świadków S1. i S2. wskazujące na wcześniejsze związki zainteresowanego z organizacją "[...]" dowodzą, że fakty takie miały miejsce, ale traktować je należy jako współpracę strony, podejmowaną w miarę możliwości i potrzeby. Sam zainteresowany jako datę przynależności do organizacji wskazywał datę zaprzysiężenia, swoją wcześniejszą pomoc traktując jako pomoc dziecka. Konkluzja taka nasuwa się po dokonaniu analizy życiorysu, pierwszego wniosku zainteresowanego o przyznanie uprawnień kombatanckich, który należy traktować jako złożony zgodnie z jego wiedzą i wolą, a także "odwołania". Zaznaczyć przy tym należy, że z treści "odwołania" wynika, że zainteresowanemu chodziło de facto o rozszerzenie działalności kombatanckiej o 3 miesiące i jak należy rozumieć, ma to związek z odniesieniem rany i znaczeniem tego faktu dla jego uprawnień jako rencisty z ZUS. Dowodzi tego treść "odwołania" (k. 34 akt administracyjnych) jak również tzw. uzasadnienia (k. 32 akt administracyjnych). Okoliczności podnoszone przez skarżącego a dotyczące jego wcześniejszej współpracy z organizacją, jego zranienia były znane organowi (bo wynikały z materiałów, które były dostarczone do pierwotnego wniosku), zatem stan faktyczny sprawy, który był podstawą wydania decyzji ostatecznej z [...].09.1999r. był ustalony prawidłowo. Trafnie organ administracyjny uznał, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia miały oświadczenia świadków K. i K., które uznać należy za zbieżne ze stanowiskiem strony, zaś oświadczenia świadków S1. i S2. w istocie nie wprowadziły do sprawy żadnych okoliczności, które biorąc pod uwagę i mając wzgląd na ważny interes strony, powinny były doprowadzić do zmiany tej decyzji. W ocenie WSA, wskazując na tytuły z jakich świadkowie S1. i S2. uzyskali swoje uprawnienia kombatanckie, organ podkreślił w ten sposób wagę jaką miało oświadczenie bezpośredniego świadka działalności S.M. w latach 1949-1952 t.j. świadka K. w zestawieniu z oświadczeniami tychże świadków. Rozumowanie to jest o tyle uprawnione, że sam zainteresowany w żadnym miejscu nie wskazywał na świadka S.2 jako swojego przełożonego w organizacji, zawsze podkreślając rolę osoby Huzara i innych wymienianych przez siebie w swoich pismach. Tak więc zeznania świadków S.1 i S.2 uznać należy za dowód ich wiedzy na temat związków zainteresowanego z organizacją "[...]" przed jego faktycznym wstąpieniem do organizacji i wykonywaniem stałych zadań. W tym stanie rzeczy należało uznać, że zaskarżona decyzja, którą utrzymano decyzję z [...].02.2003 r. odmawiającą zmiany decyzji z [...].09.1999 r. odpowiada prawu. Zaznaczyć przy tym trzeba, że żadnego znaczenia dla sprawy w tym stanie faktycznym, nie mogą mieć dokumenty złożone przez skarżącego przed WSA, są to bowiem nowe dokumenty, sporządzone przez nowych świadków już po dacie wydania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe okoliczności na uwadze i uznając, że okoliczności sprawy zostały wszechstronnie rozważone w postępowaniu administracyjnym zgodnie z wymogami art. 7 i 77 kpa Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę w oparciu o treść art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. o p.p.s.a. ----------------------- wyrok z dnia 2 lutego 2004 r. Sygn. Akt V SA 3930/03 jest prawomocny od dnia 24 czerwca 2004 r. ................................... podpis sędziego