V SA 3952/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Kudiura (spr.), Sędziowie WSA - Beata Krajewska, - Jakub Pinkowski, Protokolant - Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A.W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] przez pełnomocnika A. W.-K. N. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby wskazał, że zgodnie z art.223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja Podatkowa odwołanie składa się w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Decyzja została doręczona w trybie art.150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu 20 maja 2003 r., natomiast odwołanie od decyzji zostało wniesione za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w dniu 12 czerwca 2003. W tym stanie rzeczy Dyrektor na podstawie art.228 § 1 pkt 2, art.223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa z 29 sierpnia 1997 r. oraz art.262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny orzekł jak w sentencji postanowienia. Od postanowienia pełnomocnik skarżącego A. W. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucił naruszenie art.122,art.144, art. 148§ 2 pkt 2, art. 150 § 1, art.210 § 4, art.212, art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. 137/1997 poz. 926 z późn. zm.), a przez to obrazę przepisów art.120, art.121 § 1 i art.124 ustawy Ordynacja Podatkowa, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że naruszenie przepisów postępowania jest wynikiem wyeliminowania przez organ właściwego sposobu doręczenia decyzji w zaistniałym stanie faktycznym poprzez przyjęcie fikcji doręczenia decyzji w sytuacji, gdy w istocie doszło do doręczenia bezpośredniego. Doręczenie bezpośrednie powinno być traktowane jako reguła doręczenia w postępowaniu administracyjnym. Fakt doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego, co miało miejsce w sprawie w dniu 2 czerwca 2003 r. powoduje, że nie można przyjąć tak jak uczynił to organ, że doręczenie miało miejsce w dniu 20.05. 2003 r. Argumenty te skarżący rozwinął dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 14.06.2004 r., podkreślając, że organ pocztowy nie powiadomił odbiorcę o skutkach nie odebrania w terminie przesyłki, którą posiadał i wydał skarżącemu po upływie terminu 7 dni, nadto nie zaznaczając, że nie jest to zwykły list polecony. Dyrektor Izby Celnej wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. (Dz.U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa sprawa jako nie rozpoznana przez NSA przed 1.01.2004 r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny. W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skargę należało oddalić uznając, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Jest poza sporem, że skarżący jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą (przedsiębiorcą) w związku z czym w odniesieniu do niego mają zastosowanie przepisy art. 144-150 ustawy Ordynacja Podatkowa z dnia 29.08.1997 r. (Dz.U. 137 poz. 926 z późn. zm.). Jest także wiadome, że w sprawie miało miejsce zastosowanie doręczenia przewidzianego treścią art.150 ustawy Ordynacja Podatkowa. Doręczenie to dokonane przez Pocztex –pocztę kurierską działającą w ramach Poczty Polskiej było doręczeniem zastępczym, które należy uznać za skuteczne. W przedmiotowej sprawie organ mógł przyjąć, że termin doręczenia upłynął w ostatnim dniu terminu związanego z pozostawieniem tzw. "awizo" adresatowi ( tj. 20.05.2003 r.), ponieważ działanie doręczyciela było prawidłowe, tzn. z treści dowodu doręczenia wynikała przyczyna, która wymagała zastosowania doręczenia zastępczego, jak również zaznaczył on, gdzie pozostawił zawiadomienie o przesyłce. Jak wynika z treści wspomnianego dowodu - k.26 akt adm.- zawiera ono wspomniane informacje. Z treści adnotacji doręczyciela wynika, że w dniu 13 maja 2003 r., w którym przesyłka miała być doręczona adresatowi mieszkanie było zamknięte. W takiej sytuacji doręczyciel pozostawił wiadomość o przesyłce w postaci "awiza" w skrzynce pocztowej. Adnotacja doręczyciela została zaopatrzona datą i podpisana przez niego. W tym stanie rzeczy skoro doręczenie zastępcze było prawidłowe, datą doręczenia decyzji organu I instancji, jest data upływu ostatniego dnia terminu 7 dni pozostawania przesyłki na poczcie – zgodnie z ówczesnym brzmieniem art.150 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Jak wynika z treści dowodu doręczenia przesyłki pełnomocnik skarżącego podjął ją osobiście ale dopiero w dniu 2 czerwca 2003 r. W takiej sytuacji nie można przyjąć za trafny poglądu skarżącego ,że fakt osobistego odebrania przesyłki jest decydujący dla uznania, że faktyczne doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu miało miejsce w dniu 2 czerwca 2003 r. i tylko z tym doręczeniem można wiązać procesowe skutki, mające znaczenie dla biegu terminu do wniesienia odwołania. Wydanie pełnomocnikowi przesyłki po upływie terminu do jej wydania, nie może być traktowane jako niweczące skutek wynikający z trybu zastosowania doręczenia zastępczego, ponieważ byłoby to sprzeczne z przepisem art.150 ustawy Ordynacja podatkowa. Sam zaś fakt, że przesyłka została wydana, a pismo nie zostało zwrócone nadawcy po upływie terminu jego przechowywania w placówce pocztowej , nie ma znaczenia dla sprawy i sposobu liczenia terminu do złożenia odwołania. Doręczenie przesyłki do rąk odbiorcy przy zastosowaniu metody doręczenia zastępczego, miałoby decydujące znaczenie w sprawie, ale tylko wtedy, gdyby doszło do niego w czasie biegu terminu o jakim była mowa w art.150 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.09.2003 r. Mając powyższe okoliczności na względzie i uznając, że skarga nie jest zasadna Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- wyrok z dnia 29 listopada 2004 r. Sygn. Akt V SA 3952/03 jest prawomocny od dnia 8 marca 2005 r. ................................... podpis sędziego