V SA 3953/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia NSA - Marzenna Zielińska (spr.), Protokolant - Magdalena Tołwińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - skargę oddala - Postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].05.2003 r. nr [...] przez ówczesnego pełnomocnika A. W. – K. N. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby wskazał, że zgodnie z art. 223 § 1 i §2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie składa się w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Wskazał też, iż z akt sprawy wynika, że ww. decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].05.2003 r. została doręczona w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej w dniu 20. 05. 2003 r., natomiast odwołanie z dnia 05.06.2003 r. zostało nadane w Urzędzie Pocztowym 12. 06. 2003 r., a zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Na powyższe postanowienie A. W. złożył w dniu 30 września 2003r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucił organowi naruszenie art.122, art.144, art.148§2 pkt 2, art 150 § 1, art. 210§4, art. 212, art. 223§2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a poprzez to obrazę przepisów art.120, art. 121§1, art.124 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skargi A. W. podniósł, jego zdaniem, niezgodne z prawem wyeliminowanie przez organ celny właściwego sposobu doręczenia, który powinien być regułą w postępowaniu administracyjnym( podatkowym) poprzez przyjęcie niewłaściwej, w stanie faktycznym, fikcji doręczenia. W ocenie skarżącego regulacja dotycząca fikcji doręczenia nie zawiera opcji, iż w przypadku odbioru przez adresata pisma po upływie 7 dni od otrzymania awiza doręczenie przestaje być skuteczne. Skoro zaskarżona decyzja została bezpośrednio odebrana przez pełnomocnika strony w dniu 2 czerwca 2003 r., od tej daty biegnie termin do wniesienia odwołania. Wnioskodawca ponadto podkreślił, iż jedną z przesłanek pozwalających na przyjęcie określonej w art. 150 Ordynacji podatkowej fikcji doręczenia jest stwierdzenie "niemożności" doręczenia pisma w trybie art. 148 (doręczenie właściwe) lub 149 ( doręczenie zastępcze). Niemożność ta powinna być potwierdzona odpowiednim dowodem. Brak takiego dowodu czyni bezpodstawnym przyjęcie fikcji doręczenia pisma na podstawie art. 151§2 ustawy Ordynacja podatkowa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż myśl art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W powyższym kontekście należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art.150 § 1 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 lub art.149 : 1) poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres 7 dni w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Zgodnie zaś z art.150 § 2 zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W przedmiotowej sprawie, ww. decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].05.2003 r. została wysłana na adres wskazany przez pełnomocnika. Wobec niemożności jej doręczenia w trybie art.148 § 1, była ona awizowana w dniu 13 maja 2003 r. (co wynika z pieczęci na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). W takiej sytuacji termin doręczenia przesyłki określony w art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej upłynął z upływem siódmego dnia od daty pozostawienia "awizo" w skrzynce odbiorczej pełnomocnika p. A. W., tj. w dniu 20 maja 2003 r. Rację ma skarżący twierdząc, iż jedną z przesłanek pozwalających na przyjęcie określonej w art. 150 Ordynacji podatkowej fikcji doręczenia jest stwierdzenie "niemożności" doręczenia pisma w trybie art. 148 (doręczenie właściwe) lub 149 ( doręczenie zastępcze) i że niemożność ta powinna być potwierdzona odpowiednim dowodem, zaś brak takiego dowodu czyni bezpodstawnym przyjęcie fikcji doręczenia pisma na podstawie art. 151 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Jednakże w niniejszej sprawie owa "niemożność" doręczenia została wykazana. Z pieczęci na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika bowiem, że przesyłka (tj. ww. decyzja Naczelnika Urzędu Celnego), nie została doręczona z uwagi na to, że "mieszkanie (było) zamknięte" (k. 25 akt adm.). Z dowodu zwrotnego poświadczenia odbioru wynika także w jaki sposób doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce – "Awizo pozostawiono w skrzynce". Tak więc, zarówno informacja o dokonaniu tzw. "awiza" w dniu 13 maja 2003r., jak również o sposobie zawiadomienia adresata o przesyłce oraz adnotacja na druku dowodu doręczenia o przyczynie nieoddania przesyłki adresatowi ("mieszkanie zamknięte"), w ocenie Sądu uprawniały organ odwoławczy do ustalenia, że doręczenie to zostało skutecznie dokonane z dniem 20 maja 2003 r. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 150 Ordynacji podatkowej i prawidłowo ustalił termin doręczenia decyzji adresatowi. Sąd nie podzielił również argumentów skarżącego, iż w przypadku odbioru pisma przez adresata po upływie 7 dni od otrzymania "awiza", datą doręczenia pisma jest dzień bezpośredniego (faktycznego) odebrania przesyłki. Zgodnie z art. 150 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2003r. co do pism pozostawionych w urzędzie pocztowym termin ich odbioru, czyli termin, w którym powinny być odebrane przez adresata w placówce oddawczej, wynosił 7 dni. Odebranie pisma przez adresata po upływie określonego w tym przepisie terminu, może nastąpić, niemniej dzień faktycznego odbioru pisma po tym terminie nie będzie dla niego datą doręczenia, bowiem art. 150 § 2 jednoznacznie stanowi, że w takim przypadku "doręczenie uważa się za dokonane" z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Ponadto należy zauważyć, że w myśl art.150 § 1 Ordynacji podatkowej "poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swojej placówce pocztowej", a zatem przez okres 7 dni poczta zobligowana jest pismo przechowywać, natomiast po tym okresie winna je zwrócić nadawcy, skoro zgodnie z art. 150 § 2 in fine przy fikcji doręczenia "pismo pozostawia się w aktach sprawy". W niniejszej sprawie poczta znacznie przekroczyła ów 7 dniowy termin, przechowując pismo przez 20 dni (kiedy to zostało odebrane przez p. K. N.). W tej jednak sytuacji, kiedy wystąpiły błędy w działaniu poczty, zwłaszcza jeżeli "awizo" zawierało błędne pouczenie o terminie odbioru pisma, należało wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu, dowodząc, że wina w uchybieniu terminu leży po stronie poczty a nie pełnomocnika. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- wyrok z dnia 25 listopada 2004 r. Sygn. Akt V SA 3953/03 jest prawomocny od dnia 8 marca 2005 r. ................................... podpis sędziego