V SA 4063/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, asesor WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2004 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania skargę oddala W. S. w dniu 19 marca 2003 r. zwróciła się do Wójta Gminy J. o zameldowanie jej na pobyt czasowy w C. przy ul. [...]. W dniu [...] marca 2003 r. Urząd Gminy J., w oparciu o art. 61 § 4 kpa, wszczął postępowanie w sprawie meldunkowej W.S.. Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...]lipca 2003 r. znak: [...], na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz w związku z ogłoszonym w dniu 19 czerwca 2002 r. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 orzekającym o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, odmówił zameldowania na pobyt czasowy pani W. S. w budynku położonym w C. przy ul. [...]. Decyzja została W. S. doręczona w dniu 22 lipca 2003 r. wraz z pouczeniem, iż od decyzji służy odwołanie do Wojewody [...]w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy J. w dniu 4 sierpnia 2003 r. złożyła W. S. do Wojewody [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...]orzekającej o odmowie zameldowania W. S. na pobyt czasowy trwający ponad dwa miesiące w nieruchomości położonej przy ul. [...] w C., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda [...]podniósł, iż w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. orzekającego o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 § 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, do zameldowania osoby na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące, w drodze decyzji administracyjnej, konieczne jest spełnienie wyłącznie jednego warunku określonego w art. 10 ust. 1 ustawy w postaci zamieszkiwania w lokalu. W niniejszej sprawie, wobec jednolitych wyjaśnień W. S., zeznań świadków i wyników przeprowadzonych kontroli meldunkowych, bezspornym jest, iż nie zamieszkuje ona w lokalu, w którym ubiega się o zameldowanie. Tym samym nie spełnia przesłanki koniecznej do zameldowania. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, obowiązana jest zameldować się na pobyt stały lub czasowy, najpóźniej przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia. Obowiązek meldunkowy, polegający na konieczności zameldowania się, jednak w przypadku W. S.nie powstał. Uznanie zatem, iż nie istnieją prawne przesłanki do dokonania czynności zameldowania wymienionej na pobyt czasowy trwający ponad dwa miesiące, w nieruchomości położonej przy ul. [...]w C., zdaniem Wojewody [...] jest w pełni uzasadnione. Decyzja Wojewody [...] została doręczona W. S. w dniu 8 września 2003 r. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła w dniu 7 października 2003 r. W. S.. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] podnosząc, iż jest właścicielką nieruchomości, a w stosunku do rodziny M., zamieszkującej aktualnie jej nieruchomość, została orzeczona eksmisja. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem zbieżnym jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody [...] – art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Właściwe rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga przypomnienia prawnego charakteru instytucji zameldowania w obecnym stanie prawnym – ukształtowanym po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. Zameldowanie jest czynnością materialno-techniczną potwierdzającą zamieszkiwanie pod określonym adresem, przy czym jest to jedyny warunek konieczny do spełnienia (art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.). Po utracie mocy art. 9 ust. 2 wzmiankowanej ustawy zameldowanie nie jest związane z posiadaniem uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Skarżąca wystąpiła o zameldowanie na pobyt czasowy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod określonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Z brzmienia art. 10 ust. 1 wynika, że to przebywanie musi mieć walor choćby minimalnej trwałości. W toku przeprowadzonego postępowania zarówno sama skarżąca w protokole z dnia [...] marca 2003 r. oświadczyła, iż nie mieszka w budynku położonym w C. przy ul. [...], a jedynie przebywa na działce, ponieważ pan M., zajmujący budynek bez tytułu prawnego, nie wpuszcza ją do domu. Oświadczenie skarżącej potwierdzają również przeprowadzone przez Komisariat Policji w J. kontrole meldunkowe, jak i przesłuchania świadków. Tym samym, zdaniem Sądu, nie zostały spełnione przesłanki zameldowania W.S. na pobyt czasowy. Argumenty sformułowane w odwołaniu, w szczególności, iż skarżąca jest właścicielką sporej nieruchomości, a w stosunku do zamieszkującej aktualnie w niej rodziny M. została orzeczona prawnym wyrokiem eksmisja, nie mogą mieć wpływu na ocenę spełnienia warunku zamieszkiwania w lokalu, o którym mowa w art. 10 ust. 1. cytowanej ustawy, a poprzez to na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, w oparciu o art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.