V SA 4078/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Joanna Kube, Protokolant Iwona Cichocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2004 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 Nr 87, poz. 960 ze zm.), orzekł o wymeldowaniu G. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu wskazał, iż w konsekwencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. stwierdzającego o niezgodności art. 9 ust. 2 cyt. wyżej ustawy z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 716), do wydania przez organ, na wniosek strony lub z urzędu, decyzji o wymeldowaniu niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym artykule, tj. warunku faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się. W sprawie warunek ten został spełniony, gdyż G. S. nie zamieszkuje w spornym lokalu. Powyższa decyzja została wysłana stronie na wskazany przez G. S. adres do doręczeń korespondencji, tj. lokal nr [...] przy ul. [...] w W. (k. 31 odwr.), jednakże w dniu 26 maja 2003 r. została zwrócona z adnotacją Urzędu Pocztowego W. , iż przesyłka była awizowana lecz nie została podjęta (k. 68). W dniu 27 maja 2003 r. ponownie wysłano decyzję na podany adres, lecz i tym razem urząd pocztowy zwrócił przesyłkę organowi 18 czerwca 2003 r., jako niepodjętą w terminie (k. 70). Pismem z [...] czerwca 2003 r. Urząd W. powiadomił występujących o wymeldowanie K. i D. G.iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2003 r. orzekająca o wymeldowaniu G. S. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. jest prawomocna i została zrealizowana (k. 72). W dniu 5 sierpnia 2003 r. zgłosiła się do organu G.S. i odebrała decyzję o wymeldowaniu, składając jednocześnie od niej odwołanie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu stwierdził m.in., iż wniosek "o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest bezzasadny", gdyż zainteresowana decyzję odebrała osobiście w organie gminy w dniu 5 sierpnia 2003 r. i w tym samym dniu złożyła odwołanie. Termin 14 dni do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie, a zatem odwołanie zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Podkreślono też, iż strona jako adres do doręczeń korespondencji wskazała lokal nr [...] przy ul. [...] w W., zaś w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania została powiadomiona o wynikającym z art. 41 § 1 kpa obowiązku zawiadomienia organu o każdorazowej zmianie swojego adresu. Została wówczas również uprzedzona, iż w razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma na adres dotychczasowy wywołuje skutek prawny, tzn. uznaje się je za doręczone prawidłowo (art. 41 § 2 kpa). Zmianę adresu korespondencyjnego z ul. [...] na ul. [...] w W. G S. zgłosiła dopiero w odwołaniu. Rozpoznając odwołanie Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji, iż w sprawie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. opuszczenie lokalu przez G. S.. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego G.S. wniosła o uchylenie powyższej decyzji jako niezgodnej z prawem podnosząc, iż nigdy nie nastąpił fakt opuszczenia miejsca stałego pobytu, co jest jednoznaczne z brakiem obowiązku wymeldowania. W odpowiedzi na skargę organ nie stwierdził podstaw do zmiany zajętego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym właściwym w sprawie przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta wykonywana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w kontekście powyższych uwag należy na wstępie stwierdzić, iż organ odwoławczy mylnie przyjął, iż nie została ona skarżącej skutecznie doręczona i że termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg od dnia odebrania przez nią osobiście decyzji w siedzibie organu w dniu 5 sierpnia 2003 r. Skoro bowiem organ stwierdza, iż przesyłka – list polecony zawierający odpis zaskarżonej decyzji, została wysłana na wskazany przez stronę adres do doręczeń korespondencji, zaś z informacji urzędu pocztowego wynika, iż korespondencja nie została podjęta w terminie pomimo, że zawiadomienie o jej nadejściu umieszczono w skrzynce listowej, to brak było podstaw do uznania, iż nie została ona doręczona zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. W myśl bowiem z art. 44 kpa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy, w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. W sprawie nie budzi wątpliwości, że czynności objęte dyspozycją tego przepisu zostały wykonane. Przesyłka zawierająca decyzję, wysłana na wskazany przez stronę adres była awizowana w sposób określony w tym przepisie, a zatem należało przyjąć, iż została ona skutecznie doręczona. Zatem organ odwoławczy nie mógł przyjąć, iż termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg od dnia odebrania decyzji przez skarżącą i został on zachowany, w związku z czym wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest "bezzasadny". Stwierdzić bowiem należy, iż odebranie przez zainteresowaną decyzji w Delegaturze Biura Administracji Spraw Obywatelskich w Dzielnicy B.(k. 75) nie czyniło nieskutecznym wcześniejszego jej doręczenia, spełniającego warunki z art. 44 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1999 r., sygn. akt V SA/1880/98, Lex nr 49422). Organ rozpoznając odwołanie wniesione po upływie terminu zakreślonego przepisem art. 129 § 2 kpa, bez wcześniejszego rozstrzygnięcia wniosku skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu, rażąco naruszył przepisy art. 44 i 59 § 1 i 2 kpa, a zatem podjęta decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji Sąd nie odnosił się do kwestii będących przedmiotem skargi. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.