V SA 4384/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Rysz, Sędziowie NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.), WSA Joanna Zabłocka, Protokolant Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A.W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał zgłoszenie celne według dokumentu SAD nr [...] dokonane przez A.W. dnia [...] marca 2000 r. za nieprawidłowe. Decyzja została wysłana za pośrednictwem poczty w dniu [...] marca 2003 r. : -na adres dla doręczeń ustanowionego przez Stronę pełnomocnika – doradcy podatkowego P.M. i zwrócona, po awizowaniu w dniach 10 i 18 marca 2003 r., do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" oraz -na adres miejsca zamieszkania Strony, gdzie odbiór pokwitowała w dniu 11 marca 2003r. E.W. mieszkającą pod w/w adresem [...] Skarżącego. Odwołanie od decyzji zostało nadane w urzędzie pocztowym 24 czerwca 2003 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2003 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. została doręczona w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej w dniu 17 marca 2003 r. Ponieważ odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym dnia 24 czerwca 2003 r. zostało ono nadane z uchybieniem terminu określonego w art.. 223 § 2 Ordynacji podatkowej A.W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie Dyrektora Izby Celnej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W skardze zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 253§2 pkt 1 i art. 254§2 kodeksu celnego i art. 120, 121§1, 122, 124, 144, 145§2, 148§2 pkt 2, 151, 210§4, 212, 223§2 pkt 1, 228§ pkt 2, Ordynacji podatkowej. Rozwijając zarzuty zawarte w skardze oraz w piśmie przygotowawczym z 14 czerwca 2004 r. Skarżący podniósł, że w dniu 4 marca 2003 r. cofnął pełnomocnictwo udzielone P. M., o czym zawiadomił Urząd Celny w P. faxem w dniu 10 marca 2003 r. a następnie pismem poleconym z dnia 11 marca 2003 r. Cofnięcie pełnomocnictwa było przyczyną odmowy przyjęcia pisma przez dotychczasowego pełnomocnika. Wskazał, że pomimo tego organ celny uznał za prawidłowe doręczenie decyzji dokonane do rąk osoby nieuprawnionej do jej odbioru. Zarzucił organowi celnemu, że ten błędnie nie zaznaczył na przesyłce skierowanej na adres zamieszkania Skarżącego, iż sprawa dotyczy jego działalności gospodarczej. Podniósł, że jemu, jako podmiotowi prowadzącemu firmę, pismo powinno być doręczone w siedzibie podmiotu osobie upoważnionej do odbioru pism. W ocenie Skarżącego decyzja wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. została stronie (tj. pełnomocnikowi K.N. ustanowionej w sprawie w dniu 27 kwietnia 2003 r.) skutecznie doręczona w dacie przekazania przez E.W. i konsekwencji z dniem 12 czerwca 2003 r. wywiera ona skutki związane z doręczeniem zarówno dla strony, jak i organu, który ją wydał. Podniósł jeszcze, że Dyrektor Izby Celnej dokonał rozstrzygnięcia w sprawie, która uległa przedawnieniu, w związku z czym organ winien był wydać decyzję o umorzeniu postępowania, a nie postanowienie o wniesieniu odwołania po terminie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i dodatkowo wyjaśnił, że wobec faktu, iż pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu w placówce pocztowej pisma skierowanego na adres pełnomocnika P.M. datowane było na dzień 10 marca 2003 r. i w tym dniu organ został powiadomiony o cofnięciu pełnomocnictwa, uznać należy, że decyzja została skutecznie doręczona na adres zamieszkania Strony w trybie art. 148 Ordynacji podatkowej w dniu 11 marca 2003 r. Podniósł, że za bezpodstawny należy uznać zarzut Strony, że prowadzona przez A. W. firma stanowi jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej. W świetle obowiązujących przepisów A.W. jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. W związku z tym należało dokonać doręczenia w miejscu zamieszkania lub pracy Skarżącego, a w przypadku nieobecności adresata doręczyć przesyłkę dorosłemu domownikowi, co zostało wykonane poprzez doręczenie decyzji dnia 11 marca 2003 r. E.W. [...] skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. (Dz.U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa sprawa jako nie rozpoznana przez NSA przed 1.01.2004 r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny. W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lutego 2003 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej. A.W. prowadzący działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jest osobą fizyczną , a nie jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, jak podnosił w skardze ( por. postanowienie SN z 4.9.1996r. IIIARN 33/96 OSN 1997, Nr 6, poz. 89 ). Zgodnie z art. 148 §1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w ich miejscu zamieszkania lub miejscu pracy, natomiast zgodnie z art. 145§2 Ordynacji podatkowej, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. Dnia 16 stycznia 2003 roku do Urzędu Celnego w P. wpłynęło pismo zawierające pełnomocnictwo doradcy podatkowego- P.M. do reprezentowania A.W. w postępowaniu celnym. W niniejszej sprawie jest niesporne, że wskazana na wstępie decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lutego 2003 r. została wysłana za pośrednictwem poczty w dniu [...] marca 2003 r. : - na adres dla doręczeń ustanowionego przez Stronę pełnomocnika – doradcy podatkowego P.M. i zwrócona, po awizowaniu w dniach 10 i 18 marca 2003 r., do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" oraz - na adres miejsca zamieszkania A.W. gdzie odbiór pokwitowała w dniu 11 marca 2003r. E.W. mieszkającą pod w/w adresem [...] Skarżącego. Wobec tego, że w dacie udzielenia pełnomocnictwa P.M. (16.01.2004 r.) doradca podatkowy nie był osobą uprawnioną do występowania w charakterze przedstawiciela bezpośredniego w postępowaniu celnym(art. 253§2 kodeksu celnego) doręczenie przedmiotowej decyzji P.M. nie mogło odnieść skutku w stosunku do A.W. Decyzja została natomiast skutecznie doręczona A.W. na adres zamieszkania w dniu 11 marca 2003 r. w trybie art. 149 w zw. z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak bowiem wskazano wyżej A.W. prowadzący działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jest osobą fizyczną, a nie jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, jak podnosił w skardze. Art. 149 Ordynacji podatkowej określa szczególny tryb doręczenia pisma stronie, wskazując, że w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Mieszkająca wspólnie z A.W. [...] E.W., jako osoba pełnoletnia składając podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zobowiązała się do oddania doręczonej przesyłki adresatowi. Takie doręczenie jest prawidłowe i skuteczne z datą wskazaną na dowodzie doręczenia pisma (decyzji). W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W., wydane na podstawie przepisów art. 228 § 1, art. 223 § 1 i § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, odpowiada prawu. Z tych przyczyn i na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało skargę oddalić jako bezzasadną.