V SA 4433/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędziowie NSA del. do WSA Maria Myślińska, NSA del. do WSA Marzenna Zielińska, , Protokolant Beata Smulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2004 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich 1. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...]. 2. Zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz E. P. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt l w zw. z art. 127 §3 k.p.a., art. l ust.2 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42 póz. 371), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wniosek E. P. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] o odmowie przyznania zainteresowanemu uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu decyzji podano, że E. P. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przyznania uprawnień kombatanckich. W dniu [...] czerwca 2003 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podjął decyzję o odmowie przyznania uprawnień z tytułu służby w Armii Krajowej, mając na względzie, iż zainteresowany w czasie wnioskowanej działalności kombatanckiej miał 12 lat. Przyjął, że działalność konspiracyjna strony mająca charakter pomocniczy, nie stanowi wystarczającej podstawy do przyznania uprawnień w oparciu o art. l ust. 2 pkt 3 ustawy kombatanckiej. Na skutek wniosku E. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu podtrzymał uprzednio zajęte stanowisko. Nie wykluczając, iż zainteresowany udzielał pomocy członkom ruchu oporu stwierdził, iż brak jest dowodów świadczących o pełnieniu służby w organizacji podziemnej w rozumieniu przepisu art. l ust. 2 pkt 3 cytowanej ustawy. W ocenie organu pełnienie służby w ruchu oporu było tożsame z prowadzeniem w sposób zorganizowany i systematyczny działalności skierowanej przeciwko okupantowi, uzależnione od przynależności do określonej formacji, wyrażającej się w podporządkowaniu służbowym, w wyznaczeniu służbowego stanowiska i wykonywaniu zakreślonych czynności. Pomoc oddziałom partyzanckim, która nie była rozliczana według zasad dyscypliny obowiązującej żołnierzy ugrupowań konspiracyjnych, nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień kombatanckich. Powyższą decyzję wnioskodawca zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze żądającej uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania uprawnień kombatanckich - zarzucił, że mimo młodego wieku był zaprzysiężonym członkiem organizacji podziemnej i uczestnikiem w ruchu oporu. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, iż w związku z wejściem w życie z dniem l stycznia 2004 r. ustaw inicjujących dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne — ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 póz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.s.a. (Dz. U. Nr 153 póz. 1270), sądową kontrolę działalności administracji publicznej sprawują sądy administracyjne. Sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Wszystkie sprawy sądowo administracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 13 §1 ustawy p.s.a.). W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisów wprowadzających cyt. wyżej ustawy (Dz. U. 02 Nr 153 póz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, a także kierując się treścią przepisów o właściwości miejscowej - art. 13 §3 ustawy p.s.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (Dz. U. 03 nr 72 póz. 653), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy. W kontekście zarzutów skargi stwierdzić należy co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn, niż podniesione w zarzutach. Działając w granicach swojej właściwości, Sąd dokonał oceny zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Urzędu z [...] lipca 2003 r., w szczególności pod względem ich zgodności z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, normującymi zasady postępowania przed organami administracyjnymi w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Ocena ta wykazała, że wydane decyzje w tej sprawie są wadliwe. Organ administracyjny nie wyjaśnił dostatecznie sprawy, czym naruszył normę art. 7 i 9 k.p.a. Przy rozpoznaniu wniosku pominął bowiem okoliczność, że sprawa uprawnień kombatanckich wnioskodawcy była już przedmiotem postępowania administracyjnego, zakończonego wydaną przez Zarząd Główny [...] w dniu [...] czerwca 1983 r. decyzją ostateczną, utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Wojewódzkiego [...] w [...] o odmowie przyznania E. P. uprawnień kombatanckich z tytułu udziału w ruchu oporu na podstawie ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów (Dz. U. nr 16 póz. 122), z uwagi jak wskazano w uzasadnieniu na wiek zainteresowanego. W dniu 29 listopada 2002 r. E. P. zwrócił się do organu administracyjnego z wnioskiem o "ponowną weryfikację dokumentów" złożonych w 1983 r. Zakwestionował uprzednie rozstrzygnięcie, zarzucając, że przy jego wydaniu pominięto inne dowody w sprawie. Sama treść wniosku może budzić wątpliwości jakiego trybu on dotyczy. Uzasadnienie natomiast zmierza do wykazania, że wydane uprzednio decyzje były nieprawidłowe. Powyższa wątpliwość winna być wyjaśniona przez organ załatwiający sprawę przed wydaniem decyzji zgodnie z art. 7 i 9 k.p.a., bądź na drodze wezwania strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a.. Wbrew powyższemu organ administracyjny nie wyjaśniając sprawy przystąpił do merytorycznego jej rozstrzygnięcia i wydał decyzję z uchybieniem przepisów art. 7 k.p.a.. Uchybienie przepisom postępowania (art. 7, 9 k.p.a.) mające istotny wpływ na wynik sprawy uzasadnia na podstawie art. 145 § 1 pkt l lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02 Nr 153 poz. 1270) uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny podejmie czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia wniosku skarżącego z dnia 29 listopada 2002r., celem ustalenia dalszego trybu postępowania w sprawie. W związku z tym zobowiązany będzie zgodnie z art. 9 k.p.a. do należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na dalsze postępowanie w sprawie, a zwłaszcza o znaczeniu i skutku istnienia w obrocie prawnym decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 1983 r. ZW [...]. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcia nie mogą nastąpić w sposób dowolny, zwłaszcza taki, który nie liczyłby się z treścią uprzednio wydanej w sprawie decyzji administracyjnej w 1983 r., co wymagałoby rozważenia przez organ administracyjny zastosowania jednego z przewidzianych prawem trybów postępowania nadzwyczajnego. Przedmiotem tego postępowania winno być przeprowadzenie przez organ administracyjny kontroli prawidłowości wydanej uprzednio w postępowaniu zwykłym decyzji i o ile zajdą ku temu przesłanki jej weryfikacji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt l lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02 nr 153 póz. 1270) orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi, wydał w oparciu o art. 200 ustawy p.s.a.