V SA 4883/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Anna Mierzejewska Sędzia WSA - Ewa Grochowska – Jung (spr.) Asesor WSA - Andrzej Kołodziej Protokolant: - Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2005 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania – oddala skargę – Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T.O. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...]orzekającej o odmowie zameldowania T.O. na pobyt czasowy od dnia[...] lipca 2003 r. do dnia [...] lipca 2004 r. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...]podniósł, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., orzekającego o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 716, z dnia 19 czerwca 2002 r.), do zameldowania na pobyt stały lub czasowy, trwający ponad 2 miesiące w drodze decyzji administracyjnej, wystarczające jest wyłącznie ustalenie przez organ prowadzący postępowanie, czy w sprawie zaistniała bądź nie, przesłanka określona w art. 10 ust. 1 ustawy, tj. zamieszkanie w lokalu. Organ wskazał, iż warunek ten nie został spełniony, gdyż T.O. nie zamieszkuje w lokalu, w którym ubiega się o zameldowanie, a tym samym, nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T.O. wnosił o uchylenie decyzji, zarzucając, iż pominięte zostały argumenty, które przedstawiał w toku postępowania administracyjnego. W szczególności skarżący podnosił, iż organ nie wziął pod uwagę faktu istnienia tytułu wykonawczego Sądu Rejonowego dla W. I Wydziału Cywilnego z dnia [...] marca 2001 r., nakazującego skarżącemu opuszczenie lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Skarżący podnosił, iż jego była żona w lokalu przy ul. [...] stworzyła sytuację, w której od dawna szukał spokoju u swojej matki zamieszkałej przy ul. [...]w W.. Z tych też względów w lokalu matki był zameldowany czasowo. Ostatnio do dnia [...] lipca 2003 r. Matka skarżącego zmarła w dniu [...] stycznia 2003 r. Jak twierdzi skarżący w lokalu przy ul. [...] w W.nie mieszka, bowiem nie można w nim mieszkać z uwagi na konieczność przeprowadzenia dezynfekcji oraz remontu lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z argumentacją zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na jego obszarze znajduje się siedziba Wojewody [...] – art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga nie jest zasadna. W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. orzekającym o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z dnia 19 czerwca 2002 r. Nr 78, poz. 716), do zameldowania osoby na pobyt stały lub czasowy, trwający ponad dwa miesiące, w drodze decyzji administracyjnej, wystarczające jest wyłącznie ustalenie przez organ prowadzący postępowanie, czy w sprawie zaistniała bądź nie, przesłanka określona w art. 10 ust. 1 ustawy, tj. zamieszkania w lokalu. Wobec złożonych przez T.O. wyjaśnień w dniu 7 lipca 2003 r., a także treści jego skargi oraz składanych w postępowaniu administracyjnym pism okolicznością bezsporną jest, iż nie zamieszkiwał on i nie zamieszkuje w lokalu nr [...]przy ul. [...] w W., w którym ubiega się o zameldowanie, a tym samym nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie bowiem z treścią art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, obowiązana jest zameldować się na pobyt stały lub czasowy, najpóźniej przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia. Obowiązek meldunkowy, polegający na konieczności zameldowania się po stronie T,O, jednak nie powstał. Zasadnym jest więc uznanie przez organ, iż nie istnieją prawne podstawy do dokonania zameldowania skarżącego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 powołanej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.