V SA 4884/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Protokolant Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2004 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Urząd W.– Dzielnica W., Wydział Administracyjny Referat Ewidencji Ludności umorzył w dniu [...] marca 2003 r., na wniosek Z. W., na podstawie art. 61 § 4 kpa, postępowanie w sprawie wymeldowania J. M. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...]w W.. Prezydent. W. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], na podstawie art. 47 ustęp 2 w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o wymeldowaniu J. M. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Odwołanie od tej decyzji złożył J. M. w dniu 7 sierpnia 2003 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta W. orzekającej o wymeldowaniu J. M. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda [...] wskazał, że fakt niezamieszkiwania J.M. w przedmiotowym lokalu jest bezsporny. Sam zainteresowany wyjaśnił, iż w lokalu nie przebywa od około 14 lat, od kiedy ze względu na założenie nowej rodziny zamieszkał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W związku z tym, że opuszczenie lokalu przez wymienionego jest niewątpliwe, Wojewoda [...] uznał, że zaistniała przesłanka do wydania decyzji o wymeldowaniu w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Decyzja została J. M. doręczona w dniu 27 października 2003 r. Od decyzji tej J. M. złożył w dniu 24 listopada 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze, wnosząc o uchylenie decyzji zarzucił niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy, twierdząc iż decyzję wydano bez wnikliwego rozpatrzenia sprawy, nadto twierdził, iż uniemożliwiono mu przedłożenie istotnych dowodów oraz wyjaśnień. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem zbieżnym, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, iż w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody[...]– art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd posiada wyłącznie uprawnienie do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepis ten zawiera dwa stany faktyczne, których przesłanki muszą być spełnione łącznie, żeby organ mógł wydać decyzję w sprawie wymeldowania, a mianowicie: 1) osoba utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, 2) osoba, która bez wymeldowania opuściła miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Przepis art. 9 ust. 2 nakładał na osobę dokonującą zameldowania się na pobyt stały lub czasowy ponad 2 miesiące obowiązek przedstawienia organowi meldunkowemu potwierdzenie uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01) orzekł o niezgodności przepisu art. 9 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z przepisów art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP. Przepis ten utracił moc od 19 czerwca 2002 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia (OTK-A 2002/34) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 9 ust. 2 cytowanej ustawy dotyczy danych, które również są objęte ewidencją ludności, a zameldowanie jest formą realizacji obowiązku meldunkowego przez zgłoszenie wymaganych danych właściwemu organowi. W uzasadnieniu podnosi też, że stosowanie art. 9 ust. 2 odnosi się również do art. 15 ust. 2, art. 29 ust. 1 i art. 47 ust. 2 omawianej ustawy. Oznacza to, że w pierwszym stanie faktycznym przepisu art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy, nie występuje już z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. – przesłanka uprawnienia do przebywania w lokalu. Czyli, jeżeli osoba posiadająca dotychczas uprawnienie do przebywania w lokalu opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania, to od dnia 19 marca 2002 r. wystarczającą i jedyną przesłanką do wymeldowania, jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu bez wymeldowania. Należy w związku z tym stwierdzić, iż organ administracyjny prawidłowo przyjął, że badaniu i ocenie w przedstawionej sprawie podlega jedynie fakt niezamieszkiwania przez J. M. w lokalu nr [...] przy ul. [...]w W.. Jest faktem bezspornym potwierdzonym przez samego skarżącego przesłuchanego w charakterze strony w dniu 11 czerwca 2003 r. i 15 września 2003 r., iż nie przebywa on w tym lokalu od około 14 lat, kiedy to ze względu na założenie nowej rodziny zamieszkał w lokalu nr [...] przy ul. [...]w W. do chwili obecnej. Wbrew twierdzeniu skarżącego organy obu instancji wyczerpująco wyjaśniły istotne okoliczności sprawy przeprowadzając postępowanie wnikliwie i z zachowaniem wymogów postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 powołanej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.