V SA 5125/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Asesor sądowy w WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - Barbara Gałecka, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi S R na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: |Przewodniczący |Sędzia WSA |- Małgorzata Rysz | |Sędzia WSA |- Barbara Mleczko-Jabłońska | |Asesor sądowy w WSA |- Michał Sowiński (spr.) | |Protokolant |- Barbara Gałecka | po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi S R na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt V SA 5125/03 UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 marca 2002 r. sygn. akt V SA 1967/01 uchylił decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] o pozbawieniu S R uprawnień kombatanckich z uwagi na to, iż uzyskał on uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" w rozumieniu art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, iż Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie wyjaśnił czy podczas służby w [...] Pułku Korpusu Bezpieczeństwa Publicznego w latach 1948-1950 strona uczestniczyła w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił S R uprawnień kombatanckich. W następstwie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję własną z dnia [...] czerwca 2003 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że S R uzyskał uprawnienia kombatanckie na podstawie decyzji Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD w C z dnia [...].12.1984 r. wyłącznie z tytułu udziału w walce o utrwalenie władzy ludowej w okresie od [...]1948 r. do [...] 1948 r. podczas służby w Wojsku Polskim od [...] czerwca 1948 r. do [...] października 1950 r. Jak wynika z pisma Instytutu Pamięci Narodowej z [...] lipca 2002 r. jednostki KBW, w których S R pełnił służbę w latach 1948-1950 brały udział w walkach zbrojnych z organizacjami: "Wolność i Niezawisłość", Narodowymi Siłami Zbrojnymi, Armią Krajową oraz z bandami rabunkowymi. Brak jest natomiast informacji o udziale żołnierzy tej jednostki w walkach z UPA. W ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie stanowi potwierdzenia jakiejkolwiek działalności kombatanckiej S R w rozumieniu art. 1-4 ustawy o kombatantach. W szczególności za działalność kombatancką ustawodawca nie uznał służby w Wojsku Polskim po 30 czerwca 1947 r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S R zarzucił organowi nienależyte wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności. Podniósł, iż z zaświadczenia o przebiegu służby wydanego przez Centralne Archiwum Wojskowe wynika, iż brał udział w walkach z bandami rabunkowymi, które, w jego ocenie, stanowiły pozostałości rozbitych band UPA. Zaznaczył ponadto, iż w aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD w C z dnia [...] maja 1986 r., z którego wynika, że brał udział w likwidacji pozostałości bandy UPA. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi, tak jak w niniejszej sprawie, zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja wydana została bez należytego wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie, które szczegółowo omówiono w wyroku NSA z dnia 22 marca 2002 r. W powołanym wyroku Sąd wskazał, iż wbrew stanowisku organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia w aktualnym stanie sprawy, iż skarżący nie brał udziału w walkach z oddziałami UPA. W ocenie Sądu nie żądając od skarżącego złożenia zaświadczenia o przebiegu służby organ nie wyjaśnił należycie powyższej kwestii czym naruszył art. 7 i 77 kpa. Zalecenia NSA zostały zrealizowane poprzez zwrócenie się do Centralnego Archiwum Wojskowego o nadesłanie informacji o rodzajach formacji z którymi walczyły jednostki, w których służył skarżący. Ponadto organ zwrócił się do skarżącego o nadesłanie szczegółowej relacji z przebiegu służby wojskowej oraz zeznań świadków mogących poświadczyć fakt udziału w walkach z UPA. Z informacji przekazanej przez Instytut Pamięci Narodowej wynika, iż jednostki KBW w których służył skarżący w latach 1948-1950, brały udział w walkach zbrojnych z organizacjami: "Wolność i Niezawisłość", Narodowymi Siłami Zbrojnymi, Armią Krajową oraz z bandami rabunkowymi. W oparciu o powyższe, w ocenie Kierownika Urzędu, nie budzi wątpliwości fakt, iż jednostka w której służył skarżący nie walczyła z oddziałami UPA, a podniesione przez stronę okoliczności udziału w walkach z oddziałami UPA nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. W ocenie Sądu, stanowiska organu administracji nie można podzielić, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcie. Kierownik Urzędu orzekając w sprawie oparł się jedynie na informacji uzyskanej z IPN o przebiegu walk z udziałem [...] Pułku KBW nie wyjaśniając wszystkich okoliczności sprawy. W szczególności organ nie zbadał okoliczności przedstawionych przez skarżącego w piśmie z dnia[...]11.2002 r. stanowiącym odpowiedź na pismo organu orzekającego z [...] .11.2002 r. W powyższym piśmie skarżący wskazał dwóch nieżyjących świadków S P i TL, którzy wspólnie z nim brali udział w walkach z oddziałami UPA. Powołał się przy tym na akta sprawy SP, które zostały przesłane do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w dniu [..].12.2000 r. Organ orzekający nie przeprowadził stosownego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie przez co naruszył zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 i 77 § 1 kpa. Kierownik Urzędu celem wyjaśnienia tej kwestii winien przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe, z uwzględnieniem dokumentów wskazanych przez skarżącego i na podstawie oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego ustalić czy wobec skarżącego istotnie istnieją podstawy uzasadniające pozbawienie go uprawnień kombatanckich. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. Mając na względzie, iż zaskarżona decyzja jest pozbawiona cechy prawomocności Sąd nie orzekł w kwestii wstrzymania jej wykonania.