V SA 5283/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr), Sędziowie NSA Małgorzata Dałkowska-Szary, WSA Mirosława Pindelska, Protokolant Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę - Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego według dokumentu SAD z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] przez [...] Sp. z o.o. w [...], Dyrektor Urzędu Celnego [...] w [...] objął procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzoną z N. partię rurek intubacyjnych z [...] - 3 szt. do układu sztucznego oddychania, stanowiących według umowy z firmą [...] w [...] wyroby określone jako " oprzyrządowanie do produktów medycznych" ([...]). Wartość celna przedmiotu importu przyjęta została w deklarowanej w dokumencie SAD wysokości obejmującej jako jej składnik wartość (cenę) transakcyjną wynikającą z przedstawionej przy zgłoszeniu faktury eksportera M.- N. w wysokości 323,07 DEM. Decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...], wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2b Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, którą określił w skorygowanej (podwyższonej) wysokości, ustalonej przez doliczenie do deklarowanej wartości celnej proporcjonalnej do dostawy zgłoszonej [...].01.2000 r. części opłaty z tytułu importu tego rodzaju towarów, uiszczonej eksporterowi przez importera w kwocie 50.000 USD, ponad pierwotnie fakturowane ceny wynikające z rachunków eksportera przedstawionych przy zgłoszeniach celnych. Fakt uiszczenia przez importera powyższej opłaty ujawniony został w wyniku kontroli celnej przeprowadzonej u importera po przyjęciu przez organ celny zgłoszenia celnego z [...].01.2000 r. Organ celny pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że uiszczenie przez importera opłaty w kwocie 50.000 USD stanowiło warunek sprzedaży przez eksportera towarów z grupy "produkty do urządzeń" ([...]), przewidziany w art. 23 § 9 Kodeksu celnego i uzasadniona jest dokonana korekta deklarowanej wartości celnej przedmiotu importu. Orzekając w sprawie na skutek odwołania importera Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji, podzielając stanowisko i argumentację przedstawione w uzasadnieniu decyzji tego organu. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej opłaty poniesione przez spółkę w zamian za prawo do wyłącznej dystrybucji towarów opatrzonych znakiem towarowym, należy zakwalifikować jako opłaty licencyjne w rozumieniu art. 30 pkt3 Kodeksu celnego . Tym samym ponieważ uiszczenie przez importwra opłaty w kwocie 50.000 USD stanowiło warunek sprzedaży przez eksportera towarów, uzasadniona jest korekta deklarowanej wartości celnej. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu [...] grudnia 2003r. [...] Sp. z o.o. w [...] wystąpiła z żądaniem uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...], zarzucając naruszenie przepisów art. 30 § 2 i § 3 pkt 2 Kodeksu celnego przez błędne zastosowanie, a ponadto sprzeczność ustaleń organu celnego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżąca podniosła, że – przedłużona aneksem z [...].01.2000 r. na dalszy roczny okres – pierwotna roczna umowa skarżącej z eksporterem z [...].10.1999 r., przyznająca jej prawo wyłączności dystrybucji importowanych przez nią towarów z grupy "produktów do urządzeń", nie przewidywała dodatkowej opłaty za wyłączność dystrybucji. Tego rodzaju opłata zastrzeżona została dopiero w aneksie przedłużającym umowę na dalszy roczny okres i jej świadczenie – zdaniem skarżącej – stanowiło zapłatę za prawo wyłączności w drugim roku obowiązywania umowy. Spółka zarzuciła, że wbrew ustaleniom organów celnych występująca w sprawie opłata w wysokości 50.000 USD nie ma charakteru opłaty licencyjnej, a przedstawiona w sprawie wykładnia tego pojęcia pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednakże również w drugim roku wartość celna realizowanych w tym okresie dostaw nie podlegała zwiększeniu o stosowną część powyższej opłaty, gdyż jej uiszczenie – zdaniem skarżącej – nie stanowiło warunku "zakupu" towarów od eksportera. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, właściwy w sprawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje. W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sady administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie stwierdzić należy ,że podniesione przez skarżącą zarzuty nie są zasadne. W myśl art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Stosownie do zasady przewidzianej w art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy. W niniejszej sprawie wartość celna przedmiotu importu określona została w przyjętym przez organ celny zgłoszeniu celnym w wysokości obejmującej zadeklarowane w tym dokumencie wartość (cenę) transakcyjną wynikającą z dołączonej do zgłoszenia faktury eksportera. Z ustaleń dokonanych w wyniku późniejszej kontroli celnej przeprowadzonej u importera wynika, że w dniu [...].10.1999 r. zawarta została przez skarżącą z eksporterem na okres 1 roku umowa dotycząca importu przez skarżącą towarów określonych jako "produkty do urządzeń", określona jako umowa dystrybucyjna, która zmieniona została aneksem nr 1 tych podmiotów z [...].01.2000 r. Zmienione zostało postanowienie precyzujące "okres umowy" w ten sposób, że roczny okres obowiązywania umowy zastąpiono okresem dwuletnim. Ponadto wprowadzone zostało do umowy z [...] października 1999 r. dodatkowe postanowienie przewidujące powinność skarżącej zapłaty eksporterowi kwoty 50.000 USD za prawo do wyłącznej dystrybucji "produktów do urządzeń.", przewidziane zarówno w pierwotnej rocznej umowie, jak i w dwuletniej umowie ukształtowanej aneksem z [...].01.2000 r. Treść aneksu, wobec braku odmiennego w nim postanowienia, uzasadnia ocenę, że ostatecznie w wyniku aneksu ukształtowana została między wymienionymi podmiotami dwuletnia umowa (na czas od [...].10.1999 r. do [...].10.2001 r.), przewidująca opłatę w kwocie 50.000 USD za prawo wyłącznej dystrybucji w odniesieniu do ogółu tego rodzaju produktów, stanowiących przedmiot wszelkich dostaw zrealizowanych przez eksportera w całym powyższym okresie 2 lat, a nie tylko dostaw wykonanych w okresie od daty aneksu z [...].01.2000 r. Oceny tej nie podważa okoliczność, że w dacie aneksu upłynęło już część okresu (prawie 4 miesiące) pierwotnej rocznej umowy z [...].10.1999. W przypadku bowiem zgodnej woli podmiotów długoterminowej umowy, dopuszczalne jest dokonanie jej zmiany w zakresie należnego sprzedawcy (eksporterowi) od kupującego (importera) ekwiwalentu, także w odniesieniu do dostaw towaru wykonanych przed zmianą umowy. Zatem zmienione aneksem warunki umowy dotyczą również dostawy towaru objętej przedmiotowym zgłoszeniem celnym z dnia [...] stycznia 2000r. Nie może odnieść skutku zarzut skarżącej, że omawiana opłata nie stanowiła warunku sprzedaży towaru skarżącej przez eksportera. Proporcjonalna do fakturowanej wartości konkretnej dostawy (zrealizowanej w okresie obowiązywania umowy) część opłaty za wyłączność dystrybucji, łącznie z należnością określoną przez eksportera w przedstawionym przy zgłoszeniu rachunku, z tytułu sprzedaży towaru skarżącej na warunkach przewidzianych umową (z zastrzeżeniem prawa skarżącej jako kupującego do wyłącznej dystrybucji) stanowiła bowiem cenę (wartość) transakcyjną w rozumieniu art. 23 § 1 Kodeksu celnego, którą będąc powinnym świadczeniem wzajemnym importera, z istoty swej warunkowała możliwość sprzedaży towaru importerowi. Znajduje to potwierdzenie także w treści postanowienia ust. 8.2 umowy z [...].10.1999 r., uzależniającego jej przedłużenie od spełnienia przez importera wszystkich przewidzianych w niej obowiązków, zatem także obowiązku opłaty z tytułu wyłączności dystrybucji. Dodatkowo należy podnieść ,że ust. 8 pkt 3 tejże umowy wyraźnie stanowi, że eksporterowi przysługuje prawo do natychmiastowego zakończenia umowy w przypadku braku zapłaty w ciągu 21 dni po pisemnym wezwaniu. Zatem prawo natychmiastowego rozwiązania umowy ze względu na brak płatności jednoznacznie wskazuje, że wszelkie płatności, w tym opłaty dystrybucyjne, są warunkiem sprzedaży. Podnieść przy tym należy, że omawiana umowa została przez strony określona jako umowa dystrybucyjna. Niemniej zawierając uregulowania w zakresie dystrybucji określa również warunki nabycia przez skarżącą produktów celem dalszej dystrybucji. Warunki te określone zostały na zasadzie umowy kupna -sprzedaży produktów przeznaczonych do dystrybucji. W ust 2 umowy strony określiły zasady i warunki sprzedaży produktu. Ustaliły, że sprzedaż będzie dokonywana w formie pojedynczych umów zawieranych w postaci złożonego zamówienia przez importera oraz faktu potwierdzenia zamówienia przez eksportera. Zatem umowa dystrybucji, umowa o charakterze ciągłym, przewidywała ramowa ale bezwzględne warunki do spełnienia przy zawieraniu umów jednostkowych sprzedaży produktu. Opłata dystrybucyjna była jednym z tych warunków. Wynika to wprost z faktu , iż brak opłaty dawał eksporterowi bezwarunkowe prawo rozwiązania całej umowy. Co prawda organy celne uzasadniając swoje decyzje używały zamiennie określeń dotyczących opłaty dystrybucyjnej i opłaty licencyjnej. Dokonały również zdefiniowania pojęcia opłaty licencyjnej dając wyraz temu ,że określona przez strony umowy z dnia [...] października 1999r., opłata dystrybucyjna ma charakter opłaty licencyjnej. Sąd orzekający nie podziela w tym względzie ustaleń organów co do charakteru opłaty. Przewidziana aneksem z dnia [...] stycznia 2000r. do umowy dystrybucyjnej z [...] października 1999r. opłata 50.000USD ma charakter wyłącznie opłaty dystrybucyjnej. Nieprawidłowe określenie przez organy celne powyższej opłaty jako opłaty licencyjnej nie stanowi uchybienia skutkującego uchyleniem decyzji. Wynika to z faktu, że było to dodatkowe, a nie jedyne określenie opłaty oraz faktu wskazania w decyzjach organów celnych podstawy prawnej dotyczącej opłaty dystrybucyjnej tj. art. 30 § 2 i §3 pkt 2 Kodeksu celnego. W świetle powyższych ustaleń nie budzi zastrzeżeń dokonana przez organy celne korekta wartości celnej przez jej zwiększenie z tytułu omawianej opłaty, rozliczonej proporcjonalnie do wartości towarów odprawionych w okresie od [...] .11.1999 r. do [...].09.2001 r. objętym umową z [...].10.1999 r. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało oddalić skargę jako niezasadną.