V SA 5285/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę - Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego według dokumentu SAD z dnia [...] .01.2000 r. nr [...] przez [...] Sp. z o.o. w [...], Dyrektor Urzędu Celnego w [...] objął procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzoną z N. sprzęt medyczny w postaci rurek intubacyjnych z [...], stanowiących według umowy z eksporterem, [...] w [...], wyroby określone jako "produkty do urządzeń" ([...]). Wartość celna przedmiotu importu przyjęta została w deklarowanej w dokumencie SAD wysokości obejmującej jako jej składnik wartość (cenę) transakcyjną wynikającą z przedstawionej przy zgłoszeniu faktury eksportera w wysokości 2.692,80 DEM. Decyzją z dnia [...].10.2002 r. nr [...], wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2b Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, którą określił w skorygowanej (podwyższonej) wysokości, ustalonej przez doliczenie do deklarowanej wartości celnej proporcjonalnej do dostawy zgłoszonej [...].01.2000 r. części opłaty z tytułu importu tego rodzaju towarów, uiszczonej eksporterowi przez importera w kwocie 50.000 USD, ponad pierwotnie fakturowane ceny wynikające z rachunków eksportera przedstawionych przy zgłoszeniach celnych. Fakt uiszczenia przez importera powyższej opłaty ujawniony został w wyniku kontroli celnej przeprowadzonej u importera po przyjęciu przez organ celny zgłoszenia celnego z [...].01.2000 r. Organ celny pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że uiszczenie przez importera opłaty w kwocie 50.000 USD stanowiło warunek sprzedaży przez eksportera towarów z grupy "produktów do urządzeń", przewidziany w art. 23 § 9 Kodeksu celnego i uzasadniona jest dokonana korekta deklarowanej wartości celnej przedmiotu importu. Orzekając w sprawie na skutek odwołania importera Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...].11.2003 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji z [...].10.2002 r., podzielając stanowisko i argumentację przedstawione w uzasadnieniu decyzji tego organu. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] Sp. z o.o. wystąpiła z żądaniem uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...], zarzucając naruszenie przepisów art. 30 § 2 i § 3 pkt 2 Kodeksu celnego przez błędne zastosowanie, a ponadto sprzeczność ustaleń organu celnego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżąca podniosła, że – przedłużona aneksem z [...].01.2000 r. na dalszy roczny okres – pierwotna roczna umowa skarżącej z eksporterem z [...].10.1999 r., przyznająca jej prawo wyłączności dystrybucji importowanych przez nią towarów z grupy "produktów do urządzeń", nie przewidywała dodatkowej opłaty za wyłączność dystrybucji. Tego rodzaju opłata zaskarżona została dopiero w aneksie przedłużającym umowę na dalszy roczny okres i jej świadczenie – zdaniem skarżącej – stanowiło zapłatę za prawo wyłączności w drugim roku obowiązywania umowy. Jednakże również w drugim roku wartość celna realizowanych w tym okresie dostaw nie podlegała zwiększeniu o stosowną część powyższej opłaty, gdyż jej uiszczenie – zdaniem skarżącej – nie stanowiło warunku "zakupu" towarów od eksportera. Tym bardziej opłaty tej – zdaniem skarżącej – nie można traktować jako zakupu towarów, które sprzedane i dostarczone zostały jej przez eksportera przed zawarciem aneksu do umowy z [...].10.1999 r. i przed uiszczeniem opłaty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, właściwy w sprawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje. W myśl art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Stosownie do zasady przewidzianej w art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy. W niniejszej sprawie wartość celna przedmiotu importu określona została w przyjętym przez organ celny zgłoszeniu celnym w wysokości obejmującej zadeklarowane w tym dokumencie wartość (cenę) transakcyjną wynikającą z dołączonej do zgłoszenia faktury eksportera. Z ustaleń dokonanych w wyniku późniejszej kontroli celnej przeprowadzonej u importera wynika, że w dniu [...].10.1999 r. zawarta została przez skarżącą z eksporterem na okres 1 roku umowa dotycząca importu przez skarżącą towarów określonych jako "produkty do urządzeń", określona jako umowa dystrybucyjna, która zmieniona została aneksem nr 1 tych podmiotów z [...].01.2000 r. Zmienione zostało postanowienie precyzujące "okres umowy" w ten sposób, że roczny okres obowiązywania umowy zastąpiono okresem dwuletnim. Ponadto wprowadzone zostało do umowy z [...].10.1999 r. dodatkowe postanowienie przewidujące powinność skarżącej zapłaty eksporterowi kwoty 50.000 USD za prawo do wyłącznej dystrybucji "produktów do urządzeń", przewidziane zarówno w pierwotnej rocznej umowie, jak i w dwuletniej umowie ukształtowanej aneksem z [...].01.2000 r. Treść aneksu, wobec braku odmiennego w nim postanowienia, uzasadnia ocenę, że ostatecznie w wyniku aneksu ukształtowana została między wymienionymi podmiotami dwuletnia umowa (na czas od [...].10.1999 r. do [...].10.2001 r.), przewidująca opłatę w kwocie 50.000 USD za prawo wyłącznej dystrybucji w odniesieniu do ogółu tego rodzaju produktów, stanowiących przedmiot wszelkich dostaw zrealizowanych przez eksportera w całym powyższym okresie 2 lat, a nie tylko dostaw wykonanych w okresie od daty aneksu z [...].01.2000 r. Oceny tej nie podważa okoliczność, że w dacie aneksu upłynęło już część okresu (prawie 4 miesiące) pierwotnej rocznej umowy z [...].10.1999 r. W przypadku bowiem zgodnej woli podmiotów długoterminowej umowy, dopuszczalne jest dokonanie jej zmiany w zakresie należnego sprzedawcy (eksporterowi) od kupującego (importera) ekwiwalentu, także w odniesieniu do dostaw towaru wykonanych przed zmianą umowy. Nie może odnieść skutku zarzut skarżącej, że omawiana opłata nie stanowiła warunku sprzedaży towaru skarżącej przez eksportera. Proporcjonalna do fakturowanej wartości konkretnej dostawy (zrealizowanej w okresie obowiązywania umowy) część opłaty za wyłączność dystrybucji, łącznie z należnością określoną przez eksportera w przedstawionym przy zgłoszeniu rachunku, z tytułu sprzedaży towaru skarżącej na warunkach przewidzianych umową (z zastrzeżeniem prawa skarżącej jako kupującego do wyłącznej dystrybucji) stanowiła bowiem cenę (wartość) transakcyjną w rozumieniu art. 23 § 1 Kodeksu celnego, którą będąc powinnym świadczeniem wzajemnym importera, z istoty swej warunkowała możliwość sprzedaży towaru importerowi. Znajduje to potwierdzenie także w treści postanowienia ust. 8.2 umowy z [...].10.1999 r., uzależniającego jej przedłużenie od spełnienia przez importera wszystkich przewidzianych w niej obowiązków, zatem także obowiązku opłaty z tytułu wyłączności dystrybucji. Dodatkowo należy podkreślić, ze ust. 8.3 "a" tejże umowy wyraźnie stanowi, że eksporterowi przysługuje prawo natychmiastowego zakończenia umowy w przypadku braku zapłaty w ciągu 21 dni po pisemnym wezwaniu. Zatem prawo natychmiastowego rozwiązania umowy w oparciu o brak płatności jednoznacznie stanowi o tym, że wszelkie płatności, w tym opłaty dystrybucyjnej, są warunkiem sprzedaży. Podnieść należy, że omawiana umowa została przez strony ją zawierające określona jako umowa dystrybucyjna i na pewno nią jest. Niemniej jednak umowa ta zawiera również uregulowania dotyczące nabycia przez skarżącą produktów podlegających dalszej dystrybucji. Forma nabycia jaka została określona to umowa sprzedaży. Eksporter sprzedawał, a importer nabywał produkty przeznaczone do dystrybucji. W ust. 2 umowy, strony określiły zasady i warunki sprzedaży produktu. Ustaliły, że sprzedaż będzie dokonywana w formie pojedynczych umów zawieranych w postaci złożonego zamówienia przez importera oraz faktu potwierdzenia zamówienia przez eksportera. Zatem umowa dystrybucji, umowa o charakterze ciągłym, przewidywała ramowe, ale bezwzględne warunki do spełnienia przy zawieraniu umów jednostkowych sprzedaży produktu. Opłata dystrybucyjna była jednym z tych warunków umowy sprzedaży. Wynika to wprost z faktu, iż brak tej opłaty dawał eksporterowi bezwarunkowe prawo rozwiązywania całej umowy, w tym uregulowań dotyczących sprzedaży produktu. W świetle powyższych ustaleń nie budzi zastrzeżeń dokonana przez organy celne korekta wartości celnej przez jej zwiększenie z tytułu omawianej opłaty, rozliczonej proporcjonalnie do wartości towarów odprawionych w okresie od [...] .11.1999 r. do [...].09.2001 r. objętym umową z [...].10.1999 r. Co prawda organy celne uzasadniając swoje decyzje używały zamiennie określeń dotyczących opłaty dystrybucyjnej i opłaty licencyjnej. Dokonały również zdefiniowania opłaty licencyjnej dając wyraz temu, ze określona przez strony umowy [...].10.1999 r. opłata dystrybucyjna, ma charakter opłaty licencyjnej. Z taką definicją sąd orzekający się nie zgadza. Opłata powyższa ma wyłącznie charakter opłaty dystrybucyjnej związanej z odsprzedawaniem przez importera nabytego produktu. Dodatkowe określenie przez organy celne powyższej opłaty jako opłaty licencyjnej nie stanowi uchybienia skutkującego uchyleniem decyzji. Wynika to z faktu, że było to dodatkowe, a nie jedyne określenie opłaty oraz z faktu, ze prawidłowo została wskazana w decyzji pierwszoinstancyjnej i podzielona w zaskarżonej decyzji, podstawa prawna dotycząca opłaty dystrybucyjnej, tj. art. 30 § 2 i § 3 pkt 2 Kodeksu celnego wówczas obowiązującego, tj. z 9.01.1997 r. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało oddalić skargę jako niezasadną.