V SA 896/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Kazimierz Brzeziński (spr.) Sędzia NSA del. do WSA - Urszula Raczkiewicz Sędzia WSA - Małgorzata Rysz Protokolant - Katarzyna Wielgosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. w [...] w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego - oddala skargę - [...] Spółka z o.o. w [...] zgłosiła w dniu [...] kwietnia 2000 r. do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, na podstawie zgłoszenia celnego Nr [...] samochód ciężarowy [...] wnosząc o zwolnienie go od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt 34 Kodeksu celnego, jako środka trwałego stanowiącego przedmiot wkładu niepieniężnego podmiotu zagranicznego na pokrycie udziału w kapitale zakładowym spółki. Dyrektor Urzędu Celnego przyjął w/w zgłoszenie celne, co spowodowało objęcie samochodu procedurą dopuszczenia do obrotu i zwolnienie go od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt 34 Kodeksu celnego, z zastrzeżeniem nieodstępowania przez okres 3 lat, licząc od dnia dopuszczenia do obrotu. Pismem z dnia 26 września 2002 r. likwidator Spółki [...] poinformował Urząd Celny w [...], że w celu uzyskania środków na zaspokojenie roszczeń wierzycieli i pokrycie kosztów likwidacji Spółki podjął decyzję o zbyciu przedmiotowego samochodu na rzecz osoby trzeciej oraz wniósł o uznanie na podstawie art. 212 § 4 Kodeksu celnego, że mimo zbycia samochodu przed upływem okresu przewidzianego w art. 190 § 1 pkt 34 Kodeksu celnego dług celny nie powstał. Odpowiadając na powyższe pismo Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] poinformował likwidatora Spółki, że zbycie samochodu przed upływem okresu przewidzianego w art. 190 § 1 pkt 34 Kodeksu celnego spowoduje powstanie długu celnego. W kolejnym piśmie z 25 listopada 2002 r. likwidator Spółki zawiadomił Urząd Celny [...] w [...], że samochód został sprzedany przed upływem okresu przewidzianego w art. 190 § 1 pkt 34 Kodeksu celnego i w związku z tym wniósł "...o naliczenie opłat celnych i wydanie decyzji umożliwiającej zarejestrowanie w/w pojazdu przez kupującego". Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] stwierdził powstanie w dniu [...] kwietnia 2000 r. długu celnego w przywozie samochodu i określił kwotę wynikającą z tego długu. Po rozpatrzeniu odwołania likwidatora Spółki [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 oraz art. 87 § 1, § 2, art. 190 § 1 pkt 34, art. 212 § 1 pkt 2, § 2 i § 3, art. 222 § 1, art. 242 § 3 Kodeksu celnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że odstąpienie przez skarżącego innemu podmiotowi przedmiotowego samochodu, uznanego za wolny od cła, na podstawie art. 190 § 1 pkt 34 Kodeksu celnego przed upływem 3-letniego terminu określonego w tym przepisie spowodowało powstanie długu celnego oraz, że sytuacja ta wykluczała zastosowanie w sprawie art. 212 § 4 Kodeksu celnego, bowiem naruszenie warunku nieodstępowania pojazdu miało istotne znaczenie dla zastosowanej procedury celnej. W skardze do Sądu likwidator skarżącej Spółki [...] wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji organów obydwu instancji poprzez ustalenie, że dług celny nie powstał oraz umorzenie postępowania celnego. Skarżący podniósł, że wbrew odmiennym ustaleniom organów celnych w sprawie ma zastosowanie art. 212 § 4 Kodeksu celnego, ponieważ według skarżącego sprzedaż samochodu stanowiła wprawdzie niedopełnienie warunku wymaganego do objęcia towaru procedurą celną obejmującą zwolnienie tego towaru od cła, jednak nie miała istotnego znaczenia dla zastosowanej procedury celnej. Ocena, czy uchybienia miały istotne znaczenie dla tej procedury, została pozostawiona organowi celnemu, który w związku z tym powinien wziąć pod uwagę okoliczności ich wystąpienia z uwzględnieniem celu, któremu procedura miała służyć. Doniosłość tych skutków należy zdaniem skarżącego oceniać w relacji do celu, któremu ma służyć przywilej wolnego od cła sprowadzenia środków trwałych na pokrycie udziału w polskich spółkach przez podmioty zagraniczne. Istotne znaczenie dla związanej z tym procedury celnej mają zatem takie uchybienia, które powodują, że założenia te nie są spełnione. Zdaniem skarżącego, w realiach niniejszej sprawy istotne znaczenie dla procedury stosowania ulgi celnej miałyby tylko takie uchybienia, jak odstąpienie pojazdu z zatajeniem tego faktu przed organem celnym, zbycie go wkrótce po sprowadzeniu do kraju, albo zbycie go bez ważnego powodu. Skarżący podniósł, że Spółka korzystała z przedmiotu aportu zgodnie z jego przeznaczeniem, wypełniając zarazem założenia związane z celem i istotą przywileju celnego. Organy celne zdaniem skarżącego poprzestały w zasadzie na stwierdzeniu oczywistego faktu nie zachowania trzyletniego okresu trwania warunku. Nie dokonały natomiast oceny stopnia istotności tego uchybienia do czego były zobowiązane treścią art. 212 § 4 Kodeksu celnego, a w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zawarto jedynie lakoniczne stwierdzenie, że uchybienie było istotne bez wskazania przesłanek przemawiających za taką oceną. Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Okolicznością niesporną w sprawie jest fakt, że przedmiotowy samochód, na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] kwietnia 2000 r. Nr [...] został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym i zwolniony od cła, na podstawie obowiązującego w dacie zgłoszenia art. 190 § 1 pkt 34 Kodeksu celnego, jako przedmiot wkładu niepieniężnego podmiotu zagranicznego, a także, że przedmiot ten z naruszeniem warunku zawartego w tym przepisie został zbyty przez skarżącego przed upływem trzyletniego okresu liczonego od dnia dopuszczenia do obrotu. W myśl art. 212 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku niedopełnienia warunku wymaganego do zwolnienia towaru z należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie. Organy celne prawidłowo ustaliły, że skarżący nie dopełnił warunku stanowiącego podstawę do zwolnienia przedmiotowego samochodu od cła, ponieważ okolicznością niesporną w sprawie jest, że zbył ten pojazd przed upływem okresu stanowiącego warunek zwolnienia go od cła. Uzasadnione było w związku z tym ustalenie przez organy celne, że w przywozie przedmiotowego samochodu powstał dług celny. Prawidłowo również orzekły organy celne, że w stanie faktycznym sprawy nie ma zastosowania przepis art. 212 § 4 Kodeksu celnego. W myśl tego przepisu dług celny nie powstaje, jeżeli uchybienia, o których mowa w § 1, nie miały istotnego znaczenia dla (...) odpowiedniej procedury celnej. Zwolnienie przedmiotowego samochodu od cła pod warunkiem jego nieodstępowania przez okres 3 lat licząc od daty dopuszczenia do obrotu miało istotne znaczenie dla zastosowanej procedury dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. Przyjęcie przez skarżącego zobowiązania do nieodstępowania samochodu przez okres podany w art. 190 § 1 pkt 34 Kodeksu celnego stanowiło istotny warunek zastosowanej procedury celnej. Nie budzi wątpliwości fakt, że brak takiego zobowiązania ze strony skarżącego wykluczałby możliwość objęcia przedmiotowego samochodu procedurą dopuszczenia do obrotu na warunkach ustalonych w zgłoszeniu celnym. Istotne znaczenie dla zastosowanej procedury celnej i zwolnienia towaru z należności celnych miało korzystanie przez Spółkę z przedmiotu aportu zgodnie z jego przeznaczeniem przez cały okres ustalony w zwolnieniu. Zbycie samochodu przed upływem tego okresu spowodowało, że sprowadzony samochód został wykorzystany w innym celu niż wymieniony w art. 190 § 1 pkt 34 Kodeksu celnego i wskazany w procedurze dopuszczenia do obrotu. Niezależnie zatem, czy o zamiarze zbycia przedmiotowego samochodu organ celny został powiadomiony, oraz czy powody tego zbycia były ekonomicznie usprawiedliwione, fakt zbycia nastąpił przed upływem okresu zwolnienia, stanowił niedopełnienie warunku zwolnienia towaru z należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie, dla którego towar ten został sprowadzony na polski obszar celny, a w konsekwencji stanowił także istotne naruszenie procedury celnej, którą towar ten został objęty. Organy celne prawidłowo w związku z tym orzekły, że w stanie faktycznym sprawy przywoływany przez skarżącego przepis art. 212 § 4 Kodeksu celnego nie miał zastosowania. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), oddalił skargę jako nieuzasadnioną.