V SA/Wa 1004/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. [...] A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; postanawia: odrzucić wniosek; Postanowieniem z 8 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę cudzoziemca na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2011r., jako wniesioną z uchybieniem terminu. Pismem z 11 lipca 2011r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż o uchybieniu terminu do wniesienia skargi i o jego skutkach prawnych dowiedział się dopiero w dniu 4 lipca 2011r., tj. w dacie kiedy udzielono mu profesjonalnej pomocy prawnej. Ponadto wyjaśnił, że nie włada językiem polskim, a decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia nie posiadała pouczenia w języku zrozumiałym dla niego. Brak takiego pouczenia, zdaniem skarżącego, stanowi podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W tym miejscu należy zauważyć, iż strona skarżąca wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przyjmując bowiem, iż skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi najpóźniej w dniu doręczenia postanowienia z 8 czerwca 2011r., tj. 27 czerwca 2011 r., od tej daty należy liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Tymczasem ww. wniosek został złożony w dniu 11 czerwca 2011 r., a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Powyższej oceny w żaden sposób nie mogą zmienić okoliczności, na które powołuje się skarżący, gdyż nieznajomość języka polskiego nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2001 r., sygn. akt V SA 165/01 LEX nr 51 270). Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. nr 90, poz. 999 ze zm.) język polski jest językiem urzędowym organów instancji i urzędów podległych m.in. konstytucyjnym organom państwa, a powołanych w celu realizacji zadań tych organów. Oświadczenia składane tym organom muszą być dokonywane w języku polskim (art. 5 ust. 2 cyt. ustawy). Z treści art. 5 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o języku polskim wynika obowiązek prowadzenia wszelkich czynności procesowych w języku polskim. Nieznajomość języka polskiego nie może więc być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu. Podobnie nieznajomość prawa nie jest przesłanką stanowiącą uzasadnioną przeszkodę do dokonania czynności prawnej (v. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37 127). Dodatkowo należy zauważyć, że powołane we wniosku o przywrócenie terminu orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2011r., sygn. II OSK 2500/10 dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego. Mianowicie orzeczenie to zapadło na podstawie art. 50 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009r., Nr 189, poz. 1472 ze zm.), który stanowi, że organ wydający decyzję w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy informuje wnioskodawcę na piśmie, w języku dla niego zrozumiałym, o wyniku tego postępowania oraz trybie i terminie wniesienia środków zaskarżenia. Przepis powyższej ustawy w żaden sposób nie miał zastosowania do skarżącego, a zarówno ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.), jak i ustawa z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nie nakładają na organ obowiązków w postaci informowania skarżącego o wynikach postępowania oraz trybie i terminie wniesienia środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 88 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.